1982 Taal van de zomer 27
In de pauze zorgde zijn klasgenoot Carla voor een aangename verrassing. Ze gaf een gratis yogales. Eerst legde ze de klasgenoten de Tadasana houding uit. Een simpele oefening die goed is voor stabiliteit en stevigheid. In haar sportieve kleren deed zij voor hoe je deze oefening moest doen. Een staande oefening.
Daarna legde ze de Uttanasana oefening uit. Het woord dat zij voor de houdingen gebruikte was Asana.
De Lotushouding was de Oosterse variant van de kleermakerszit.
Bjarne probeerde het en het lukte hem deze houding aan te nemen.
Hasta Uttanasana was een staande asana, waarbij ook de ademhaling weer een belangrijke rol speelde. Na wat voorbeelden ging ze verder met vertellen over de houdingen. Er waren meditatiehoudingen, zittende houdingen, staande houdingen, armbalancerende houdingen, achteroverstrekkende houdingen, ondersteboven houdingen, voorovergebogen houdingen, en herstelhoudingen.
Voor de houdingen waar ook Nederlandse benamingen omdat yoga in Nederland veel beoefend werd, vertelde Carla enthousiast.
De Nederlandse benaming voor malasana was hurk. Een goede yoga oefening om de spieren rond de dijen en heupen te strekken.
De dandasana werd in het Nederlands stafhouding genoemd. Een zittende asana als houding om te mediteren.
Luid klonk de schoolbel over het schoolplein.
Helaas was de pauze weer afgelopen en moesten ze verder met de normale lessen. Bjarne Gosse zag nog even dat Arthur zijn stoere leren armband aan Trudy liet zien. Trudy bloosde, dat stond haar goed.
Ze was aantrekkelijk, Bjarne begreep waarom Arthur haar aandacht zocht. Aan Carla liet hij een dankbare glimlach zien. Ze was anders dan de rest van de meiden op school. Ze was niet knap om te zien en toch vond de jeugdige Bjarne Gosse haar aantrekkelijk. Ze kwam zelfverzekerd over en ze was zich bewust van de misstanden in de maatschappij. Ze hield niet van dierenbeulen en ze kwam vaak in het bos. Ze hadden soms korte gesprekken over de vogeltrek en het gebrek aan natuur in de stad. Dan viel het Bjarne op dat ze wist waarover ze sprak. Soms dacht hij er over om Carla een brief te schrijven, maar dan bedacht hij zich weer. Het zou onzinnig zijn.
Frits de zwarte kater hield van het mooie weer van de zonnige zomer. Hij toonde telkens zijn dankbaarheid door Bjarne kopjes te geven. Het was jammer dat dieren geen mensentaal konden spreken, maar de geluiden die Frits maakte gaven Bjarne hoop.
Hij geloofde in een wereld waar mensen en dieren met elkaar konden communiceren totdat er een betere oplossing voor handen was.
Het geluid van de schoolbel keerde terug in de dromen van Bjarne. Er waren ook liedjes die hij niet kon vergeten. Op een nacht werd hij wakker in een yogahouding nadat hij over Carla had gedroomd. Naast zijn hoofdkussen lag het boek dat hij van Arthur had gekregen.
In de namiddag na school terwijl de zomeravond naderde dacht Bjarne over zijn relatie met zijn hospita. Behalve dat ze een charmante verschijning was, had ze ook een problematische kant. Die lieve Emma.
Ze was erg dominant, te dwingend naar haar vrienden. Ze had zelf toegegeven dat ze haar vrienden zo veel mogelijk probeerde te vormen. Sommigen waren daar van gediend maar wisten haar gedoseerd op afstand te houden.
Anderen gingen een korte intensieve vriendschap met haar aan om er vervolgens achter te komen dat ze te intensief was. Te veeleisend in haar verlangen naar zielsverwantschap. Ze liet weinig ruimte voor de ander. En ze was bezitterig. Een obsessie om dingen te verzamelen en mensen voor haar verzamelwoede te interesseren. Want achter ieder boek, ieder tafeltje, elk kleedje en alle afzonderlijke schemerlampen zat een verhaal en dat probeerde zij zo literair mogelijk te laten passeren aan eigenlijk iedereen die haar woonpaleis betrad.
Een ander stokpaardje van haar was haar opschepperij over bekende vrienden. Ze was helemaal vol van haar obsessies voor haar idolen. Succesvolle schrijvers en kunstenaars.
De jeugdige Bjarne begon al haar voorname vrienden en kennissen als onzichtbare mensen te beschouwen. Hij hoorde er verhalen over, ze was trots op het feit dat ze zoveel beroemde mensen kende, maar hij zag die mensen nooit. Ze had het net zo goed allemaal verzonnen kunnen hebben. Het enige bewijs was de enorme hoeveelheid brieven en postpakketjes die ze kreeg. Vaak met dure cadeaus en zeldzame boeken. Ze had een neusje voor kostbare snuisterijen en haar vrienden wisten daarvan.
Door haar bekendheid had ze gezag veroverd en zag Bjarne Gosse haar niet langer als zijn lieve zwoele Emma, maar als iemand waar hij voor op moest passen. De jeugdige Bjarne was maar een eenvoudige jongeman uit het volk. Hij behoorde niet tot de groten der aarde, de mensen waar zij mee omging. Ze kon altijd op hem neerkijken. Hem zijn afkomst laten voelen, met haar erudiete flair. Hij moest altijd op zijn hoede blijven.
Niet zelden kreeg de jeugdige Bjarne neerbuigende opmerkingen naar zijn volkse hoofd geslingerd. Dat deed gewoon pijn aan zijn ziel want hij voelde dat hij er weinig aan kon doen dat hij niet zo was zoals ze hem graag wel had willen zien. Emma was te dwingend en ze projecteerde allerlei dwaasheden op de mensenziel van de donkerblonde Bjarne.
Een avond in een literaire salon:
De ruimte rook naar dure parfum, verschraalde rode wijn en oud papier. Emma stond in het middelpunt van haar bewonderaars. Bjarne stond er net buiten, met een glas bier dat hij veel te stevig vasthield.
Emma lachte om een grap van een criticus en betrok Bjarne er subtiel bij. "Bjarne vond de nieuwe expositie in het museum ook zó... verfrissend direct. Nietwaar, lieverd? Als een frisse wind uit de provincie." Haar toon was honingzoet, maar de ondertoon sneed. Ze vertaalde zijn eenvoudige smaak naar een leuke anekdote voor haar intellectuele vrienden.
De kring keek hem afwachtend aan. Bjarne voelde de blikken op zijn goedkope confectiepak rusten. Hij knikte alleen maar, doodsbang dat zijn volkse accent of zijn gebrek aan jargon hem zou verraden. De pijn sneed diep; ze gebruikte hem als een exotisch rekwisiet om haar eigen ruimdenkendheid te bewijzen.