Wilg
Door inheemse stilte wentelt zich
welig wilg aan de onbestemde oevers
bij het zoet water meer
waar blanke nimfen spiraalvormig dansen
in een cirkel van zilvergroen gras
en slanke rietsigaren
alsof verlegen verliefd zijn
ook bij de oppervlakte hoort
van een noeste onherbergzame woestenij
te ruig en stoer om echt te strelen
welige wilg kronkelt zich lenig
in het rond, geknot of niet
het is wilg om het even
belet wilg niet te leven
wilg heeft de wraakgodinnen
uitgenodigd voor het eten
in een zelf geknoopte mand
vol voorjaarsfruit van buurtbomen
laat ze maar komen met kikkerbloed
regen en striemende verhalende wind
de alles overstijgende liefde
die uit de gouden hemel valt
het overtuigende zwijgen
wanneer trouw uit het hart komt.
© mobar