Mijn stad

Alle straten hebben namen
van mensen en betekenis
en anderen anoniem
lijken zonder stem geboren

ronde pleinen staan vol groene bomen
‘t volk heeft daar haar zoete dromen
en stille vrienden zonder geluid
gaan onbemind verloren

de buurten zijn net dorpen
maar zonder sterke schouders
de schooiers die verliezen
die hebben vaak geen ouders

natte parken zijn weemoedig
door herfst, verdriet en wind
en mensen droef verdwaald
zijn daar weer even als een kind

de oude kerken zijn verlaten
door geesten zonder adem
maar in de mooiste stadse straten
heeft de ziel zijn eigen adres.



© mobar