Er gaan geen woorden verloren in stilte

Het stilte-orkest van vriendschap na de dood, geeft onder de koude grond een klein concert met volmaakte instrumenten. De instrumenten van het zwijgen.
Er gaan geen woorden verloren in stilte.

Adembenemend is deze zachte muziek, weldra zal ik minder aan je denken. Herinneringen vergeten. Dierbare momenten vergaan. Tenslotte is er misschien zelfs geen heimwee meer.
Om mijn bewustzijn te verbazen kijk ik naar de zwaluwen in de lucht. Hoe ze sierlijk in de lucht flaneren, als kleine schaduwen onder de zon.
In blauwe onmetelijke vrijheid. Er klinkt geen echo aan de horizon.
Het wordt tijd om aan de toekomst te denken. Het verleden kan zich niet herhalen.

Begraven lig je, bewegingloos stil, totdat er niets meer van je overblijft. Door de wormen opgegeten. Verteerd tot aan de botten. Er gaan geen woorden verloren in stilte.
Alles ligt begraven onder een deken van verdriet.
Ik ben hier wel, jij bent hier niet. En er is niemand die het ziet.
Een serene rust valt over mijn gemoed. Herinneringen beklijven als ik aan je denk.
Maar het denken is vaak moeizaam. Het gevoel van teleurstelling is te groot.
Ik denk dat de stilte nu zorgzamer wordt. En het alleen zijn minder eenzaam. Alles heeft nu een plekje gekregen. Er gaat een nieuw leven beginnen. Het laatste hoofdstuk is geschreven na de stilte van jouw dood.







 

© Violette Z.. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.