1982 Taal van de zomer 8
"Je kijkt alsof je een geest hebt gezien," zei Peter zonder op te kijken, terwijl hij met een paletmes een dikke klodder verf uitsmeerde.
"Niet een geest, een reus," antwoordde Bjarne en hij nam plaats op een wankele stoel. Hij vertelde Peter over zijn bizarre droom, de recensie van Karel Krampools boek en de vreemde uitspraken van Chris Buurtveen in de cultuurbijlage.
Peter lachte kort en schor, precies de humoristische relativering waar Bjarne op had gehoopt. "Chris zoekt het altijd in het onzichtbare, Bjarne. Die wil de ziel vangen. Maar de werkelijkheid is veel platter en tegelijkertijd veel gekker. Misschien ben jij wel de reus, en krimpt de rest van de wereld gewoon om je heen." Peter wees met zijn penseel naar het canvas. "Kijk hiernaar. Dit is geen reus. Dit is de chaos van de stad. Confronterend, toch?"
Bjarne keek naar het werk. Het schilderij deed inderdaad iets met hem; het schuurde. Het miste de harmonie van Chris, maar het bezat een rauwe, pulserende energie die hem deed denken aan de muziek van de Velvet Underground uit zijn droom.
De gedachte aan muziek bracht hem direct weer bij Gerard Vroeg. De drang om de droombrief te schrijven werd plotseling sterker, ondanks zijn eerdere twijfel. Hij nam afscheid van Peter en liep met versnelde pas terug naar het herenhuis van Emma Petronella.
Toen hij de voordeur opende, kwam de stilte van het huis hem tegemoet. Frits de zwarte kater lag lui in een streep zonlicht op de houten vloer van de gang, alsof hij de jacht op de merel al lang weer was vergeten. Bjarne liep naar zijn kamer, trok de lade van het rode nachtkastje open en pakte een vel papier en een pen.
Hij besloot de verwarring niet uit de weg te gaan. Hij begon te schrijven aan Gerard. Niet over de reus, en niet over de angst, maar over de gitaren van Bowie en de donkere baslijnen die door zijn slaap hadden geklonken. Terwijl zijn pen over het papier gleed, voelde hij de rust terugkeren. De droom was niet langer een bizar raadsel, maar brandstof geworden voor een hernieuwde vriendschap.
De galm van stemmen en het geklingel van wijnglazen vulden de strak witte ruimte van de galerie aan de Maliebaan. De aanstaande tentoonstelling van Christiaan Buurtveen was eindelijk geopend, en heel kunstzinnig Utrecht leek te zijn uitgelopen. Bjarne liep met gezwinde pas door de menigte, zijn hart bonzend in zijn borstkas. Vandaag zou hij voor het eerst het voltooide schilderij zien waarvoor hij model had gestaan.
Aan de muur hingen doeken vol mystieke landschappen en portretten die balanceerden op de grens van het zichtbare en het onzichtbare. De sfeer was geladen, bijna spiritueel. Chris Buurtveen zelf stond in het midden van de zaal, omringd door bewonderaars. Hij knikte Bjarne kort en geheimzinnig toe, alsof ze samen een groot geheim deelden.
Bjarne keek om en zag Peter Halm staan, een glas goedkope witte wijn in zijn hand. Peter bekeek het werk met een kritische, maar gerespecteerde blik. "Chris heeft je gevangen, Bjarne. Niet zoals je bent op de feesten, maar de denker die je vanbinnen bent. Die schaduw... het heeft bijna iets abstracts. Alsof de emotie de vorm overstijgt."
Die nacht had Bjarne een bizarre droom over Peter Halm.
Bjarne kon zich niet bewegen, maar hij voelde geen angst. Een schaduw – die de stem en de intense blik van Peter had – omhulde zijn lichaam. Het voelde warm, zwaar en verstikkend intiem. Onzichtbare handen, gevormd uit pure emotie en donker licht, streelden zijn hals en borst.
De vingers gleden omlaag over zijn buik en lieten overal een spoor van tintelende hitte achter. De schaduw drukte zich stevig tegen hem aan, alsof Peter hem met zijn eigen lichaam tegen de muur klemde. Bjarne ademde de geur van zware tabak en goedkope wijn in. Zijn ademhaling versnelde toen de aanrakingen intenser en dwingender werden.
Het felle ochtendlicht sneed door de gordijnen en bracht Bjarne ruw terug naar de werkelijkheid. De lakens plakten aan zijn bezwete huid en de fantoomgeur van tabak en goedkope wijn hing nog in zijn neus. Hij staarde naar het plafond en probeerde de intense opwinding te onderdrukken die nog door zijn lichaam gierde. Hij praatte zichzelf hardop aan dat het slechts een bizarre hallucinatie was, veroorzaakt door de alcohol van het feest.
Tegelijkertijd voelde hij een diepe schaamte over hoe intens hij had verlangd naar de dwingende aanraking van de oudere criticus. Hoe kon hij Peter normaal recht in de ogen kijken, wetend hoe diens schaduw hem in de nacht had geclaimd?