Wil nergens meer onzichtbaar zijn
dan in jouw hart nu het voorbij is

de zielen spelen met de westenwind
rivieren stromen langs bordelen zo wild

jij omhelst mijn troostdrift harteloos zonder te vrezen
verdwijn je in het niets
om de horizon te lezen
maar er is geen kust geen verte in het staren
er blijft slechts ironie over van het voortdurend ego boenen
geen enkele reden om elkaar te zoenen
 
volkomen zinloos om mijn tijd met jou te verdoen.
 
 
 
 


w



 

 

 

 


 

 ©

Ga naar boven