Violette leest: Gerrit Kouwenaar

 

 

 

Het gedicht is eenzaam

 

 

 

Het gedicht is eenzaam
de mens is eenzaam
de gemeenschap het ordentelijk alfabet
de marcherende wereld de kreupele waarheid
die jankend neerligt en dagelijks
door de leugen wordt ingehaald
en getrakteerd op dorst

ik val langzaam uit mijn gedichten
zoals mijn lichaam zijn woorden afscheidt

er komt geen goud bij te pas
in zulke termen ben ik ondeugdelijk
voor de firma
onkoopbaar, onomkoopbaar
van weinig waarde

het vliegtuig dat opstijgt met een weemoedige
inhoud aan vernietiging
stort neer en mijn stilstaande witte schaduw
verbrandt

er blijft niets over dan het gat in de lucht
waar vogels zonder ophouden
in- en uitvliegen
en waar god niet doorkomt

 

 

 

 

 

 

 

1960

 

 Gerrit Kouwenaar

 

 


 

 

Ga naar boven