Van A naar B

 

 

Je zou zijn leraar Nederlands kunnen omschrijven als een saaie man, met vrijwel geen gevoel voor humor, plichtmatig en gewoon, een grijze saaie man..
Alfons zou nooit meer iets van hem hebben vernomen, als hij niet op een zomerdag in de nog jonge eeuw op het balkon tussen zijn schilderijen in de zon had gestaan, om naar de radio van de buren te luisteren.
Alfons had wel vaker op dit balkon gestaan, om er met enige nieuwsgierigheid te kijken naar de tuinen van de benedenburen en naar de aangrenzende tuinen van de huizenrijen aan de overkant, zonder eigenlijk iets te weten over de bewoners die hij soms in deze tuinen zag.

Er woonden mensen van allerlei afkomst, Indische Nederlanders, Marokkaanse Nederlanders, Turkse Nederlanders, Surinaamse Nederlanders, Antilliaanse Nederlanders, Chinese Nederlanders, Japanse Nederlanders, Italiaanse Nederlanders, Portugese Nederlanders, Afghaanse Nederlanders en Nederlandse Nederlanders,.

Alfons stond vaak op zijn balkon op de eerste verdieping met zijn ellebogen leunend op de plantenbakken te kijken naar de katten op de daken van de tuinschuurtjes. Er waren allerlei katten. Zwarte katten, witte katten, gestreepte katten, oranje katten, bruine katten. grijze katten, blauwe katten.

Na afloop van zijn eerste zenuwinzinking had de maatschappij Alfons voor gek verklaard, een typisch geval van Borderline!

Persoonlijkheidsstoornis had de zenuwarts bevestigd. En ook de leraar Nederlands had in 't verleden al enige vermoedens, toen Alfons het weigerde om een spreekbeurt te houden over de met uitsterven bedreigde Berg-gorrilla van het Afrikaanse hoogland.

De plantenbakken stonden er verwaarloost bij, hier waren enige welverdiende dromen in stukken gebroken. Beneden in een tuin van een van de buren stond een pergola, met daaraan een klimroos, die de lucht opzocht.

Soms schreef Alfons een gedicht, maar die gingen meestal over zijn ratio, eigenlijk nooit over zijn gevoelens, ondanks dat vlinders hem verzochten, daar eens iets moois over te schrijven.

Hij deed het niet, Alfons hield het bij zijn ratio, en soms ook bij zijn radio, waar hij zijn leraar Nederlands weer terug hoorde, op zijn balkon, in een of ander vaag praatprogramma over kalverliefde.

 


 

Ga naar boven