Inwoner van Amsturia: Mobar Vorstkasteel
 
 
Vriendin van de lepel

 
 
Vriendin van de lepel
leen me nog een keer jouw tepel
dan luid ik de klok met de klepel

 
en eet ik de soep met een vork
dan drink ik de wijn uit de fles
ons samenzijn is een wijze les

 
vriendin van de lepel
voel een keer aan mijn klepel
omdat ik zuig aan jouw tepel

 
drink ik de soep uit een kom
wijl ik in jouw dromen verstom.


 

© mobar. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
 
27 mei 2017 22:52
 
leuk, en het rijmt ook nog
ja, een luchtig tussendoortje, <img src='img/smileys/smile4.gif' alt='(happy)' Title='(happy)'>bedankt
 
 
 
 

Dode ogen


En dat ik...
met het zicht van jouw dode ogen
mijn geloof weer had gevonden
om de bladzijden van het boek
met geluk in mijn hart uit te lezen
daar sprak de dood nooit over
maar bladzijde na bladzijde
tijdens duister stille uren
kon ik verder leven
tussen de muren van de oorlog
.
het oude boek nog in mijn handen.
.

 

Auteur: Mobar

 
Nacht bij de rivier

’s nachts waren we bloemen 

in zuinigheid
die uitvinders
deed zingen

je nam mijn hand in de jouwe
om over de brief te vertellen
nadat we liefde bedreven

bij de rivier, we kwamen terug
bij de rivier

het was nacht bij de rivier
waar we de zwanen zagen zwemmen
een heldere maan scheen over het water

hand in hand liepen we naar de brug
daar aan de waterkant onze eerste kus
omdat we duistere bloemen waren

met als enige bezit, onze prille liefde
een zak vol stenen en een kunstgebit.







 


© mobar. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
 

 

 

 

 

 

Deze foto is in de stadstuin in Utrecht gemaakt. Ik vind het zelf een bijzondere foto.

( Foto van een doodportret.)

 

27-03-2007 17:54

Beste Mobar,

Een van je meest beklemmende schilderijen. Het lijkt een compositietekening gemaakt naar beschrijving van iemand die een uur of twee geleden van een opbaring af is gekomen. Het is een afbeelding van een persoon die weliswaar dood is, maar van wie ook nog wordt verwacht dat hij elk moment zou kunnen bellen of de woonkamer doorlopen, op zoek naar een wit briefje of een boek. De dood wordt levend terwijl de levende al voor altijd dood is.

 Beklemmend zei ik al, voor jouzelf ongetwijfeld evenzo of nog sterker.

 

Ja, dat klopt, het is alweer een tijdje geleden,
ik was toen met een hele serie portretten bezig.
Eind jaren negentig.

Bedankt voor de reactie!!

 

 

Ik mis de gouden regenzolder

de hartklop in je pols

ik mis de zon

mijn horloge kent geen kolder.

 

The sun, a planet dances

sinks slowly down

it vains

the horizon seems happy

so can it be

she says it once

she smiles and changes the curtains

I paint her naked upperbody

 

 

 

 

En het verlangen naar de maan:

Vrijheid was een woord,  jij besloot er meer van te maken:

Meer dan ik had kunnen bedenken.

Meer dan vrijheid waard was in mijn bestaan.

 

 

 

De dichter in mijn droom

Er zit een dichter in mijn droom

ergens bij de waterkant, bij een eenzame boom

onder een lentezon tekent hij wolken

 

hij geeft de dag een bijzondere wending

hij omschrijft de geluiden van de vogels

in unieke vogelwoorden

hij brengt de stand van de zon

in verband met verder leven

 

hij schrijft de naam van de boom

in het verlangen van mijn dromen

geen gesproken woord verbreekt de stilte

van de dichter in mijn droom.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We doen wat we doen,  ik vraag toch ook niet aan jou:

 

Waarom jij het bij haar doet, en ik niet bij jou.

 

Jij doet wat je moet,

 

ik klaag toch nooit over jou

 

want wat je doet, doe je goed.

 

 

 

Het kasteel van Donald

 

 

Het Noorden van Frankrijk tijdens de zomer van 1991.

In een bos ligt de oude weg naar het kasteel. Het kasteel is omringd met hoge muren, achter die muren ligt aan de kant het bos een brede slotgracht, met bij de kasteelpoort een massieve houten ophaalbrug. De oprijlaan is omringd met oude eiken, de rest van het bos kent minder orde. Het is de eerste keer dat Donald het kasteel in werkelijkheid ziet. Twee jaar was het kasteel onbewoond, maar sinds Donald het kocht met het gewonnen geld uit een loterij is hij de eigenaar.

Samen met Onslow Mekkingtos in zijn oude Fiat is Donald op weg gegaan. Het bos is in de werkelijkheid een beetje tegengevallen, veel zieke bomen, en op een aantal plaatsten gedumpte rotzooi van recreanten, maar de aanblik van zijn eigen kasteel is grootser dan Donald heeft durven hopen.

 

475

 

 


© mobar. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ga naar boven