Vriend van de onbekende horizon

Waarom zou ik boos op jou zijn
we hebben niets meer dan onszelf
in ongeschreven woorden
onmisbare gesproken taal

en het zijn op zich geen wanen
omdat werkelijkheid anders toont
in dromen die de toonladder beklimmen
om het lied van de verdwaalde vrouw
te horen in de schemernacht

jij hebt hetzelfde verlangen als ik
we zouden samen een brief kunnen schrijven
bedenken of we in een ander land mogen wonen
het landschap aan de kunstenaar laten

het is zo knus met jou in mijn dromen
al het geroezemoes is gelukkig ver weg
aanraken is een droomwereld in de toekomst
er is nog een lange weg te gaan
om de ontevredenheid achter te laten

volg die onbekende rivier maar
die ik toen tekende in het lenteveld
je zult voortaan altijd bij mij zijn
en die vervelende vrouw weer vergeten

er is wel iets van troost in het voorbijgaan
in de vergankelijkheid van een losse groet
ik kan het me nauwelijks voorstellen
dat je het stiekem met een ander doet

we hoeven niet terug te gaan naar toen
de dwaalgeest was dikwijls eenmalig
ik verlang ook niet meer naar een zoen
je bent altijd te trots en inhalig.

 


© mobar. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.    
Ga naar boven