Innerlijk licht
 
Er stromen rivieren

rond jouw naïviteit.....

 

 


© mobar. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
 
 
 
Ik wens je innerlijk licht. Het schijnt al over je poëzie.<img src='img/smileys/hat.gif' alt='(hat)' Title='(hat)'>
 

 
 
Jij nam geen genoegen met een placebo
 


Jouw lichaamstaal kon niets verhullen. Mannen en vrouwen, ze keken graag naar jouw onverwachte onbevangen schoonheid. Meisjes en jongens ze luisterden graag naar jouw liedjes. Je had wat de mensen muze noemde, je was begaafd en muzikaal.
Ze hadden je gevraagd voor een toespraak over liefde en vrede in de wereld, en de ware betekenis van vriendschap, maar je weigerde, je was geen podiumbeest, veel te verlegen voor een toespraak voor een zaal met onbekende mensen. Je deelde jouw kennis over de betekenis van het leven slechts met vrienden, die er over wisten, en die het niet erg vonden dat je geen podiumbeest was.

Ze hadden je een mandaat kunnen geven, om een perfecte analyse te maken van alle oorlogshandelingen, die er in een eeuw tijd werden uitgevoerd. En als je dat mandaat had gekregen, was je na het schrijven van het onderzoeksrapport zo moe geworden dat je snakte naar de eenvoud van de liefde, want waar liefde was bestonden geen oorlogen. Je kreeg het mandaat niet, je begon te lezen in een verhaal geschreven door een onbekende schrijver, die beweerde dat hij in Amsturia woonde, maar je had geen idee of het waar was.
Het was maar de vraag of jij wist waar je aan begonnen was, toen je er voor gekozen had het verhaal van die schrijver te gaan lezen. Je verwachtte misschien te veel, en je had misschien te weinig in gedachten.
Je was hier voor een liefdesgeschiedenis dacht je. Zo'n romantische gebeurtenis die zich telkens weer afspeelde tussen twee mensen die veel voor elkaar voelden, maar je voelde niet veel hechting met dit verhaal. Je durfde je niet te binden, de fantasie van de schrijver deed je aarzelen. Moest je daar wel in mee gaan, je woonde zelf in een dorp op het platteland, en je vond de stadsbewoners maar vreemde mensen. Je dacht dan ze anders met de liefde omgingen, veel minder romantisch dan zoals jij het had geleerd.
Het was ook moeilijk om bij een verhaal direct te voelen, dat er iets wonderbaarlijk ging gebeuren, het was niet gewoon zichtbaar zoals in de natuur.
Je wist niet wie de schrijver was, het kon iedereen zijn, een intelligente heer, een kwajongen of een schavuit. Woorden zeiden niet zoveel als je het heerschap niet kon zien. Misschien babbelde hij maar een eindje weg, en interesseerde het hem niet wat ze over hem dachten, zolang ze zijn verhaal maar lazen. Misschien liep hij wel verward in de supermarkt, en was hij die meneer die steeds andere burgers in de weg liep.
Misschien had hij een mandaat gekregen om over een liefdesgeschiedenis te schrijven, maar wist hij zelf niets over de liefde, en verzon hij alles naast het nachtkastje. Waarschijnlijk was hij net als jij geen podiumbeest, maar hield hij de geheimen over het leven voor zichzelf zonder deze met zijn lezers te delen,
Het was maar de vraag of hij jouw aandacht wist vast te houden, deze eerste dag, die zojuist was begonnen met bruisende champagne en de belofte om het dit jaar, het laatste jaar van de eeuw allemaal beter te doen, dan die honderd jaar die voorbij waren gegaan, met alles wat de mensheid had te bieden, aan oorlog en drama en ziekte en bedrog.

Misschien moest de schrijver honderd jaar wachten, en dan eens met zijn verhaal gaan beginnen.
Dan konden we zien of er nog iets over was van wat hij ooit heeft beweerde. Maar waarschijnlijk werd hij niet zo oud, en stopte jij voortijdig met het lezen van dit verhaal.
Of gaf je hem een mandaat om zijn verhaal nog eens opnieuw te herschrijven, maar dan zonder geweld, agressie en onbehoorlijk gedrag. Je haalde hem over om zijn podium vrees te overwinnen.
Jouw lichaamstaal kon niets verhullen, je was verliefd op de schrijver van dit verhaal.

Het was de eerste dag van het laatste jaar van de eeuw, de mensen in Amsturia liepen nog te geeuwen, en boven de huizen in de steeg bij de haven, vlogen en krijsten de meeuwen.
Het leven was voor jou lang niet altijd gemakkelijk, maar een ding wist je zeker:
Je nam geen genoegen met een placebo voor wat jij beschouwde als de echte liefde.




 
© mobar. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
 
 
 
 
Een ontroerend en weemoedig verhaal; met een tikkeltje spijt aan het einde.
Mooi!
 
Maart 2017

Nieuwe lente van de liefde

 

Droom telkens over hartgebied
nieuwe lente van de liefde
door jouw woordgefluister
antwoord ik niet
 

heb al jouw dromen

hier bewaard
gooi de mijne

in de open haard
tot eindelijk ‘t bonzend hart

bedaard

ik heb geen twijfels

over ’t hartgebied
mijn ziel kent

enkel droevig lied
een schim die

zelfs de zon niet ziet

door ’t zoete

verlangen van ’t duister.

 

 

 

 

 

 

 

Mobar

 

348

 


 

 

 

 

Zoektocht naar liefde

Telkens wanneer Alfons het woord “detox” leest denkt hij aan Amy Winehouse, en hoe het met haar is afgelopen.
Het zandpad is de nieuwe route van de strandgangers, in de gratis krant is alleen komkommernieuws te lezen. Tassen vol frisdrank, fruit en appelkoeken slepen ze mee, maar Alfons is er alleen op het zand, met slechts een blocnote en een pen, genietend van de eenvoud van de zomer. De reis hier naar toe was niet eenvoudig, er zaten twee filosofiestudenten in de trein, waarvan er één een mobiele telefoon had, toen die telefoon overging bleek het apparaatje op de luidspeaker te staan en kon de hele wagon meegenieten met het telefoongesprek.
“Als je verlichting wil kan je beter een schemerlamp kopen.” Er was kennelijk het een en ander aan het telefoongesprek vooraf gegaan. Nu Alfons op het strand zit komen er opeens meerdere flarden van het gesprek terug in zijn hoofd. Hij voelt zich met terugwerkende kracht een ongewilde voyeur, wat er gezegd werd was niet voor dovemansoren bestemd.
“ De achterkamer is een berghok en in de tuin kom jij steeds roken om over de katten of over jouw bezigheden te praten. Wat ben je van plan, wat ben jij van plan, daar gaat het de hele dag over, niet over wat ik aan het doen ben of wat er verder moet gebeuren.
Je bent gewoon gestopt met de e sigaret en je rookt werkelijk weer als een ketter, een kettingroker, maar toch heb je telkens kritiek op mij. Ik moet slechte rookgerei, die zijn geld niet waard is, roken. Ik mag niet op mijn eigen denken vertrouwen, jij weet altijd alles beter. Het is niet echt gezellig met jou te praten, want jij weet altijd alles beter. Je bent dertig kilo te zwaar, hebt het trimfietsje nog minder gebruikt dan ik, maar jij weet altijd alles beter, je loopt weer de hele dag te hoesten omdat die losse zelfgedraaide marlboro zo lekker zacht asfalteert, maar jij weet altijd alles beter.”
Wat hebben mensen toch veel problemen bedenkt Alfons zich terwijl hij via een zomerse meditatie alles wat voornaam is in de zomer tot zich laat komen, om zo het ongewild gehoorde gesprek te vergeten. Als zelfs filosofiestudenten ruzies hebben met hun partner, wat komt er dan nog van de wereld terecht.

Alfons neemt de trein terug naar Amsterdam wanneer hij genoeg heeft van de zon.
“Ze zeggen dat het gevecht om de eindjes aan elkaar te knopen, een man met beide voeten op de grond houdt, hij probeert zijn baan te houden, maar is zelf niet te koop, o er zijn vele soorten mensen nodig op de wereld om het leven de moeite waard te maken, niet ieder vogel heeft het zelfde bekje.” op de liedjesradio klinkt een bevlogen lied.

Alfons kijkt in de spiegel.
Hij lijkt in de verste verte niet op de blonde stoot die hij op de datingsite Badoo ziet.
Verblind door de heldere natuurlijke schoonheid bekijkt hij de jongeman meerdere malen. De foto’s in hemd en met harde tepels, de mond en de ogen, die ietwat angstig lijken door het eigen verlangen.
En hij denkt, wat jammer dat die stoot mij niet zoekt, terwijl hij naar de droeve ogen kijkt. Er lijkt een jarenlange regenbui over die knappe kop heengegaan. Een oude ziel in een jeugdig lichaam, een moedige geest achter een verlegen uiterlijk. Iemand die veel heeft gelezen, maar de woorden niet allemaal begrepen.
Het lijkt alsof hij duizend grijze hanen hoort kraaien.
De kracht van de moderne computermedia is groot.
Iedere keer opnieuw kijkt hij naar die frisse stoot, die zo verlangt naar de vriend, die hij niet kan zijn vanwege zijn leeftijd en maatschappelijke achterstand.

“Er zit geen profijt in bedrog, eerlijke mensen weten dat, en wraak smaakt helemaal niet zoet, of je nu zwart, bruin, geel of blond bent, iedere man is van binnen hetzelfde. Je weet dat liefde een doel is, die vrede aan de ziel kan brengen, iedere man is hetzelfde”.
Alfons heeft de boodschap begrepen, hij typt voorzichtig onder de mooiste foto:
“Ik vind je lief, wil je met mij trouwen, vanwege mijn inhoud.”

 

Het land van iedereen

414

 

 

 

 

 

Meeting met de zombies

De nacht dwaalt langs huisdeuren, voor vreemden gesloten, de deuren op slot, maar ergens in een verlaten krottenwijk ligt er een oude grot. De zombies zijn op zoek naar niets, in trieste geuren, lijken op een fiets, het maanlicht reikt wat kleuren aan, zwartgallig is dit droombestaan.

Zonder bezittingen loopt de woordaap naar het troostlicht van de gewone sterveling, een knappe hoer prostitueert zich achter het raam, ze reikt de nacht wat hapjes aan.

Omringd door geschilderde geesten om het duister te verdrijven, loopt de zombie naar de oude grot, zijn huwelijksnacht in het schavot. Hij probeert de werkelijkheid te ontvluchten, de burgerij kan hem niet luchten. Maar in het duister van de nacht, die ene maagd die op hem wacht, die wil hij wel begeren, een huwelijkslesje leren.

Maar och wat dom zijn tenen krom, de andere zombies weten ook van wanten en lezen dagelijks de kranten. Zij weten wat een zombie behaagd, reeds iedere dag een nieuwe maagd, ze hebben elkaar zo uitgedaagd. En als je het aan een vreemde vraagt dan is er geen geweten dat knaagt, allemaal op weg naar dezelfde grot, de meeting met de zombies is een genot, voor wie zichzelf niet graag bedot.

 

 

 


© mobar. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.

 

 

 


 

 

April

 

Alle dagen brengen vogels zon


in jouw adem bloeien bloesems

door landelijk ochtendlicht


oude schilders zullen groeien

in zachte kleuren beginnen


trage schaduwen beminnen

jouw verduisterde nachten

begroeten immer vreugde

 

April je bent een maand vol licht.

 

 

 

Mobar

 

 


 

 

Beenderen van haar huisdier

Laatste geluiden
van de avond in haar geest
alleen door verwilderde emoties

besluit zij tot bezinning
die stilte weemoedig schildert


zij sluit hoopvol de gordijnen
tussen bloesems van haar hoofd maan
op aanraden van haar psychologe
in het land van niemand nergens
is zij alleen met haar verdriet

de beenderen van haar huisdier liggen begraven
in het moerasland achter haar tuin

het paard waar ze zoveel van hield
blijft in gedachten grazen in haar hart.





 

© mobar. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.

 

 


 

 

 

Schilderij

 

Het landschap blijft een schilderij

in toevalligheid van tijd

en zomerse kleuren

met melkwitte koeien

en zeegrijze meeuwen

boven grasgroene duinen

onder helderheid van regen

en grauwheid van humeur

zijn kwasten overbodig

gaat arrogantie niet op reis

is de mens een nietig wezen

het schilderij levert het bewijs

landschap komt kleurig tot leven

blauwe rivieren stromen langs oevers

zwaluwen vertellen van zomer

wolken vertrekken naar het buitenland

maar jij blijft bij me naast die boom

om te groeien in de eeuwigheid.

 

 

Mobar

 

 


 

 

 

Aandrang

Nu jij

 

de aandrang hebt
mij te beminnen

met mooie

stille liefde

 

bloeit mijn leven

in storm en wind

rond de bloesem

van een boom

 

tijdens het genot
dat ons samenzijn
moet veranderen

in het aanraken

 

is mijn aandrang

geen beletsel

voor jouw droom.

 

 
Mobar

  


 

 

 

  

 

Novemberochtend

Wind kierde rond de ramen
dacht ik mij een genoten droom
en kwam dit leven schimmen tegen

die ik eerder zag verwelken
als vergeten bloemen

op de vensterbank
van haar schunnige zinnen
spelen kinderdichters

alsof ze soldaten zijn
achtervolgen ze doden
overleden door lust

en innerlijk vervelen
doet de dromen vertellen

over voorspellende vruchten
trouwe minnaars die zuchten.




Schrijver: mobar circa 2009

 

 

 

 


 

 

Vrouwenvriend

Je weet het nu zeker
de toekomst liegt nooit
het verleden is een stenen tiet

je slentert door de straten
naar het hoofdstedelijke bordeel
iconen op reclameborden lachen je toe

het vrouwelijk schoon
schept behagen in jouw wellust
je nadert de binnenstad

een deur gaat open
een borst ontbloot
je glimlacht onzeker

zij neemt jou mee
naar het vertrouwde hemelbed
en fluistert

“vrouwenvriend”

want dat ben je
hier in bed en overal.

 


 

 

 

 

13 november 2016 02:25

 

rigor mortis

In de ban van haar mystieke verschijning - half mens, half engel
beleef jij hier jouw rigor mortis in doorzichtige letters
vraag je om vriendschap, overwinning van de vijand

het begint bij jouw oogleden, bij jouw kaak en jouw nek

rigor mortis is meer sterven dan de trouwe gewoonte
meer tijd nemen om de aftakeling te omarmen
het moedwillig blind worden – jij als schilderij

eindelijk dood en stijf in jouw eenvoudige kist

verlangen voltooid in het broze liplezen van een wilde
waar jullie jeugdjaren zich herhalen in vergeten liedjes
ver weg van de natuur is haar zwijgende taal jouw idioom.

 


© mobar. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
 
 
 
 
 
Zowel gelaten alsook ijzig pijnlijk getroffen door jouw gedicht
zag ik iemand heengaan omdat ze de moed had opgegeven en
dat in een sfeer van vredige berusting.
Aangrijpend en ook mooi Mobar.
 

Bedankt Hans, fijn jouw reactie. Groet.

 

 

 


 

 

Drang
 
De regen valt op de rivier
ik voel het van binnen
zachte muziek op mijn gelaat
 
ik probeer je te overtuigen
dat het geen drang is
maar gewoon proberen
of de zon zich in laat pakken
door een wolk
een sombere wolk
 
door mij getekend
schilder jij de dalen
er zijn geen bergen
nauwelijks heuvels
 
toch pak je me terug
met gemene woorden
die niet gemeend zijn
door de terugweg
 
en de rivier worstelt
zich woest naar zee
om de golven te bedaren
 
nee, het is geen drang
maar ik ben bang
dat jij dat niet kan begrijpen
 
en dat we onbegrepen
zullen sterven
 
in onze drift om drang te duiden.
 
 
22 juli 2013
Mobar

 

 

 


 

 

Batterijkip

In het vijf sterrenhotel

waar ik zo dikwijls over droom

lees ik mijn brieven

zoals ik die scheef

in tijden van armoede

 

mijn gevoel barst

op mijn vierkante meter

bouw ik een wereld

die te groot is

voor gekakel van kippen

of brutaliteit van hanen

 

mijn tranen laten weten

dat er zonder mijn binnenwereld

geen buitenwereld is

de troost die ik zoek

onderwerpt sluwe commercie

in het vijf sterrenhotel

waar ik zo dikwijls over droom

zoek ik mijn bril

om iets te zien van het gevoel

dat mijn verstand heeft

laten barsten

als een zwerver

op weg naar een zonde

die niet zonde van de tijd is

schrijf ik een nieuwe brief

om de zonde te omschrijven

om tijd te laten kennen

binnen mijn waarneembare ik

bespeur ik trouwe prostituees

die de vesten die ik draag

koesteren als vlaggen

in wind schrijf ik gedichten

over tegenwind

en zijn manieren

om mensen te veranderen

maar wind is niet van gedichten

gediend, ik voel mij niet dienstbaar

of dienstplichtig aan genot

dat jij voor mij uitschreef

toen je mij in eenzaamheid vroeg

jouw laatste gedicht nogmaals

te herlezen

in de koude die jij als heldin omschreef

vond ik niets terug van mijn verstand

dat was achtergebleven op ‘t oorlogsveld

waar wolven mijn lichaam verscheurden

 

alleen omdat ik een batterijkip was.

 

 

.

 


 

 


Voor een slank figuur



In uitdijende zinnen

had jij van het leven gegeten

weilanden en oceanen

ze bewogen groter dan taart



toen jij gleed van de glijbaan

was er slagroom in jouw geweten

er hing zelfs een bord soep

aan jouw onderste baard



voor een slank figuur

zou jij vele winden kussen

maar de honger naar liefde

was niet meer te blussen



we werden dikke vrienden

tussen snoepjes en gebakjes

je liep soms wel wat wankel

op jouw ondermaatse hakjes



voor een slank figuur

bracht jij heel wat ten aarde

ik zag je groeien ieder uur

omdat jouw eetlust niet bedaarde.








2013.


 

Reactie Gedichtenfreaks Augustus 2013:

inventief en uitdagend schrijven
Mobar, warme groet

 

 

 


 

 

 

 

Verwantschap

Ooit voelde ik verwantschap
toen we daar samen sliepen
bij een volgroeide oeverboom
was alles voelen, dromen voelen

 

persoonlijk geloof werd niet langer

in een eenzaam boek omschreven

een lijflied ontstond rond

de glimlach van jouw mond

 

vogels die zwegen

beduusd viel de regen

maar om kwart over negen

hernieuwden wij het wegen

 

met een ratio

die slechts in stilte verstond

waren we voor elkaar

een radio

het geluid werd steeds blond

 



Nu is het meeste verleden tijd
ik leef verder voor een nieuw begin
aan een mooie droomdoorleefde
toekomst, geef ik mijn hart
onder duizend dromende sterren
die de hemellucht verlichten

mijn geest voelt nu veel ruimer

vrijer dan toen ik in dromen vergat
dat voelen dromen voelen is

in alle heimwee, zonder zorgen
als zon in duister en maan in licht

 

ben ik

tot nader verwantschap gekomen.


Mobar

 

 

 

 


 

 

 

 

Allerliefste

 

Toen jij verliefd was
vond ik geen beeldspraak
voldoende om jouw zachtheid
te bekoren met loze woorden

 

weemoed spiegelde dromen
aan grotere schoonheid
dan jij voor mij

in petto had

 

onder de pet

van burgerplicht

bekwamen wij

in dwaze bezigheden

 

met onze lijven

naakt in de nacht

konden we beklijven

 

maar we deden
wat we niet konden laten
de vlam leek eeuwig
problemen ebden weg

we spraken elf
verschillende liefdestalen

hadden veertien

mentaal geaarde kwalen


voor het werkelijk verdwalen

kwam in jouw geaardheid van liefde.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

 

Grijze bloem


Een grijze bloem
grijnst als een maan
zonder hersenhoofd

je dwaalt nu
langs het bloemenveld
van onvervulde dromen

er zijn geen tranen
er is geen heimwee
naar jouw wanen

je kleurt
met kleine accenten
de waarheid

als een grijze bloem.

 

 

 

 

 


 

 

 

Droomdansend

"Begin een droom"


zeg je, dansend


jouw lach waarachtig
ben je nachtglimlach

je spiegelt juwelen
in witte parels

slaapwandel je
gelovig

 

in zwarte

sluierjurk

flaneer je

 

jouw ogen

halen diepte

uit de schaduw

je betovert liefdesadem
in stille snik


van dansen

droomdansend dromen.

 

 

 

 

 

 


 

Maak vrij

Bevrijd de dieren
uit het gedicht
van een Amerikaanse dichter

 

maak vrij de maan

van menselijke geschiedenis
bevrijd de dichters
van het Amerikaanse dier


maak vrij het Oosten

dan zullen we samen

dierlijk proosten

 

maak vrij het Westen

haal de intellectuelen
uit de waan van de onzin
geef ze bloemkool te eten
daarna spruitjes
dan worden ze vanzelf nuchter

 

laat me met rust

zodra de nacht

de dromen breekt
en vertelt dat een schreeuw
nooit gehoord zal worden


laat me met rust
zodra de nacht
mijn eenzaamheid kust

 

laat het duister rusten.

 

 

Mobar

 

 

 

 

 

Eenzaamheid

 

Vriendschap is eenzaam zonder vrienden

en zelfs wanneer ik aan je denk

voel ik me alleen

tussen alledaagse vrouwen.

 

 

 

 

 

 

 

 

Introvert

Je geeft mij niet de kans
om introvert te zijn
jouw geschreeuw om aandacht
geeft mij nieuw verdriet
jij ziet mij liever
met gevederd achterste
lachen op het podium

van alweer de aandacht
terwijl ik zoek naar de jodium

om het bloeden te stoppen
ik kan het niet meer op proppen
al mijn emoties liggen

voor altijd op straat
het gevoel van liefde

de onmacht, de haat
geef mij de kans

om weer introvert te zijn
ik wil zwijgen
ik wil geen aandacht

het leven doet mij te veel pijn

ik grijp de kans om introvert te zijn.

2007

Mobar

 

 

 

 
 

 

 

 

Ik koester U
hevig in mijn hart!
 
 
En dat
in herwonnen stilte
waarin een ziel zich koestert
om niet behaagziek te worden
uit mijn vel gesprongen
 
zoek ik een plaatsje
tussen luizen
die als pelsdieren
maagdelijke sprookjes
moeten verzinnen
  
waarin een ezel
voorkomt
en wollen pantoffels
en als het kan
een zomerse hemel
waar ik mijn baard
aan kan verwarmen
 
zolang ik afstand bewaar
ben ik welkom tijdens
dit Tropenrooster
om twintig kilo af te vallen
 
omdat de aardappels
duurder worden
heb ik nog
steeds niet gezwommen
maar nog geen seconde getreurd
 
en ik ben de zon best dankbaar
door zoveel te weeg te brengen
heb ik mezelf even vergeten
te wegen in mijn liefde
 
de dagen voltrekken in licht
ik hoef geen kleren te dragen
het kan gewoon naakt in de tuin
 
diepe kuilen graven
om dromen te bewaren
 
mocht de stroom uitvallen
dan heb ik altijd nog
mijn nachtrust waarmee ik
kippen wil gaan houden
 
als ze tenminste
 eieren willen leggen.
 

 

Mobar Vorstkasteel, zomer 2006.

 

 

 

 

 

 

Strand 

Strand,
dit zijn mijn voeten
draag ze
laat mij leven
ik hunker nog naar liefde
 
en de zon op mijn bol
draait een andere wereld toe
geeft mij energieke vlinderslagen
 
ik huppel steeds naar onschuld
kan slechts dansen in mijn wanhoop
geef alleen mijzelf de schuld
 
van mijn onmacht
die meeloopt
over het strand
dat naakt ligt
onder mijn gedachten
 
zijn de dagen verdwenen
omdat ik jouw hart weer voel
in het mijne
 
onstuimig wild
als hoge golven
is er vrijwel niets anders
dan belofte
in mijn lege handen
 
tastbaar voor de nacht
laat jij mij huiveren

ik heb nog de draagkracht 
om je te laten zweven
jij hebt nog de draagkracht
om mij te laten streven

dit zijn mijn tenen
kriebel ze met zand 
en kleumend lauw water
 
til mij op, maak mij even
onderdeel van het strand
inwoner van het land
 
geef mij de ruimte om te leven!

 

2006

 

 

Verhalen geschreven door Mobar:

De zoektocht in het bos

 

 

 

Het perspectief

van de kokosnoot

 Het indrukwekkende verhaal
van de kokosnoot heb ik,
mede door mijn brede journalistieke ervaring,
altijd in grote eerbied gehouden.
Ik kon niet anders
want ooit is er zo’n ding
op mijn hoofd gevallen,
en daardoor kon ik
de rest van mijn leven weer normaal doen.
 

 

Hoi Mobar
Emotiewetenschapper? Wat ik wel weet is dat men het tegenwoordig over emotionele intelligentie heeft. Het inschatten van emoties, vindt ik nogal vreemd klinken.
Gaat het niet om het vermogen tot inleven in/ meeleven met de ander, en er dan vervolgens goed mee leren omgaan? Hoe je dat dan benaderd kan bij ieder verschillend zijn. Vanwege dat iedereen weer een uniek mens is. Ik moet vaak wel oppassen dat ik mijdaar niet te veel in verlies. Vervolgens is er het fenomeen projectie. Je moet je dus zoveel mogelijk bewust zijn van wat er in jezelf leeft, om dit te kunnen onderkennen.
Ik ben momenteel zelf nogal uit balans, en ga een therapie doen. Maar emotiewetenschapper... tja volgens mij kan dat eigenlijk niet. Of wel? Emoties zijn oneindig complex, wat moet ik mij erbij voorstellen, een emotiewetenschapper.
Dat is zeker bedoeld voor robots.
Groetjes, Rebelle

 

 

 

 

 

Delicate lust

You said me tenderly in the night
While I was busy in the kitchen

treasure I have long been waiting for you
lifting with me now this love glass

because I've been meaning in delicate lust
added you
there with a smile to

but I, I was quenched
for the love many too tired

We then ate a cookie
and a toast with some caviar

your post gave me a sweet little Kiss
that I found a loving gesture

It didn't take long
our tender fun
on the night of the dark

We had the sense to us
and the Moon shone carefully
your laugh sounded true

but suddenly popped up in your book you again
and I was only without pants
While you read about the mud Pike

After a long search I have found you
without promises or memories
just put in the nothing of the void
finger animals friend
and what do we have one lol

in the secrets of the evening
I take you what popularly
love hot for the silence
steaming words
for the lonely piano

now the beach populated
by kooks with beer bellies
I take you to my place
and we eat the Turkey

Here, I'll give you my phone number
you do need a compliment earned

finger animals friend
I am your finger animals friend.

 

 

 

 

 

 


 

© mobar. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.

 

 

Correspondentie met een moderne heks 1

 
Het oude Amsterdam in het hiernamaals, ergens in de eeuwigheid, niet ver van hier.
 
Florian van Driesteveld leeft voort in de gezegende droomwereld. Niet zijn eigen bekrompen droomwereld, want een lijk heeft geen droomwereld, een lijk moet het zonder droomwereld doen. Nee, niet in zijn eigen onoverzichtelijke droomwereld, maar in ieders droomwereld, in die in de armen van de rijken, in de droomwereld in het hart van de armen. We zullen het met de droomresten van zijn ziel moeten doen. Het kan niet anders. We worden gedwongen de instincten der natuur te volgen. Misschien als we boswachter waren geworden of schaapsherder, dan was er een weg terug geweest, dan hadden we kunnen ontsnappen aan de gevaren van de dans, maar nu zijn we verloren. Daar kun je wel van spreken, maar je kunt het ook positief zien. Je kunt je ook bedenken dat zijn woorden niet voor niets zijn geweest en omdat Sally Winterflow nog steeds studeert en inmiddels in de volle breedte van de literatuur figureert, zou je haar de droomvrouw kunnen noemen. Maar waarom zou je haar een droomvrouw noemen? Is inmiddels niet allang gebleken dat zij meer eigenschappen van een moderne heks heeft? Hoe zou je haar geworstel met de tijd anders willen noemen? Gestrompel? Of gezever? Nee, daar is zij te intelligent voor. Daar is zij veel te slim voor. Was het niet Sally Winterflow die ons met haar spiritualiteit en ongekende gedrevenheid over de drempel van de nieuwe eeuw heeft gebracht? Dus waarom zouden we zeuren? We hebben toch onze innerlijke kleuren. We kennen toch de veelzijdigheid van onze intelligente geest. Sally Winterflow is gewoon een moderne heks, maar ook een beetje droomvrouw. Het is beslist niet onmogelijk om met haar door één deur te kunnen. Zij is zo androgyn zoals het door het woord van een vreemde God belooft is. Zij heeft een tanig lichaam en is op de hoogte van de golfbewegingen die de geest maakt in de tijd. Waarom ga je haar geen mooie brieven schrijven, Hubert Stuipje, je hoeft het niet alleen voor jezelf te doen. Maar weet je wel zeker dat ze jou terug gaat schrijven?
Ze schreef Florian van Driesteveld toch alleen maar terug omdat ze wist dat hij langzaam doodging met het heengaan van de oude eeuw. En Florian van Driesteveld kon hele mooie brieven schrijven, die had niets meer te verliezen. Zijn woorden waren het laatste beetje
ironie die hij aan de wereld van het klootjesvolk kwijt wou. Hij had echt niets meer te verliezen, daarom brak zijn hart open in zijn brieven aan de droomwereld. Daarom trad zijn ziel in de ruimte tijdens de correspondentie met de Droomvrouw Sally. Denk je nu echt dat juffrouw Winterflow op de brieven van de heer Stuipje zit te wachten?
Maar wat let je eigenlijk? Wie gaat jou tegenhouden om brieven aan een moderne heks te schrijven? Je kunt toch net doen alsof jij het lijk van Florian van Driesteveld bent.
Alles wat uitreikt naar een betere wereld is de moeite waard.
Je hoeft je geen zorgen meer te maken dat je iets verkeerd doet, je kunt jezelf laten gaan zoals een poes zich laat gaan als ze een kater heeft ondekt op het juiste moment in dezelfde straat. En je zou kunnen verzinnen dat je de brieven van een lijk zelf geschreven zou hebben, omdat je gaat voor de schoonheid van het leven, en alles wat afgedankt en lelijk is door de vingers ziet. Misschien is het overbodig hier te vermelden hoe heerlijk het is om een zingende kanarie in huis te hebben, maar toch, het leven stelt niet zo heel veel minder voor zonder muziek. We moeten het nu even doen met de stilte, omdat daarin de restanten van de ziel van Florian tot leven worden gebracht. Huiver even mee, dit is nog nooit eerder vertoond en uniek in de wereld van de ontheemde literatuur. Een lijk wat correspondeert met de droomvrouw.  Een overleden lichaam dat brieven schrijft aan een levende heks. Laten we dan maar wel hopen dat het een lijk van minstens zestien jaar oud is, en dat hij niet woordblind is, of touwtje wil springen met jonge meisjes, die de hoop nog niet hebben opgegeven. We moeten alles doen voor het nageslacht, en het nageslacht is pas veilig als het touwtje is opgeborgen, ergens waar niemand het kan vinden. Laat nooit een touwtje achter onder het lugubere licht van een droom, dat kan nare gevolgen hebben voor later, en voor een moderne heks. Maar laten we nu zwijgen en werkelijk de stilte in acht nemen. Er is al genoeg ellende op de wereld, laten we Florian van Driesteveld, eigenlijk nog zo kort na zijn dood ook even de gelegenheid geven zijn ei te leggen. Doe allemaal mee, en ga niet zeuren omdat je even je mond moet houden. Leg je erbij neer dat stilte noodzakelijk is.
Er is een bepaalde spanning voor nodig, dat is moeilijk uit te leggen. Laten we er vanuit gaan dat het in de toekomst voor lijken mogelijk wordt gemaakt om een column te schrijven. Gaan wij dan roepen dat het goed voor de democratie is? En als die column over de doodstraf gaat? Dat het lijk Florian gaat lopen beweren dat het volk massaal en in meerderheid de doodstraf wil? Wat dan?
 

Lopen we dan nog steeds achter de meute aan, of zijn we blij dat er een elitaire bovenlaag bestaat, die het volk behoed voor natte dromen. Je moet er eerst maar eens over na gaan denken of je dit verhaal wilt lezen. Het is beslist geen sprookje, en gaat over de harde realiteit. Florian van Driesteveld is niet meer in leven. Het is mij niet gelukt zijn verhaal af te schrijven, maar hij heeft mij tijdens zijn laatste maanden iets gegeven waardoor mijn drang om te schrijven niet meer is te stoppen. Het lijkt alsof ik buiten mezelf kan treden, alsof ik de woorden van Florian van Driesteveld uit mijn hart moet zien te bevrijden.
Er moet een oplossing zijn voor dit probleem, alle nuttige tips zijn welkom. Ik geloof in jullie, jullie zijn mijn lezers, zonder jullie ben ik een weeskind met een kunstgebit van 65 jaar oud. Ik ben echt bezig mijn ziel te bevrijden. Ik hoop dat jullie mij begrijpen.
Help mij er voor waken dat ik in mijn communicatie niet alleen afhankelijk ben van een heks.
 
Met vriendelijke groet, Hubert Stuipje, dienaar van de waarheid in de werkelijkheid.

 

Mobar Vorstkasteel 2006©

 

 

 

 


 

 

Ambities ?
 
Ik heb echt geprobeerd om er bij te horen. Ik wist niet vaak waarbij, maar ik zocht de werkelijkhheid, doch helaas vaak vond ik de werkelijkheid zo onwaarachtig dat ik mij terug trok in mijn fantasiewereld en uiting gaf aan mijn kunstenaarschap. Maar een kunstenaar die niet bekend is wiens werk niet tot de verbeelding spreekt is nog altijd een beetje taboe in de maatschappij, Hij/Zij  krijgt al snel het etiket navelstaarder of wat dan ook opgespeld.
Ikzelf had als kunstenaar het geluk dat een aantal werken
opvielen bij de kunstuitleen en dat mijn werk werd uitgekozen voor tentoonstelling met beeldende kunst, maar ik ken er zat die dat niet gehaald hebben maar toch hard en serieus werkten aan hun ideaal een klein beetje onderdeel te zijn van de wereld die kunst heet.
Voor velen lukte het niet om er mee uit een uitkering te geraken, en daaraan gekoppeld dat velen een psychische aandoening
met zich mee droegen, was het moeilijk om met deze mensen mee te doen, en het geluk te hebben onderdeel van een maatschappij te zijn. De expressie van het schilderen was voor mij zo
belangrijk dat ik niet begreep dat velen van hen niet meer ambities hadden en veel meer aan het babbelen waren dan aan het werk, en zo voor een groot deel de sfeer bepaalden.
Tenslotte was mijn irritatie zo groot, dat ik vond dat de waarachtigheid teveel geweld werd aangedaan. Ja, we hadden allemaal een psychische handicap, maar was dat een excuus om geen ambities te hebben en alleen maar te koffieleuten?
Ik had ze wel, die fraaie ambities, maar een echte doorbraak bleef uit, en ondertussen stond er overal schilderwerk in mijn huis.
Een belangrijk deel daarvan is nu op mijn eigen website te zien. Misschien dat sommigen van jullie wel begrijpen dat ik er hard voor heb moeten werken, en eigenlijk nog nergens ben.
Maar iedere expositie waar werk van mij onderdeel van was, beschouw ik als een persoonlijke overwinning op de waanzin die
een persoonlijkheidsstoornis met zich meebrengt. Onbekende kunstenaars worden nog veel te vaak over het hoofd gezien, omdat veel mensen denken dat iets pas kunst is als de kunsthistorica dat zeggen, of dat het elitair is of pretentieus is om het woordje kunst te gebruiken. Natuurlijk is het bij hedendaagse kunst vaak moeilijk om de kwaliteit te bepalen, en zijn er kunstenaars met veel meer talent dan ik. Maar het is voor mij altijd van veel betekenis geweest om met mijn beeldende talenten bezig te zijn. En ja, ik vind het prachtig dat er mensen zijn die een werk van mij in de woonkamer hebben hangen. Maar ik kan er financieel niet van leven, en ben ik dan daarom niet meer onderdeel van de maatschappij omdat ik mijn eigen brood niet kan verdienen omdat ik afgekeurd ben door mijn psychische handicap? Of is het juist goed dat er mensen zijn zoals ik, die proberen hun eigen weg te zoeken, en er vaak hard voor moeten knokken om toch nog iets te bereiken met de beperkte middelen die er zijn.
Ik ben nog niet klaar met mijn ambities, dat wil ik maar zeggen.
 
 
 
Ervaringsdeskundige bij uitstek
de Heer Mobar Vorstkasteel.
 

 
 

31 januari 2014

Bohemian Rhapsody

  1. Wednesday, May 16, 2012 13:19

    heel mooi, en ik lees er is altijd hoop, dat neem ik graag aan

    lieve groet
    Wednesday, May 16, 2012 00:46

    een heerlijk gedicht, er is nog veel om van en over te dromen

  2. Geheim van de maanspiegel


    # Artikeltitel Auteur Hits
    1 Maanziek mobar 9
    2 Van de wolkennacht mobar 9
    3 Maanziek mobar 10
    4 Januarinacht mobar 8
    5 Nachtgedachten mobar 10
    6 Droomspiegels mobar 14
    Het wonder van het grasland
    # Artikeltitel Auteur Hits
    1 Verwilderde gebieden mobar 5
    2 Vakantiedorp mobar 7
    3 Lichaamswarmte mobar 6
    4 Zomerochtend mobar 12
    Terug naar een droom

    # Artikeltitel Auteur Hits
    1 Tederheid reclasseren mobar 10
    2 Droom voltooiing mobar 14
    3 Heimwee is de vogel mobar 9

    •Druppelland Deel 12 Het zoldertje is leeg ( 0 Artikelen )

  3. Monday, June 04, 2012 23:43

    hier heeft paddington het pand nooit verlaten
    maar de herkenning is treffend




    Monday, June 04, 2012 20:28

    Dat is zo leuk om iets te vinden bij de kringloop of ander tweede hands winkel
    mijn halve inboedel komt er vandaag, het is gewoon een sport, soms moet het opgeknapt worden, mobar moet je vaker doen.



    Monday, June 04, 2012 19:50

    Echt wel
    Wat een fijn verhaal mobar!



    Monday, June 04, 2012 19:22

    Ik ben regelmatig te vinden bij Terre des Hommes.

    meer dan leuk

    X



    Monday, June 04, 2012 18:44

    ga ik ook eens neuzen
    leuk!

    thema : verliefd ! mobar...maar het komt op mij ook verdrietig over.
    graag komen lezen




    Tuesday, June 12, 2012 02:50

    Mooi gedicht..
    Monday, June 11, 2012 13:18

    Sterk! Die kan ik in mijn onderbuik voelen aankomen. Sterk handelen van je ook. erg mooi geschreven

  4. zaterdag 16 februari 2013
    Hersensprookjes - verleden
    ...
    Thursday, November 15, 2012 13:55

    tjonge jonge, jij verwoord het altijd zo mooi

    warme groet



    Thursday, November 15, 2012 12:09

    mooi,mooi,mooi... stil geniet ik nog even na..! fijne dag Mobar



    Thursday, November 15, 2012 11:41

    Mooi beschreven hoe je je verbonden kan weten met een ander.



    Thursday, November 15, 2012 10:46

    Mooi gedicht


  5. Friday, November 23, 2012 14:23

    Indrukwekkend schitterend
    gedicht



    Friday, November 23, 2012 11:38

    Lezen en herlezen veroorzaakte een gevoel van onmacht en mededogen

     
     
  6. Vraag en aanbod

    Sunday, May 25, 2008 15:04

    Hier krijg ik tranen van in de ogen, dit is leven in poëzie, het gewone leven dat een bijzondere dimensie krijgt door jouw poëtische ogen!

    Vraag en aanbod

    Saturday, May 24, 2008 20:52

    Mooi en rakend!


    Vraag en aanbod

    Saturday, May 24, 2008 12:51

    Mooi schrijven, graag gelezen.


    Vraag en aanbod

    Saturday, May 24, 2008 12:16

    Stilmakend
    liefs en fijn weekend

    Vraag en aanbod

    Saturday, May 24, 2008 08:34

    een ruwe schijnwerkelijkheid die pijn doet.

    liefs

    Vraag en aanbod

    Saturday, May 24, 2008 07:55

    Mobar, je hebt me stil
    Kuzzz

    Vraag en aanbod

    Saturday, May 24, 2008 03:43

    Dat lijkt mij niet altijd even fijn om op te groeien in fictie! Mooi geschreven..

  7. maandag 3 december 2012
    Lente nachtwoud 5
    Lente nachtwoud 5


    .

    Dat je tegelijkertijd zo schaterlacht

    en niet lekker in je vel zit

    is het sleutelwoord

    misschien het wachtwoord

    voor een gezonde huid

    omhulsel van de nacht

    een nieuwe vacht

    die op jou wacht

    met zachtere zachtheid

    keukenmeid, tuintrend en huisvlijt

    voor een gezondere huid

    die van jouw wangen

    maar ook de zielshuid

    niet te vervangen

    heeft die opperlaag

    van ondoordringbare

    door raadsels omgeven

    als een dikke korst

    een bast, een schors

    een mooie kaft

    dat in het innerlijk geleefde

    soms zelfs onschuld vertonende

    ritme zoekend vermogen

    mogelijkheid tot verandering

    overstromende droomrivieren

    bloembedden van tuindrift

    kleurvormen der eigenschap

    vol introverte spiermassa

    in woorden getogen stierenballen

    een feestmaal voor de dwazen

    naar haar went zich jouw blik

    het zicht van jouw dromerige ogen

    de grootste dichter van het heelal

    zou zij haar geheimen prijsgeven

    iets vertalen voor jouw eenvoud

    haar stem heeft in je hart geklonken

    zal ze terugkeren, voortschreiden

    die boom in jouw hart planten

    erkentelijk voor zoveel introverte emotie

    zou zij jou wel toelaten

    niet langer halfslachtig negeren

    als een voor de traverstiet verkleede vrouw

    onwetend over haar noodlot

    terwijl de buurman met de deur slaat

    .

    tussen de duingebieden

    en aangelegde bossen

    met reeds eeuwenoude bomen

    op de wereldkaart

    die nog steeds boven

    jouw bed hangt, terwijl je

    werkloos toeziet, een gesprekspartner

    kiest, ik ben het niet meer

    mijn twijfel is te groot

    er zijn anderen toegankelijker

    makkelijker in het verblijf

    makkelijker inpasbaar

    in dit tijdsverdrijf

    ontspannende momenten

    beter woorden begrijpend

    waren het slechts pogingen

    iets van een doordringen in de tijd

    misschien voor anderen een gegeven

    een kruispunt, beslissing in het leven

    vanuit een ander boek geschreven

    terwijl de pen slaapt in mijn handen

    het zoete duister achter mijn adem rust

    de lentewind door de achtertuin ruist

    vaarwel, ik had je lief, en nog steeds

    maar was mezelf teveel vergeten

    tussen de zinnen van het leven geven

    ik heb geen verdriet

    ben in het moeras weggezonken

    door tien eeuwen eenzaamheid

    met een droom weggetrokken

    als de lachwekkende eenzaat

    er heeft een echo geklonken

 

 

Ga naar boven