1982 Taal van de zomer 39
De stoere Maarten Wolvenknaap had nog een rekening met Bjarne te vereffen.
De tengere Bjarne was bang dat hem hetzelfde lot zou overkomen als wat er met Gerard Vroeg was gebeurd. Hij wilde de voor hem zo belangrijke vriendschap niet op het spel zetten. Hij kon er vijftig gulden mee verdienen en dan was het gedaan.
Bjarne Gosse moest er lang over twijfelen. Als hij hem zijn zin niet gaf zou hij hem het leven zuur gaan maken.
De jeugdige Bjarne deed het met tegenzin. Heel veel tegenzin. Uiteindelijk viel het wel mee. Al dacht hij er niet graag aan terug. Hij probeerde het zo snel mogelijk uit zijn geheugen te krijgen.
Maarten Wolvenknaap vertelde Bjarne me dat hij nog meer geld kon verdienen als hij dat wilde. Bjarne keek hem boos aan en hij schudde zijn hoofd. Hij wilde niet in zijn netwerk terechtkomen. Maarten had contacten in de onderwereld.
De jeugdige Bjarne besloot Wolvenknaap zoveel mogelijk te ontwijken als hij hem tegenkwam. Hij had zijn zin gekregen, daar kon hij het voorlopig mee doen.
De zon liet een helder licht op het balkon van de kamer van Bjarne schijnen. Hij nam het schrift met de haiku’s mee naar buiten. Bjarne beeldde zich in dat Emma naast hem zat. In lotushouding, slechts gekleed in een minuscuul slipje. Ze kwam een klein beetje boven naar hem toegeschoven. Bjarne aanschouwde haar schoonheid met een brok in zijn keel.
Dit was het moment dat Bjarne weer zijn meditatie deed.
Hij probeerde zijn hoofd helemaal leeg te maken, alsof gedachten niet meer bestonden. Alleen het geluid van de vogels in de verte en de zon die zijn leegheid verwarmde.
Alles vergeten en ruimte maken voor een nieuwe gedachtewereld.
Gouden zon verwarmt,
Vogelgeluid in de verte,
Hoofd wordt stil en leeg.
Zij zit in gedachten,
Schoonheid brengt een brok in de keel,
Zonlicht op de huid.
Alles vergeten,
Ruimte voor een nieuwe wereld,
Adem in en uit.
Eindelijk liet de zon zich weer volop gelden en waren de regendagen voorbij. Bjarne liep weer in zijn korte broek rond en genoot van de vrijheid van de zomer.
De jonge kunstenaar Peter Halm bracht de scholier Bjarne op de hoogte over het conflict tussen de schrijver Jan Boter en de kunstenaar Christiaan Buurtveen. Ze zaten in de Nachtraaf gezellig te kletsen toen het ter sprake kwam. Peter nam het allemaal hoog op en hij vertelde dat hij zich zorgen maakte over deze geschiedenis,
Bjarne had de succesvolle schrijver Jan Boter al een tijdlang niet gezien. Wel had hij ontdekt dat hij regelmatig brieven stuurde aan Emma, die met vele mannen correspondentie had. De jeugdige Bjarne herkende zijn brieven aan het sierlijke handschrift waarmee hij zijn naam op de achterkant van de vaak bijzondere enveloppen had geschreven. Ook stuurde hij vaak kleine pakketjes met boeken en snuisterijen waar Emma dol op was . Vreemd dat hij nooit bij Emma op bezoek kwam. Het kon natuurlijk dat Emma hem thuis bezocht, net zoals ze bij andere schrijvers en kunstenaars op bezoek ging.
De succesvolle kunstenaar Peter Halm had helemaal niets met sprookjes. Hij had een keurige nieuwe vriend, waar Bjarne ook goed mee op kon schieten. Ze spraken vaak samen af om met een groepje naar een tentoonstelling te gaan.
De vriend van Peter was een kunsthistoricus. Hij was zeven jaar ouder dan Peter en hij had veel verstand van kunst. Bjarne luisterde graag naar de leerzame verhalen.
Kees Broodakker had Bjarne opnieuw een brief gestuurd. Hij vroeg alweer of Bjarne al nieuwe gedichten had geschreven. Hij was nieuwsgierig naar zijn Hector Havermout gedichten.
Het waren voor Bjarne slechts woordschetsen om zijn gedachten te kalmeren, maar hij stuurde ze naar Kees op. Dan kon hij ze lezen.
Beste Kees Broodakker,
Ik ben druk bezig met het studeren voor de examens van school, maar ik heb toch tijd gevonden iets te schrijven. Bij deze mijn twee laatste gedichten. Het zijn zo maar wat probeersels.
Achterland
Serieus verliefd
op de innerlijke charme
van het achterland
dromend over een vreemd soort geluk
alleen de maan boven de velden
aan de binnenkant papieren uit verleden
krijgt het winderige eindelijk bestemming
gelukkig dat vlinders geen dromen hebben.
Hector Havermout
Strand
Heb ik de woeste zee in mijn gedachten
nu ik over het strand loop
nabij jouw droom
de geest van de elementen
huilt als een wilde hond
aan de buitenkant
van een gezellige broodjestent
krijgt het waaien eindelijk zinvolle bestemming
gekoesterd als een kind begint schemering te slapen
ben ik in jouw dromen verschenen
in het adembenemende stuiptrekken van de onstuimige nacht
schrijf jij mij nieuwe liefdesbrieven
over zand, miljoenen korrels zand.
Hector Havermout
groetjes en tot een volgend schrijven,
Bjarne Gosse
De volgende ochtend zat de jeugdige Bjarne met Emma te ontbijten. Ze was onrustig.
Emma vertelde Bjarne opgewonden dat zij een belangrijke brief uit Amerika had gekregen.
Ze ratelde opgewonden en nam haastig afscheid. Diezelfde middag zat zij in het vliegtuig om over de oceaan te vliegen naar een nieuw avontuur in het land dat haar zoveel succes had gebracht. Drie weken zou haar afwezigheid gaan duren. Bjarne wist meteen al dat hij haar zou gaan missen. Emma hoorde immers bij de zomer, zoals de bladeren bij de bomen.
Bjarne haalde diep adem. Hij vroeg zich af hoe het met Arthur was.
Sinds hij de halsketting met de zwaluw aan Bjarne had gegeven was hij achter de horizon verdwenen. Bjarne wist dat hij geen kans maakte, Arthur was honderd procent hetero, dat kon gewoon niet anders.
Bjarne worstelde met zijn gevoelens en verwarrende dromen over Arthur. Tegelijkertijd hield hij zichzelf pijnlijk realistisch voor dat Arthur "honderd procent hetero" was, wat elke hoop op een romantische beantwoording uitsloot. Waar Gerard Vroeg juist heel dichtbij kwam en fysieke toenadering zocht, bleef Arthur de ongrijpbare figuur die ver weg, achter de horizon, zijn eigen koers voer.