Misschien volgde jij voetstappen, met dichtwoorden, intiem en fijn
dat je dacht zo mij te lieven, zonder werkelijk bij me te zijn

en hoorde jij mijn hartenklop in duister zacht verlicht
bracht het je verdraagzaamheid na het zien van mijn gezicht

misschien koesterde jij mij teder als een nuttige zin in een gedicht
en voelde jij met een veder aan hoe dikwijls ik liefde sticht

om daarna droef te pleiten, het was ook nu weer tevergeefs
geen woorden of verwijten, slechts een echo van muziek
die onze fantasie deed lijden, zonder angst of dromerige repliek

het was niet meer te vermijden, deze liefde had geen piek.

 

 

 

 

 

 

 

 


 

© 

 

 

Ga naar boven