Blonde indianenvrouw

Blonde indianenvrouw (J)

Hersensprookjes - Teksten
Geschreven door mobar   
zaterdag, 21 augustus 2010 19:14

 

Plots begint Jeroen Splinterman te praten.
"Blonde indianenvrouw"
"Wat blonde indianenvrouw?" vraagt Jaap uiterst verbaasd.
"Ik moet plots weer denken aan de blonde indianenvrouw, Jaap"
"En waarom dan?" vraagt Jaap.
"Nou die vrouw die ik zo kwetste, die deed mij denken aan de blonde indianenvrouw, Jaap" "In welk opzicht dan, ik bedoel had het met jouw gevoel te maken of meer met jouw intellect?"
"Ik denk een combinatie van beide factoren, Jaap"
"En" dringt Jaap nieuwsgierig aan.
"En, ik kan alleen maar toegeven dat ik stom ben geweest, een vergissing uit onbegrip, uit angst het onbegrip nooit te mogen uitspreken."
"Ja, ik weet waar je het over hebt" antwoordt Jaap.
"Ikzelf heb ook een avontuurtje met de blonde indianenvrouw gehad, en ben daardoor tijdelijk in vreemd vaarwater terecht gekomen."
"Ze had mij min of meer behekst, maar ik wist door mijn intelligentie te ontkomen."
Jaap vervolgt:
" Het was een strenge vrouw met een zeer streng geweten."
"O dan hebben we het over dezelfde vrouw, Jaap"
"Maar laten we ons verder richten op de brieven van Hubert Stuipje want daarom zitten we tenslotte hier aan deze notenhouten bureautafel".
Zonder te antwoorden pakt Jaap het stapeltje enveloppen om er een brief uit te voorschijn te halen.

 

 


 

4 september 2016 19:39

 

Oorsprong

Hoorde ik?

de echo van jouw oude stem
in de steengroeve achter het houten schuurtje
het tikken van de beitel op het marmer

jouw moeder die
een fluisterende danseres was
bij het wassende water

Zag ik?

jouw schaduw in mijn verlaten land
het sombere verlangen van een diepere vijver

Las ik?

het boek dat ik niet uit kon lezen
om het leven te zien.






 
© mobar. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
 
 
 
 
 
Ja prachtig..stil maakt het, ontroert..zo mooi..
 
Leest als twijfels over hoe het ooit zover kon komen, mobar.
Verlangende vragen.
Titel toont weemoed...
 
Veel vragen uit het verleden. Brengt de toekomst raad?
Mooie opbouw.

 

 

 

 

 

Jouw eigen soap

Jij bent in de war Alfons, ik heb geprobeerd uit te leggen waarom, maar je luistert nooit naar het waarom.
Ik bemerk steeds meer dat jij op weg naar morgen in jouw eigen soap aan het gaarkoken bent.

Over al jouw problemen zijn televisieprogramma’s gemaakt, de chaos in jouw huis, de verzamelwoede, de scheiding, de herrie in de keuken, zelfs het feit dat je ook nog een balletje kan trappen wordt breed uitgemeten in de pers, die in jou een nieuwe Marco van Basten ziet.

Op een dag komt er een cameraploeg met een tuinman om een grasveld aan te leggen in jouw achtertuin, waar nauwelijks de zon komt omdat er hoge bomen staan die aan de buurman toe behoren.
Over de tuinman wordt bekend dat hij in zijn vrije tijd een houthakker is, en jij hebt een hekel aan houthakkers. Je houdt eigenlijk helemaal niet zo van hout. Hout laat je letterlijk koud. Het doet je niets.

Steeds meer mensen zijn het er over eens dat je in jouw eigen soap moet gaarkoken, of anders naar de gaarkeuken gaan, waar ook veel filosofen komen.

Je lijkt eigenlijk meer op Johan dan op Marco. Jouw strategisch inzicht op het veld is inmiddels legendarisch. Het is ook niet zo’n groot gazon, en daar moet verandering in komen.

Met veel geweld worden de bomen uit de achtertuin verwijderd. Een week later loop je gras te zaaien in het verlengde van jouw achtertuin.
Het belooft een aardig grasveldje te worden. Er staat al een pan op het vuur om de mollen te braden.

Jij bent in de war, Alfons Bortano, en ik weet niet meer goed waarom. Misschien kunnen we een keer een vriendschappelijke interland houden, als het gras tenminste wil groeien. Ik wens je veel gare wijsheid, tijdens het droog koken van jouw soap.


( Voetballen in de achtertuin.)

 

Heimweeheuvels

 

Kijk!

Daar liggen de heimweeheuvels

in het verloren land achter de horizon

waar wij als kinderen dapper speelden

kraaien op molshopen

 

Zie!

Daar grazen nu de wilde paarden

 

Het spijt mij dat ik je toch ben vergeten

er was niets in de droom

of in nabijheid van essentie

 

je las een gedicht

tekende een gezicht

je kocht een boek

beschilderde een doek

 

en ik verdween langzaam

 

in de mist, in de mist

van heimweeheuvels

liet jij mij ongemerkt verdwijnen.

 

 

Mobar, Juni 2013.

 

 


Dame van de nacht

Dame van de nacht *

Hersensprookjes - Korte verhalen klad
Geschreven door mobar   
woensdag, 16 mei 2012 23:10

 

 

 

“Ze noemen haar de dame van de nacht, ze

is een wereldvrouw, een makkelijk levende meid

met liefde te koop, dat is wat ze haar noemen

de dame van de nacht, niemand schijnt haar naam

te kennen, of ook maar iets te weten over waar ze vandaan komt,

de dame van de nacht, de dame van de nacht.” hoewel het een

warme nazomermiddag is, doet de wereldhit van Donna Summer

Alfons glimlachen.

Voor Adriaan is het enthousiasme van Alfons aanstekelijk, hij is er minder door gaan roken, eet wat vaker ongeschild fruit en geniet meer van de simpele eenvoud van het leven. Bijvoorbeeld het eten van een appel op een door de Griekse zon beschenen dag, hier ver van de rest van de wereld, op het boerenland van de hoogvlakte. Bij een uitstalling even verderop langs het boerenweggetje, besluiten de heren een potje echte boshoning te kopen. De verkoper gedraagt zich alsof hij Adriaan in Lassithi heeft zien opgroeien, vriendelijk en charmant, hij probeert hem nog allerlei andere producten aan te smeren, voornamelijk vruchtenjam, en nog wat verdwaald aardewerk en volledig doorgestikt linnengoed. Het lijkt één grote droom deze autorit over de hoogvlakte van Lassithi. Alfons is het moeilijke gesprek over Stempel van de Liefde, zo goed als vergeten, alleen die naam speelt nog door zijn hoofd, Saartje Saffrilon, een bekende dichtersnaam. Saartje Saffrilon, misschien even googlen op internet, in het appartement in Koutouloufari is er een internetverbinding.
Saartje Saffrilon, daar heeft hij eerder iets over gehoord. Er staat hem nog iets bij, heeft hij niet ooit een prachtig gedicht van haar gelezen? Was dat niet ergens op een gedichtensite op Internet? En was hij toen niet ontroerd door de zorgvuldige woordkeuze van de soepel lopende zinnen, die de inhoud beetje bij beetje prijs gaven?
"Saartje Saffrilon" die naam blijft door zijn hoofd zingen. Het huurautootje tuft verder naar beneden, langzaam de berg weer af. Op weg naar de zee en koffie. Eindelijk koffie, om de innerlijke mens te verstevigen, na een dag met heel veel indrukken op het vakantie-eiland.

“Ze noemen haar de dame van de nacht, ze

is een wereldvrouw, een makkelijk levende meid

met liefde te koop, dat is wat ze haar noemen

de dame van de nacht, niemand schijnt haar naam

te kennen, of ook maar iets te weten over waar ze vandaan komt,

de dame van de nacht, de dame van de nacht.”

Alfons denkt aan het lied dat hij hoorde via de autoradio, hij begint honger te krijgen.

 

 

 

 

© Copyright Henk van Dijk

 


 

 

 

Geprakte banaan

 

Voordat ik allerlei deskundigen op het gebied van primaten over de vloer krijg,

eerst even het volgende: Alles wat ik in deze hartenkreet beweer vindt zijn oorsprong in mijn intuïtie. Omdat ik als kind al graag naar apen keek is mijn mening bij lange na niet objectief. Er is geen aap op de wereld die psychiatrie gestudeerd heeft, en er bestaan in de dierenwereld ook geen diploma’s, die het tegendeel bewijzen.

In de jaren zeventig van de vorige eeuw was het nog vrij normaal dat sociologen ons gedrag vergeleken met dat van de ons nader bij het hart staande primaten. Ik besloot met een gestoorde vriend naar de dierentuin te gaan, en wij waren

verrast dat wij contact kregen met een chimpansee, die ons op een geprakte banaan trakteerde.

Al snel bleek dat wij beter met die chimpansee konden opschieten, dan met onze psychiater die met onze achternicht getrouwd was. Zo kwamen wij op het idee om een jaarkaart voor de dierentuin te nemen, omdat dit op jaarbasis veel goedkoper was, dan de eigen bijdrage die wij voor de man van onze achternicht moesten betalen.

Toen ik mij laatst geestelijk onwel voelde worden, mede door het gedrag van de medemens, en in het bijzonder door de crisis bij groen links, besloot ik het er op te wagen. Ik schaftte veertig jaar na dato, opnieuw een jaarkaart voor de dierentuin aan, en liep langs de roofdierengalerij direct naar het apenhuis waar ook de chimpansees aan herhuisvesting onderhevig waren. Ik klom in mijn geleende jurk over de tralies en gaf een van de chimpansees een geprakte banaan. Ik had nooit eerder zo’n dankbare psychiater gezien, en het deerde mij niet dat er soms een vogelspin tussen de bananen zat. Ik at sindsdien iedere dag een geprakte banaan, totdat mijn overbuurvrouw op het idee van een gebakken banaan kwam.

 395

Mobar

 

 


 

 

 

Geen weg terug, vakantie-indianen

We spelen vakantie-indianen met bruine bonen op het strand met aan kust groeiende baarden, beneden rivieren hinkelen we op hete kolen, belopen we zeezoekend, mist vindend vertrekken we, slapend verdwijnen we langzaam dromend, peinzend in verlangen.

Je legt het grijze schrift weer terug in de koffer. En schuift de oude koffer weer onder het bed. Het enige bed in het kleine huis, dat nietig is in de zomerse hitte.
Je bent onder de indruk van de woorden van Jeroen Splinterman.
Het is duidelijk iemand die wist waarover hij schreef.
De soep is ranzig geworden. Koffie zou nu beter zijn.
Het is hier bedenkelijk warm. Dit landschap is niet bedoeld voor mensen,
hier maken de dieren de dienst uit. Het is onverstandig dat je hier naar toe bent gekomen. Je had het schrift beter mee kunnen nemen en de woorden ergens anders kunnen lezen. Nu is het te laat. Je raakt overmand door een enorme vermoeidheid. Er is geen weg terug.
Jouw verstand staat op nul. Jouw brein is grijs en leeg. Een verleden is er niet. En je smokkelt niet met twijfel. Je raakt bevangen door de hitte. De hitte van het heetste verlangen hier op aarde. Je bent bloedje geil door het verlangen. Het verlangen van de aardse liefde. De gemeenschap tussen twee zielen. De volmaakte gemeenschap. Je kunt je niets meer herinneren. Als door een instinct gedreven beweeg je jouw zweverige mensenlichaam naar de oude koffer onder het bed. Er ligt een laagje stof over de versleten koffer. Je blaast een stofwolk in de leegte, die zwart ademt in de zwaar bevangen lucht. Als een aan woorden verslaafde honingbij steek je jouw gretige handen onder het bed om de oude geheime koffer te bemachtigen. Jouw handen hebben de lenigheid. De lenigheid om geheimen te ontfutselen aan de leegte. De verschrikkelijke leegte die het verdriet grotendeels heeft opgesloten. Je maakt de koffersloten geoefend open. Je bent hier op jouw plaats. Je maakt de koffer open en je pakt het grijze schrift, dat in de koffer ligt.Je legt het grijze schrift vanzelfsprekend op het bed. Je slaat de eerste bladzijde om en gaat daar door met lezen, alsof er in de tussentijd niets veranderd is. Dit moet je doen, iets anders is op dit moment niet belangrijk. Je hebt geen keuze, dit is het enige, er is niets anders, en dat is maar goed ook. Dit is waarom jij op aarde bent. Hiervoor ben je destijds geboren. Dit is de reden waarom je op zoek bent gegaan. Je leest en laat de woorden voorzichtig tot je door dringen. Het is goed hier te zijn. Het leven is een feest vol vreugde. Maar het gevoel blijft dubbel. Je hebt de waarheid niet meer kunnen achterhalen. Hoe ernstig je het ook probeerde, je weet niet meer welke waarheid er verteld wordt. De woorden in het grijze schrift verdienen meer dan de anonimiteit. Je hebt jouw ogen niet in jouw zak zitten. Dit zijn mooie woorden, zinnen met een betekenis. Het zweet gutst van jouw voorhoofd. Je hebt dorst. Intense dorst. Je moet nu eerst iets drinken. En dan nadenken over wat te doen. Maar het is hier zo heet, een aangrijpende hitte, je moet een besluit nemen, de woorden in het grijze schrift zijn te belangrijk om te verzwijgen.
Je heb je ooit laten vertellen dat het niet zo verstandig is om je al te veel aan te trekken van wat andere mensen over je denken. Ik denk dat jij iemand bent die heel veel in haar mars heeft. Je bent hier niet, maar ik hoor jouw stem. Ik hoor aan jouw stem dat er geen weg terug is.

 

 


 

 

 

Onbegrepen

 

 

Je voelt je onbegrepen, niet zozeer door de dieren of door de maatschappij, maar door de machtsdenkende mensen, die jou het verhaal maar gedeeltelijk vertellen, en geen rekening houden met jouw door jezelf ontwikkelde ratio. Een leven zonder erkenning is goed mogelijk, maar je steeds weer moeten verdedigen tegenover mensen die niet jouw hele verhaal willen inzien, stemt je moedeloos, en ondermijnt soms de kracht om door te gaan. De onrust die je voelt zet je dikwijls om in levensgedichten, maar je hebt een hekel aan de kuikengeluiden, die jouw woorden lijken te omringen.
Je voelt je onbegrepen, niet door het gebrek aan status, maar doordat de ware communicatie jou ontglipt omdat het alsmaar lijkt of mensen rollen spelen, en niets begrijpen van de rol die voor jou is weggelegd.

 

 

363


 

 

 

 

 

 

Horizon

Het is misschien vijf dromen verderop
dat land waar jij verdwijnt in jouw dans
en veel tijd om te schrijven heb ik niet

maar ik vertel je over muziek
over het voedsel van mijn volk
er is geen tijd om na te denken

jij staat daar waar mijn wereld eindigt
en zwaait er naar de wolken
met niets anders om over te peinzen

dan de afscheidsbrief die ik
nooit voor je heb willen schrijven

er is een wereld van verschil
tussen wat ik over je denk
en wat ik voor je voel

jij staat daar waar mijn woorden zwijgen
en staart er naar de maan
met niets anders om over te schrijven

dan de afscheidsbrief die jij
nooit voor mij hebt willen schrijven

het is misschien zes dromen verderop
dat land waar jij nu danst
en veel tijd om je te missen heb ik niet

maar ik vertel je
over mijn naakte ziel
over de voeding voor mijn geest

er is weer tijd om na te denken.

 

Mobar

 

 


 

 

 

 

Hoofdmaan

Heb je mij gemist
of was ik zoals een vreemde
onder de hoofdmaan
met een dronken lichaam
hier ver vandaan

herinner jij je mijn oevers
mijn dijen en wangen
voeten, handen
lichaam, verlangen

onder de hoofdmaan
met een volwassen glimlach
dichterbij dan ooit
bij de rivier, achter de heuvels

 

herinner jij je mijn liefde

in onbevangen verlegenheid

onder maanlicht voor verdriet

is er deze zomer liefde.

 

Mobar

 

 


 

 

 

Blind en blond verlangen

 

Blind en blond verlangen


Ik kan je nu niet zien
maar ik hoor jouw stem:

Ergens in diepte van mijn geest
heerst een onzichtbare wereld
van blind en blond verlangen

ik zie je niet, maar je fluistert
alsof er iemand in het midden
van de nacht, daar naar je luistert

ik ben het schat, kom op mijn weg
we zullen lusten leven zonder pech.


 

 

Reacties Gedichtenfreaks Oktober 2012:

alleen de titel vind ik al een mooie vondst, stemt tot nadenken..mooi verwoord mobar

lieve groet

prachtig graag gelezen

wondermooi

schitterend!!

 

 


 

 

 

 

Blikseminslag oude versie

Geplaatst op 1001 korteverhalen

op 9 januari 2013 361 keer bekeken verwijderd 4 september 2013.

 

Er woekerde een storm over de oude stad. Mensen trokken zich verward terug in hun huizen. Het onweer ging flink te keer. Overal blikseminslagen met tragische gevolgen.
De nieuwe ministereo, van Alfons, had de blikseminslag niet overleefd, tenzij je ‘m als broodrooster wilde gebruiken. Het servies was spontaan verkleurd, een lange broek een korte broek geworden. Dingen waren onherstelbaar veranderd.
Je hing al lange tijd aan Alfons lippen, je was werkeloos, en cynisch. Je legde graag je vinger op de zere plek, vaak de verkeerde plek om oeverloos te vloeken. Alfons trok aan het elastiekje van jouw beha, maar je had geen antwoord, was altijd anders. Jullie oefenden scènes uit een ander huwelijk. Het hotel aan zee was niet de werkelijke oplossing.
Samen wisselden jullie het pekineesje in voor een papegaai, je haalde nog een keer Chinees in jouw onderjurk. Niemand had er aandacht voor.

Voortaan deden jullie alles anders. Het opslaghok moest leeg. De zolder opgeruimd, alle woorden uit het woordenhok, de onderbroeken verzameld. Je ging te keer tegen een ambtenaar. Achteraf bleek dat terecht, maar ze hadden altijd het voordeel van de twijfel. Jij niet, je was een gevoelige vrouw, en had vermoedelijk altijd gelijk.

Er was geen brood in huis. Voortaan moesten jullie alles anders, steeds opnieuw beginnen. Je haalde de Velvet Underground uit het broodrooster. Alfons veegde de kruimeltjes in jouw beha. Jullie hadden de blikseminslag ternauwernood overleefd, dankzij de kelder, waar de oude boeken lagen in een vergeten kist.

 

337


24 oktober 2016 15:00

 

Actie en reactie

'Als ik je nu aanraak
met het intieme van de liefde
breng je me dan naar de lente
een nieuwe toekomst van geluk'
zei hij
terwijl haar hand
naar zijn lichtmast greep
het schip op volle zee

en hij voelde dat haar herfstwind
in zijn eenzame hart begon te waaien
de zeilen bol van wellust en verlangen
het roer naar het eeuwige genot van oneindigheid

in elkaars armen verstrengeld voor veiligheid
actie en reactie was het tederst in de nacht.

© mobar. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
 
 
 
 
prachtig liefdesgedicht Mobar

 

 

 

 


 

Eenvoud siert de tijdelijkheid

 

Straat

 


Straat
.
Donkere wolken drijven woedend
boven grauwe grijze daken, er dondert
af en toe een zware hagelbui
naar beneden op de vrijwel verlaten straat
dan plots weer een schimp zon
een schitterend afwisselend beeld
van wijsheid ligt op straat
tussen sjokkende mensen
op weg, maar altijd te laat
.
zorgen stapelen zich
onder nieuwe reuze wolken
waar komen ze vandaan
is de humor nu vergeten
.
om de hoek woont een weduwe
haar witte haren kleuren
soms de duistere nacht
met iets van leven in
het vergeten, het langzaam
niet meer herinneren
van de mensen
die ze nooit meer ziet.

 

Straat

 

Datum: 08/24/08

 

Weergaven: 336

 

Gruwelmoeras

 


Gruwelmoeras
.
Terwijl zijn laatste woord wegzakt
in de druppeldrab van het gruwelmoeras
staan de betzwijgers te loeren
naar het leven, dat hij ooit was
.
spijt is een woord wat ze niet kennen
ze zagen hem liever komen dan gaan
maar soms zien ze hem nog wegrennen
het liefst holde hij dan door naar de maan
.
de betzwijgers, wisten altijd alles beter
maar ze snapte hem nog niet voor een meter
zo keurig verstopt in het ego van de eigenwaan
toen hij langskwam, lokte ze hem met een banaan
.
en steeds bleef hij stilstaan in die huiver
dat men hem slechts zag als een volwassen aap
die in het gruwelmoeras zijn weg wist
zoals een nachtmerrie tijdens zijn slaap
.
hij kon niet langer spotten met emoties
de meerderheid wist met hem geen raad
hij leefde slechts met zijn devoties
en voegde woorden bij zijn daad
.
in het gruwelmoeras is geen tijd voor zoete broodjes
de lulligheid, past niet altijd aan zijn apenlijf
de mensen verlaten zijn droom in kleine bootjes
in het gruwelmoeras staat zijn kennis buiten kijf.

 

Gruwelmoeras

 

Datum: 08/04/08

 

Weergaven: 344

 

Ga naar boven