2 september 2018 15:41 Aantal keer gelezen: 180

 

Nachtkeel van de slaapwacht

Het lied zal eeuwig klinken
schreef de bekende dichter
in zijn allerlaatste gedicht

maar ik had geen liederlijke stem
om mijn woorden te omschrijven
een Goddeloze leegte omhelsde mijn hart

hoe lichtzinnig was mijn hoogtepunt
tijdens het steigeren van mijn kunnen
terwijl ik zong in toucherende tonen

in de nacht alleen met de liefde
met niemand om mij heen
om de lethargie van mijn ziel te aanvaarden

nog een laatste wanhopige kreet
als een verdwaalde operazangeres
en daarna eeuwig verdoemde stilte.






 
© Jeroen Splinterman. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.    
 
 
Laat dit maar eeuwig klinken en niet in de eeuwig verdoemde stilte 
Ik hoop dat het niet waar is. 
Ik vind je poëzie heel erg mooi.  Deze verzen zijn prachtig! 
Ik hoop ook dat het niet waar is. Bedankt voor het compliment en de sterren. <img src='img/smileys/hat.gif' alt='(hat)' Title='(hat)'>
 
 

Droom-bestaan van de woorden-zwerver

Dankzij het droom-bestaan van zijn jeugd
aan het spiegelende meer met prachtige zwanen
is hij uiteindelijk tot het leven bekeerd

hij geloofde eerst de originele woorden niet
zo tegengesteld als ze waren in uitersten
het diepe donkere zwart en lichtvoetig wit

de ooievaar waarschijnlijk blind
en boerenkool met rupsen
stevige handen, zwaar werk

in zichzelf gekeerd in automatisme
droomde hij bewegingen, beweringen
veranderingen die niet voorgesteld werden


als een God boven een vastgeroest gezin
toen zijn vader verdwaalde in waanzin
in zijn zwerftocht langs de oevers van de rivier


hij kreeg een ketting van een zigeunervrouw
die alle landen van de wereld had gezien
het duurde niet lang in zijn gedachten


de vertaling van zijn droom-bestaan
een feit in de hooiberg van de zomer
die een schaduw wierp over het heden.




 


© Jeroen Splinterman. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.        
 
 
 11 augustus 2018 21:07
 
Uitgestorven

Afgezonderd


Cognitieve dissonanties
gemeenschap van goederen voor de tolk
in de laatste geschonden woestijn
uitgerangeerd in stil verpozen
een overdosis lethargie met veel geluk.

Eenzelvig

De collectieve truttigheid is grenzeloos
achter een horizon waar lelijkheid troef is
valt schoonheid in het water

als liefde onbereikbaar blijft
zwemt de illusie met een kater
alle hoop is straks voor later.

Solitair

Waar voortplanting de ingewanden vervreemd
wroet de eenzaat in de zilte wonden
hij hangt zijn vuile was liever niet op straat

er is niets meer te groeten in de stilte
alles blijft verslagen onbezocht.




 

© Jeroen Splinterman. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.    
 
 
Zoals met veel gedichten herken ik stukken en ontmoeten andere mijn onbegrip. Onder de paraplu van de titel kan ik het wel plaatsen. Het lukt me niet het voor te lezen, maar let niet op mij. 
Nee klopt, het is een experimenteel onderzoekende tekst serie over het thema eenzaamheid. Niet alles wat er staat is de mening of de gemoedstoestand van de schrijver. Ik gebruik de taal elementen om te kijken waar de grenzen liggen. Dus vandaar dat ik het ook bij miniatuur heb gezet en niet bij gedichten. Ik vind het leuk om (vrije) associaties te maken naar aanleiding van synoniemen van een woord die allemaal net een andere betekenis hebben dat het woord waar ze min of meer synoniem voor zijn. Ik zie later wel weer wat er van over blijft. Leuk om toch een reactie te krijgen. Bedankt.
Eerlijk gezegd, Jeroen, denk ik dat de oorzaak van alle ellende die wij als mensen moeten ervaren (ten opzicht van elkaar en binnen een gemeenschap), is gegroeide uit  een vorm van egoïsme, egocentrisme die leidt naar een geavanceerd ontwikkeling van het individualisme. Een ziekelijk individualisme dat maakt dat de mensen enorme krenterig worden. Men wil niet meer zijn handen naar elkaar steken om te geven om te helpen, maar alleen nog om ontvangen. En... velen denken dat ze op een of andere kromme wijze, daarop recht hebben:  om ontvangen, geholpen worden, gediend worden.
Ik ben over jouw antwoord aan het nadenken. Het is iets wat ik van dichtbij heb meegemaakt. Dat ik alleen nog maar moest geven, en niets meer ontving dan ander mans ellende. Het is moeilijk om je grenzen in de gaten te houden vooral als mensen heel dichtbij staan en je claimen. Aan de andere kant gaat het in veel gevallen ook goed. In mijn geval heb ik soms moeite om de balans te vinden en dan schiet is soms door in het sombere terwijl ik vergeet dat er ook mensen een hand reiken. Tot zover mijn gedachten naar aanleiding van jouw inhoudelijk sterke reactie. Heel veel dank dat je me aan het denken hebt gezet.         
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ga naar boven