John Hiatt (Indianapolis, 20 augustus 1952) is een Amerikaanse singer-songwriter.
John Hiatt begon zijn solocarrière in 1974. Hij beoefende een groot aantal stijlen, van rock-'n-roll tot new wave en folk. Hij schreef veel songs voor andere artiesten. In Nederland brak hij door met de plaat Bring the Family (1987). Daarop volgen Slow Turning (1988), Stolen Moments (1990), en Perfectly Good Guitar (1993). In het najaar van 2007 kwam Hiatt naar Nederland voor een viertal solo concerten. In 2008 kwam de plaat Same Old Man uit, in 2010 gevolgd door The Open Road.
In 2007 kreeg hij een ster in de Music City Walk of Fame in Nashville.
Dr John, ‘Dr. John’s Gumbo’ (4837x)
ATCO, 1972
After a series of eerie, voodoo-stoked records, pianist Mac Rebennack – a.k.a. Dr. John – returned to his New Orleans roots with spirited covers of classics such as "Iko Iko" and "Junko Partner." With his rolling piano figures and gritty vocals, he rekindled interest in the Crescent City sound.
December 2011, opnieuw luisteren naar The Byrds: 1965 - 1971
The Byrds was een Amerikaanse popgroep in de jaren 60 van de twintigste eeuw.
De sound van The Byrds is voornamelijk geïnspireerd
door de verfijnde samenzang
en de typische 12-snarige gitaarsound van de Britse groep The Searchers.
Bron: Nederlandse Wikipedia
Woke up this morning with light in my eyes
And then realized it was still dark outside
It was a light coming down from the sky
I don't know who or why
From: Mr. Spaceman - The Byrds
David Van Cortland Crosby,
(Los Angeles, 14 augustus 1941) is een popmuzikant, gitarist en singer-songwriter.
David Crosby maakte van 1965 tot 1968 deel uit van The Byrds, het Amerikaanse antwoord op de Beatles. Nadat hij The Byrds had verlaten, en op het Monterey Pop Festival met Buffalo Springfield had opgetreden, formeerde hij met Springfield-collega's Stephen Stills en Neil Young en de uit de Britse groep The Hollies afkomstige Graham Nash de groep Crosby, Stills & Nash (and Young). Ook is hij onder andere te horen op Harvest, het succesvolste soloalbum van Neil Young uit 1972. In de vaak complexe, herkenbare harmonieën van zijn gezelschappen neemt hij doorgaans de bovenstem voor zijn rekening. Zijn stem is rauw en schel en vaak zet hij zijn kopstem op.
Bron: Nederlandse Wikipedia
Gram Parsons (Winter Haven, Polk County, Florida, 5 november 1946 – Joshua Tree, Zuid-Californië, 19 september 1973), was een Amerikaans countryzanger.
Parsons wordt wel de grondlegger van de twang (alternatieve country) en de countryrock genoemd. Hij slaagde er als eerste in het perfecte mengsel te vinden tussen country en rock. Parsons zelf noemde zijn stijl cosmic American music.
Hij startte zijn muzikale carrière door middel van bijdragen aan The International Submarine Band, The Byrds en The Flying Burrito Brothers. Als lid van de Byrds maakte hij in 1968 de plaat Sweetheart of the Rodeo. Met de Flying Burrito Brothers maakt hij het album The gilded palace of sin dat niet veel verkocht, maar door popcritici zeer goed gewaardeerd werd.
Vervolgens maakte Parsons twee soloalbums die worden beschouwd als hoogtepunten in de geschiedenis van de popmuziek. Deze twee soloalbums, GP uit 1973 en - postuum - Grievous Angel uit 1974, vormden tevens de introductie van Emmylou Harris, een door Parsons ontdekte folkzangeres. Na de dood van Parsons in 1973 volgde de uitgave van vele (vaak illegale) opnamen.
Bron: Nederlandse Wikipedia
Steve Earle,
geboren Stephen Fain Earle
(Hampton, 17 januari 1955),
is een Amerikaans singer-songwriter.
Hij leverde werk in vele muziekstijlen waaronder countryrock, folk, Americana, alt-country
en rootsrock.
The other side of town
Ryland Peter (Ry) Cooder (Los Angeles, 15 maart 1947) is een Amerikaans gitarist en producer.
Aanvankelijk werkte hij als slide gitarist. Cooder heeft veel gewerkt als studiomuzikant waarbij hij aan vele film-soundtracks heeft meegewerkt. Cooder verzorgde onder andere de filmmuziek voor Paris, Texas (1984) van Wim Wenders. Ook speelde hij onder meer in Captain Beefheart’s Magic Band.
Onlangs verscheen zijn trilogie: Chavez Ravine, My name is Buddy en I, Flathead. Ook verscheen in 2008 de verzamelaar The UFO has landed die zijn filmmuziek en zijn solo-werk bundelt.
Hij werkte samen met de Rolling Stones tussen 1968 en 1970. Zo speelde hij de slide gitaarsolo op Sister Morphine. Cooder vertrok bij de Rolling Stones omdat hij vond dat de leden van de Stones er met zijn liedjes vandoor gingen (plagiaat).
Cooder heeft vele albums gemaakt waarop hij samenspeelt met bekende en minder bekende muzikanten en in minder bekende stijlen. Een voorbeeld hiervan is Chicken Skin Music wat resulteerde in een hernieuwde belangstelling voor muziek uit Hawaï.
Op zijn album Buena Vista Social Club (1997) werkte hij samen met Cubaanse muzikanten, wat hem een Grammy Award opleverde.
In 2011 werd Cooders album Pull Up Some Dust and Sit Down uitgegeven.
Een jaar later bracht hij het album "Election special" uit als zijn steun voor de Democratische Partij en president Barack Obama.
Bron: Nederlandse Wikipedia
Warren William Zevon (Chicago, 24 januari 1947 – Los Angeles, 7 september 2003) was één van de meest scherpzinnige en wild-satirische liedjesschrijvers uit zijn tijd. Hij was een zanger die de zelfspot niet schuwde en iedere vorm van sentiment afwees. Hij werd bekend met de liedjes Carmelita, Poor, Poor Pitiful Me, Hasten Down The Wind, Mohammed's Radio, maar vooral met de hit Werewolves of London.