Stadspark

Het stadspark ligt er niet meer onbevangen bij
langdurige regenval heeft de wandelpaden
onbegaanbaar gemaakt, net zoals jullie liefde

die zo ver van de natuur verwilderde
door dromen van beschaving
in het holst van de nacht

regenplassen, als kind waren jullie er blij om
met regenlaarzen aan sprongen jullie in stilstaand water

maar nu de tijd het getij in beweging heeft gezet
is er van het kinderlijke hart niets meer over

dan een roestige klok die almaar vraagt om genade
om wat niet is verworven en wat niet is gedaan

want het geweten heeft niet stil gelegen
tijdens de donkere nachten in de gevangeniscel

onweerswolken, je hebt ze lang niet gezien
je staart nu vaak uren naar de wolken

misschien dat alles zal veranderen
bomen, wat zijn ze wonderbaarlijk van dichtbij

nu je weer vrij bent wil je alles voelen
de weerbarstige schors, de kale takken

de onzichtbare beschaving van gevallen blad
in het onbegaanbare park, net zo wild

als jullie liefde.





© mobar