© mobar. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.

 

Nota: 

 

 

 

 

 

Gezellige schavuit

Wat er hier heeft plaats gevonden
er zal altijd over gezwegen worden
stevige storm waait woeste winden
over het rulle duinzand in de ruft

wie er hier de toekomst zal lezen
het zal altijd gebarentaal blijven
ruige regen druppelt natte druppels
over de dikke dakhaas en een kind

hetgeen niemand zal vergeten
in stomme verbazing van de genen
het zal altijd in stilte tasten
zonder bagage in woeste wind

als de gezellige schavuit
zijn onnozele woorden vergeet
is het in de oude loofhut keet

wat er hier ook plaats zal vinden.


 

© mobar. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 







 

 

 

 

 Het ontstaan van een verhaal

Om het ontstaan van het verhaal te begrijpen nemen we een kijkje in het hoofd van een willekeurige schrijver:

Mobar denkt aan de personages die in zijn verhalen rondzwerven. Zijn ze door hem verzonnen of zijn ze echt? Bestaan ze werkelijk? En die stad Amsturia, is dat een stad die echt bestaat?
Er loopt een spoorlijn door de stad en aan de rand van de stad ligt een grote heuvel, de Pirankaheuvel. Daar gaan mensen in het weekend heen om te recreëren

Door de stad stroomt de rivier de Sturia.

De gedachten van Mobar over deze stad zijn positief. Mobar denkt aan de gedichten die hij heeft geschreven.

Gedichten zijn wolken, en bomen zijn gedichten. Een bos is een poëziebundel. De zee is een gedicht in een eindeloos gedicht over de horizon. De horizon is een gedicht. Een gedicht is een horizon. Gedachten zijn als maanlicht. Jouw gedachten zijn als maanlicht. Het maanlicht schijnt over jouw gedichten.

De gedachten van Mobar komen rechtstreeks uit zijn ziel. Op het prikbord in zijn keuken hangt een citaat van Paul Claudel: " Geluk is niet het doel, maar het middel om te leven."

Het ontstaan van een verhaal gebeurt in de gedachten van een schrijver, bij iedere schrijver is dat weer anders.
 
 
 
Ja, dat klopt, Mobar. Mooi!

 

 

Structuur

Maandenlang heeft ze video's bekeken. De beelden flitsen nog door haar hoofd. De mensen op straat. Ze moet nog veel verhalen schrijven. Ze loopt nog eens door de kamer om daarna terug te keren bij het dressoir. Een lade wordt voorzichtig opengeschoven. Een enveloppe siert de bovenkant van een stapeltje papieren. Haar handen trillen, maar ze doet het uiteindelijk toch.

Buiten begint het te regenen. Ze loopt naar de bank, ploft met een zucht in een gemakkelijke zithouding en probeert haar nieuwe telefoonnummer te onthouden. Haar huidige telefoon staat in de slaapkamer vlakbij het balkon. Ze heeft het toestel in het donker afgestoft. Nu rinkelt het en ze laat het rinkelen. Ze geeft een insect een vrije vlucht door het slaapkamerraam op een kier te zetten. Even de vrije wereld in en dan en een zuchtje wind ergens anders naar het zuiden van de stad.

Heer kleren liggen uitgezocht op het wandkleed dat op de vloer ligt. Het t shirt drukt strak tegen haar borsten. Ze gaat terug naar de spiegel om de tekst te ontrafelen. Achter haar flitsen televisie-beelden door de donkere kamer. Ze draait zich om, om het toestel uit te zetten. De kamer is schoon. Het is een kamer die nog nooit eerder door een vrouw was schoongemaakt. Ze houdt van structuur. Ze trekt de gordijnen dicht. Ze lacht even in haarzelf. De gordijnen raken elkaar in het midden, dicht tegen elkaar.


 Hoe heet de schrijfster uit Amsturia ook alweer? Violette? Ik ben het even kwijt. Duidelijk is in ieder geval dat ze verhuisd is, verder tast ik een beetje in het duister... komt natuurlijk omdat de gordijnen dicht zijn.

 

 

3 Leven zonder liefde

Zomerse verlangens

Persoonlijke relatie



Persoonlijke relatie
--------------------------------------
Op drift maar ook op zoek
naar een persoonlijke relatie
met een door de Zon erkende God
ongeveer zoals simpele dichters
weemoedig schrijven
in zonovergoten gedichten
zo vaak zeer prachtige
heimweegedichten
door nonnen geschreven
op de drift van het leven
.
hij ruikt nog het vers gewassen
katoen van het handschrift
zijn lijf en geest
als losgeslagen schepen
tussen de nonnen
die het roer, stevig in handen
niet loslaten, tussen de letterkunde
van zijn voortvarende ziel
.
hij heeft erom gesmeekt
zinvolle communicatie
maar de nonnen gaven in niets toe
en doen dat nog steeds niet
zo strak zit de mystiek verbonden
met die Hemelse God
niet met zijn zoon hier op aarde
.
en ik ga bijna ten onder
met hem, niemand anders
in de woestenij van mijn verdriet
de angstkomedie van zijn liefde
hier op aarde, tussen de armen
en fantasierijke dwazen
ik poog het te zien
probeer mij voorstellingen te maken
hoe Hij er uit ziet
mijn lieveling
is dichterbij dan ooit.
.
Ik denk alleen niet
dat God een vrouw is
maar als dat wel zo is
vind ik het ook niet erg
ik draag fijne herinneringen
aan het niet dragen van een beha
.
maar God heeft vele gedaantes
en is overal in de oorsprong
van alle creaties
Hij is ook geen Kerk
of een eigen Kerk, heeft Hij niet
of mensen dingen verbieden
of zeggen dat ze anders moeten leven
.
zoek de innerlijke ik, dat is zijn credo.
.........................................



Okselaapje

Okselaapje is een schrijver heteroniem voor de heer Mobar Vorstkasteel, destijds in het leven geroepen om de duistere kinderlijke kant van de mens te belichten.
Datum: 10-6-2007
Weergaven: 334




Blote billen blues

....................
Blote billen blues
....................
Ik zie niets dan blote billen
als ik weer eenzaam aan je denk
wil ik niets anders dan blote billen
ze zijn voor mij een Godsgeschenk
.
dus ga maar, de zon achterna
laat mij het afscheid zien
zoals jij jezelf hebt beloofd
maar kom, liefst snel, weer terug
.
want ik mis je, en vergis je niet
iedere dag, is een verloren dag
mijn problemen gaan niet zomaar
over het verschijnen van de zon
.
ik adem toch die maanlach
laat het slenteren aan mijn onschuld
en hunker naar je, haast ongewoon
wil ik je beetje bij beetje naar me toe
.
trachten te weerhouden, van iets anders
iets meer vervreemdend, maar triestig mooier
dan mijn tuchtdroom, die van de tederheid
want anders zijn jouw billen zo gewoon.
.




De auteur van een van de meest verkochte boeken ter wereld.

Je probeert te overdenken wie zij is geweest. Ze was net zo snel gekomen als
verdwenen. Een beroemdheid gedurende de monsterverkoop van een bestseller,
een van de meest verkochte boeken aller tijden:


Leven zonder liefde.


Je tracht te weten te komen, als wat voor soort mens zij in haar leven stond. Je probeert te begrijpen hoe zij haar dagen doorbracht. Heeft zij geheimen gehad die het daglicht niet konden verdragen? Had haar zelfgekozen dood een diepere bedoeling? Waarom pleegde zij zelfmoord? Ontnam zij zich van het leven door zich op te hangen aan een oude zware tak van de grote wilgenboom. Liet zij een boodschap na? Is er nog leven na de dood? Is er alleen maar leven na de dood? Is het leven er slechts om dood te gaan? Je weet het niet, maar er is nog hoop. Er is nog hoop zolang de hoop niet sterft, je kan de waarheid achterhalen. En misschien het licht weer zien, wanneer deze verdwaalde nacht van gedachten voorbij is. Waarom is alles zo gegaan?
Je bent bereid om de waarheid te achterhalen. Je hebt er het geduld voor, en de karaktereigenschappen. Jij zwelgt niet in zelfmedelijden. Je bent de juiste persoon. Je bent hier niet voor niets naar toegegaan. Dit zuchtend landschap verwachtte jou al lang, heeft al die tijd, seizoenen lang, op jou gewacht. Je bent hier naar toegekomen om over haar na te denken. Om te weten te komen wie zij nu werkelijk was.
Zij was vast een bijzonder mens. Haar woorden over de koekkoek spraken boekdelen. Haar woorden over de oeverlanden, waren de juiste. Ze kende de precieze kleurstelling van alle door vogels gelegde eieren. Ze was geen excuus-Truus, als het ging om de erkenning van de betekenis van het daglicht. Of het nu van boven of van beneden kwam. Ze wees alternatieve therapieën niet bij voorbaat af, haar stem was warm door het blonde lokken van de wind. Ze wist mensen aan zich te binden, kon heel aardig schilderen, hield van pure kleuren. Ze hield ervan om mensen heel dichtbij te laten komen. Het leek een beetje of iedereen uit haar kennissenkring haar persoonlijk bezit was. Ze hield van materiële dingen die ze uitstalde over een tapijt van tijd en ruimte.
Ze hield niet van zweven, was altijd nuchter en deed aan yoga en meditatie.
Ze presenteerde altijd een koekje bij de koffie, een koekje met daarop de eerste letter van de voornaam van de genodigde. Af en toe genoot zij van oesters en champagne, maar ze werd ook blij van een boterham met pindakaas en een glas geitenmelk, die ze met de straatkinderen deelde.
Ze was overal in het dorp geliefd en men probeerde haar over te halen om op zangles te gaan, omdat ze tijdens het praten zo'n prachtige stem had.



En je bent naar haar schrijvershutje in het bos gegaan.Je las het grijze schrift met aandacht en begrip, die bijzondere woorden. Alsof zij de ernst van de natuur begreep als geen ander. Zij wist iets over het leven. Zij wist iets over het voorjaar, en over de liefde, de allesomvattende liefde, daar heeft zij over geschreven tot aan haar dood, daar bij die boom, niet ver van haar kleine huis aan de waterkant, waar nu de herfstbladeren verteren en verder composteren als een ceremonieel afscheid van de zomer en toenadering tot de winter.
Daar zat zij toen, bij de boom van de dichters, na te denken over de liefde, het tekort aan liefde, en het verlangen naar de liefde. Totdat zij tenslotte tot de conclusie kwam dat liefde niet bestond en het inmiddels beroemd geworden feministisch handboek "Leven zonder liefde" schreef, om vervolgens zelfmoord te plegen, wegens het verpletterende succes van dit boek.


Jij staat nu bij die bijzondere boom, en ziet het uitzicht over het water. Je probeert je haar leven voor te stellen, en je houdt het niet droog. Tranen rollen over jouw wangen, hier midden in de natuur, midden in het landschap. Je hebt het koud. Het is Herfst. De avonden worden kouder. Waarom is het zo gegaan? Waarom heeft het zo moeten eindigen? Was er geen weg meer terug? Vond zij geen uitweg meer in haar gedichten? Waar zij er zoveel van heeft geschreven, gedichten over de natuur en het leven. Had zij geen vrienden? Was zij echt alleen maar eenzaam, terwijl er zovele mensen en dieren van haar hielden?


Je weet het niet. Je staat hier maar te staan. En op het laatst denk je nergens meer over na en voel je alleen nog maar het verdriet en de leegte, omdat zij er niet meer is, en jij haar nooit meer zal vergeten, omdat je haar gedichten hebt gelezen in het oude grijze schrijft. Je kan haar nooit meer vergeten omdat je zoveel waarheid in haar gedichten hebt gelezen. Je zal haar altijd blijven herinneren middels het boek



Leven zonder liefde.







© september 2009, mobar



Reacties  
#6 Web Tales 12-05-2016 17:19
11 april 2015

mooi dit, grappig is de eerste strofe is voor mij een liedtekst, hoor bijna een melodie
Wat een mooi slot heeft je gedicht. Heel mooi geschreven, ook de andere strofen.
Eerst en vooral: een prachtige titel. Voor de rest heeft dit gedicht dezelfde dromerige kwaliteiten die ik zelf, steeds weer kan waarderen in vrijwel alle artistieke media. Een weemoedig soort impressionisme. Versluierde romantiek. Zéér mooi, Henk!
#5 Web Tales 12-05-2016 17:07
30 oktober 2015
Geweldig hoe je als een spreeuw hier denkt!
Ik kan genieten van die enorme zwermen die als één geheel bewegen. Soms zo massaal dat je je afvraagt waarom ze niet botsen in de lucht. Mooi gedicht Mobar.
Je letters verbeelden verdicht deze zwerm. Knap.
#4 Web Tales 07-05-2016 21:48
11 augustus 2014
Heel mooi, mobar. Jij bent goed op dreef wat de schrijfprikkels betreft!
knap mobar ( ik laat de schrijfprikkels aan me voorbij gaan ) maar lees ze wel graag..
Heel mooi, ja!

Bedankt voor het langskomen en de reactie die je gaf.
#3 Web Tales 07-05-2016 21:39
12 juli 2015
Mooi Mobar, maar klinkt niet zo vrolijk?

Ik ben een beetje de grenzen van haiku aan het verkennen, dus het was me echt om het beeld te doen, ik was niet echt in een sombere stemming, maar vind het wel een uitdaging om een emotie in het beeld te leggen, in deze moderne Westerse vorm van haiku waarin de stemming in het beeld ligt.
Ik heb nog niet zo veel ervaring als jij met deze haiku's, dus ik ben wel blij met jouw reactie. Zomergroet uit Amsterdam.
k vind deze haiku een goede observatie, mijn gedachten gingen naar een gevangenissen.
mijn ervaring dateert ook nog maar van nog geen jaar..en de echt goede zijn nog ver in de minderheid.
ben benieuwd naar jou volgende haiku,s. Veel succes!
groeten uit een bewolkt Amstelveen
#2 Web Tales 07-05-2016 21:35
5 januari 2015
Mooi beeld ...geschreven.
Mooi gedicht, Mobar, over alle kleuren. In het hart.
Als een regenboog naar de pot met goud. Mooi geschreven.
#1 Web Tales 07-05-2016 21:31
8 oktober 2014
Mooi en liefdevol geschreven, mobar.
Mooi!
Wat lief en romantisch geschreven... je partner zou erg blij zijn geworden van zo mooie verzen!
Ga naar boven