Dichter: mobar
Gedicht: Houterig
De zon slaapt achter wolken
boven de poel van werkelijkheid
bekoring vol matte duisternis
in het bos is het vrijwel stil
alleen wind maakt een geluid
een fietser fluit onhoorbaar wijsje
bij wijze van een plank
beweeg ik me voorgesneden bossen
ieder ogenblik belooft regen.
Gedicht:
Woensdag 6 februari 2008
Gedichtensite: Het Blijvertje
Dichter: mobar
Gedicht: Winterdromenland
De oude wilg
kromde zich
naar de winter sloot
gebogen
stond zij
in haar witte jurk
vogels vlogen
uit haar wilgenogen
mannen kwamen
uit haar hart
de maan leek
steeds verlegen
stil wachtend
op een nieuwe start
was zij naar
winterdromenland getogen
een vloermat had
haar droom getart
ze zag zijn rode ogen
in haar nachten
de oude roeiboot
in de sloot lag stil
zij kon niet langer
op hem wachten
over het water
klonk een ijle gil
het verhaal
van de droomnacht
was
bij de heimweehut aangekomen.
.
Over het gedicht:
Winter van de heimweehut
Gedicht: Winterwak
Stilte daalt als dikke nachtmist
onder ‘t droeve wolkenbehang
van duisternachten in ’t berggebied
waar de vorst heer en meester is
op ’t eiland van de illustere brief
ben jij in een wak gebleven
zwarte gordijnen waaien
achter verlegen vitrage
langs dwarrelstof van erotiserende bergen
op de trui die jij achterliet
naast het bed, ziet Violette een paar haren
als getuigenis van jouw aanwezigheid
voordat je besloot te gaan schaatsen
door al haar bijgeloof, durft Violette
die achtergelaten trui
niet meer te wassen
in de wasmachine
die door verloren tijd is dolgedraaid
in ongelezen brieven gebleven
de vuile was hangt niet buiten
jij bent in een wak gebleven
stilte is het geloof in de wereld
een groeiend vertrouwen
van de eenzaam dolende mens
naar oevers van belofte
in het park van de biddende ooievaars
waar waterplanten eerbiedig zwijgen
bevriezen de vijvers vanzelf
ondanks jouw eeuwige wak
misschien als de horizonvogel droomt
ademt de nacht die bijzondere beleving
de heimwee naar ons samenzijn
wanneer sinistere rookwolken zijn verdwenen
en zij de duisterbrief heeft gelezen
in het dorp van de vitrage vallei
ademen rivieren in een tussenwereld
waarin het wak zijn bestemming krijgt
donkere nachtmist trekt langzaam
de groene heuvels over naar het dal
naar het dorp van onze zielen
waar zwervers diep in dromen slapen
tussen de vaagheid van bestaan
tijdens het schaatsen van de wanen
omdat ze je nooit echt leerde kennen
zij nooit enige moeite deed
om er achter te komen
wie jij in werkelijkheid was
ben jij in een wak gebleven.
Over het gedicht:
Winterwak
Gedicht: