Ongekende duisternis

 

Je ademt uit lucide dromen in stille momenten vol herinneringen

even voor het slapen gaan raak je een gevoelige plek

van een lichaam, van een mens.

 

De heldere maan schijnt met jaren van heimwee in de intieme binnenwereld van onze zielen.

de vogel van de donkere nacht  zal naar het droomland vliegen

misschien mag ik je heerlijk vertederen met ongekende duisternis

 

Ik spreek niet luid, het is niet mijn stem

 er zal een ander in de nacht over toekomst gaan spreken

 het is niet omdat sommige mensen maskers dragen om iets te verhullen

of dat ik door stille eenzaamheid de dingen verwrongen ben gaan zien

je ademt uit mijn dromen in kalme momenten even voor het ontwaken
je raakt mijn gevoelige plek in ongekende duisternis

er is niets meer te verhullen.

 



 

 

© mobar

 

 

 

Ga naar boven