1982 Taal van de zomer 45
Die nacht leek het erop dat Arthur met Gerard mee naar huis ging om samen te zijn tot de volgende dag. Bjarne werd overvallen door een intens verdriet, deze wending in zijn vriendschapsgevoelens had hij niet aan zien komen. Hij was zo boos dat hij besloot om Arthur en Gerard voortaan te negeren.
De volgende dag kreeg Bjarne een brief uit Amsterdam.
Zijn moeder had een keurig handschrift. Mooie sierlijke letters, op school geleerd en duidelijk leesbaar. Het enige dat het lezen bemoeilijkte was het ontbreken van de interpunctie en de hoofdletters aan het begin van een zin. Net als op de manier waarmee zij mensen te woord stond, schreef ze haar onbestemde brieven met ratelende aan elkaar geplakte zinnen. Bjarne kon de brief van zijn moeder maar moeilijk begrijpen. Het ging over het klimaat, dat kon hij er wel uit opmaken. Maar het was onduidelijk of zij met het klimaat de sfeer van de thuissituatie bedoelde of de zorgelijke situatie in de wereld. Het was de bedoeling dat Bjarne voortaan zelf zijn huurgeld ging betalen. Zijn ouders hadden het geld nodig voor een operatie van zijn jongste broer.
Zomer in de stad. Peter Halm de bevriende kunstenaar had zijn relatie met de schatrijke kunsthistoricus met grote haast verbroken. Hij had nu een benedenverdieping en een eerste etage gekocht van een pand in Utrecht samen met een andere vriend waar hij kennelijk ook een relatie mee had. Emma was inmiddels vier weken in Amerika. De verdieping die Peter had gekocht bleek een voormalige danszaal te zijn. Hij woonde er een week toen hij naar de jeugdige Bjarne belde.
Peter Halm had een emotioneel verhaal over zijn buurvrouw. Hij was in de danszaal gaan wonen, maar hij had problemen met zijn buurvrouw. Zij schold hem uit voor homo of balletnicht.
Sinds hij in de danszaal woonde ging Peter in roze ballettenue over straat en dat trok die buurvrouw niet, met haar twee keffende hondjes die iedereen in de kuiten probeerden te bijten. Bjarne had geen zin in burenruzies, zijn fiets had een lekke band waarvan hij de reparatie steeds uit wist te stellen.
De vriend van Peter, was op de eerste etage van het pand dat hij met Peter had gekocht en opgeknapt gaan wonen. Hij was de buurvrouw zo zat geworden met haar gepest en scheldpartijen, dat hij vanaf het balkon een emmer water over die buurvrouw en haar twee keffende hondjes had gegoten.
Bjarne besloot er lopend heen te gaan om te bemiddelen, maar die buurvrouw van Peter was helemaal over de rooie gegaan en had de ramen van de danszaal beklad met vieze woorden die iedereen kon lezen. Bjarne probeerde Peter rustig te krijgen en dat lukte samen met zijn vriend die inmiddels zijn excuus aan de buurvrouw had gemaakt. Het liep allemaal met een sisser af, maar Bjarne merkte wel dat Peter behoorlijk met die buurvrouw in zijn maag zat.
Het was boeiend om mee te maken, als jonge scholier van de middelbare tuinbouwschool, hoe de kunstenaar Christiaan Buurtveen en zijn erudiete boekenwurm Emma Petronella over de grote thema’s van de tijd spraken.
Christiaan was van mening dat het onzin was om een standpunt in te nemen. Hij vond het een van de grote misverstanden van deze tijd, dat je overal een standpunt over moest innemen. Emma was veel fanatieker, haar standpunten waren aan verandering onderhevig maar ze had wel altijd dezelfde stokpaardjes voor handen om haar mening te staven.
De jeugdige Bjarne durfde zich er niet tussen te mengen. Hij vond een andere mening wel belangrijk, maar hij raakte lichtelijk in paniek wanneer de argumentatie niet klopte.
Bjarne vond een baantje bij een potplantenkwekerij. Op zaterdag en doordeweeks als hij er tijd voor had, kon hij voor een uurloon gaan werken als invalkracht. Het was voldoende om de huur voor zijn kamer te betalen. En hij kon Emma verrassen met de mooiste geraniums.
Onmiddellijk drong de urgentie van het bericht op het antwoordapparaat van Emma Petronella tot de jeugdige Bjarne door. Arthur zat in een politiecel en hij vroeg Bjarne om een advocaat te bellen. De geschrokken Bjarne had een half uur later een advocaat aan de telefoon. Bjarne wist verder niet wat er aan de hand was, en waarom Arthur hem had gevraagd om het contact te leggen. De advocaat zei dat het allemaal in orde zou komen.
In het oude Amsterdam had Kees Broodakker eindelijk een manier gevonden om de jeugdige Bjarne uit zijn tent te lokken. Het beste thema daarvoor was de wolf. Wanneer Bjarne tegen de komst van de wolf in ons land zou zijn, zou hij nooit een relatie met Kees kunnen krijgen. Het was een spel in de gedachten van Kees.
Ondertussen verdween de Otter uit het landschap en kwamen er steeds vaker berichten over de teloorgang van de natuur door droevig toedoen van de mens. Bjarne zag het als een reden om zich in de alternatieve tuinbouw te verdiepen. De jongeling schreef daar een scriptie over.
Emma vond het heerlijk dat Bjarne idealen had. Maar het was uiteindelijk naïef om te denken dat ze hem werkelijk begreep.
Ze stimuleerde Bjarne om ook met leeftijdgenootjes om te gaan. Wanneer hij daar over vertelde zag hij hoe zij zich zichtbaar verveelde en met hangende pootjes terugkeerde naar haar boeken. Boeken die overal in de riante woonkamer half gelezen rondslingerden naast de vele asbakken en schemerlampen die ze had aangeschaft.
Het was niet zijn bedoeling geweest om haar boos te maken toen hij zijn verhaal begon. Maar ze riep direct; “Het is een charlatan, hij zegt dingen die niet waar zijn. Die tijd is er nooit geweest, er waren toen ook al veel arme mensen.” Dat Bjarne zich ook niet thuis voelde in de dingen die zij zelf beweerde kon haar niet zoveel schelen. Bjarne moest zijn eigen weg leren zoeken.