Binnentuin

De kraaien in de oude binnentuin schrikken van de echo van hun gekras. Ze vliegen op en verlaten de tuin met veel lawaai.
Voor het raam zit een oude vrouw met een breiwerkje. “Wat is er toch veel veranderd in de wereld" denkt ze,terwijl ze geniet van haar binnenpretje. Waren het niet dezelfde kraaien geweest die haar in de nacht wakker hielden toen haar man op sterven lag?

Eindelijk is het voorjaar. De moeite van het wachten is het waard. De frisse geur van lente hangt in de stad. De kraaien zitten weer te krassen in de binnentuin. De oude vrouw zit voor het raam. De wollen sjaal is nu bijna af.

Gelukkig heeft ze geen huisdieren meer. Ze kan er toch niet meer voor zorgen.

Ze is blij dat ze af en toe een binnenpretje heeft wanneer ze geniet van de oude binnentuin. De kraaien schrikken van haar glimlach. Ze verlaten vliegend de tuin, zwijgend, omdat ze net zo zwijgen als de oude vrouw.

In de binnentuin is er een schutting omgewaaid.





 


© Jeroen Splinterman. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.