1984 december 1
Wist Bjarne Gosse waar zijn relatie met de zestien jaar oudere aantrekkelijke hospita Emma in zou uitmonden? Het begon meer een meer op een vreemd scenario te lijken. Deze bizarre vrouw had waarschijnlijk een liefdesrelatie met minstens vier mannen tegelijk. En van die vier mannen was Bjarne Gosse de armste, de jongste en volgens zijn vermoedens de minst aantrekkelijke. Als een magneet was hun liefde geweest, de wilde nachten en het liefdespel zo onvergetelijk en verslavend.
Naïef was Bjarne Gosse geweest door zijn jeugdige onwetendheid. Er was steeds vaker een stem in zijn hart die zei dat dit niet door kon gaan.
Bjarne zat op de rand van het doorgezakte matras in zijn gehuurde kamer. De geur van haar parfum — zwaar, gelaagd met de subtiele ondertoon van herfstbladeren en angst — hing nog in de gordijnen.
Beneden hoorde hij de voordeur open klikken. Niet met een sleutel, maar met de vertrouwde, dwingende handgreep van Emma. Een zware heren stap volgde. Het was niet de gang van de postbode, en zeker niet die van hemzelf. Dit was de zelfverzekerde, trage pas van nummer twee. Of nummer drie.
Bjarne hield zijn adem in. Zijn blik viel op de envelop die Emma die middag 'per ongeluk' op zijn keukentafel had laten liggen. Een rekening, open gescheurd, met een handschrift dat niet het hare was. “Voor de nachten die we delen, een kleine bijdrage,” stond er in de marge gekrabbeld, geflankeerd door een bedrag dat Bjarne in geen drie maanden bij elkaar zou verdienen.
Zijn maag kromp samen. De verslaving was niet alleen lichamelijk; het was een web waarin zijn armoede als lokaas werd gebruikt. Emma bood hem onderdak, passie en de illusie van volwassenheid. Maar in ruil daarvoor nam ze zijn autonomie. Hij was geen minnaar; hij was een verzamelobject in een schemerig rariteitenkabinet van mannen die allemaal dachten dat zij de enige waren.
Gelukkig had Bjarne ook gevoelens voor een man, zijn geliefde Kees Broodakker, die weliswaar onbereikbaar was, maar altijd goudeerlijk.
Bjarne Gosse kon niet weten waar zijn vriendschap met de veranderde Kees in zou gaan uitmonden. Het was begonnen als een beekje, maar geëindigd in een rivier vol emoties, waarna Kees kennelijk een tijd afstand moest nemen, maar Bjarne niet liet weten waarom.
Bjarne sloot zijn ogen en drukte zijn voorhoofd tegen het klamme behang van de zolderkamer. De zware stappen beneden vervaagden tot een dof gestommel, maar in zijn hoofd klaarde de storm op. De gedachte aan Kees Broodakker was zijn enige anker. Kees, met zijn ruwe handen en die ontwapenende, soms bijna pijnlijke eerlijkheid. Bij Kees hoefde Bjarne niet te bewijzen dat hij een man was. Bij Kees was hij simpelweg veilig.
Het was onduidelijk waar de nieuwe vriendschap met de aantrekkelijke Gianluigi naar toe zou gaan. Gianluigi had overduidelijk met Bjarne geflirt. Bjarne vond Gianluigi een grappige man en zijn schoonheid sprak voor hem boekdelen. Maar hij was de ex van zijn beste vriend Peter en dat vond Bjarne een rare gedachte.
Het tikken van de klok beneden werd overstemd door de chaos in Bjarnes eigen hoofd. Alsof zijn leven met Emma en het litteken van Kees nog niet ingewikkeld genoeg waren, was daar nu Gianluigi. Een man met een lach die de grauwe muren van de kamer direct deed vervagen, en een schoonheid die Bjarne telkens weer ademloos achterliet. Gianluigi’s subtiele aanrakingen en veelzeggende blikken waren onmiskenbaar. Het was een spel, en Gianluigi speelde het meesterlijk.
Het was onzeker of Bjarnes voortdurende inspanningen voor de herexamens voor de Tuinbouwschool zouden uitmonden in goede cijfers. Bjarne Gosse had de neiging om alles vlak voor het examen er in te stampen, zodat hij het voor de examens wist, maar hij was het dikwijls een paar dagen later alweer vergeten, omdat hij zoveel afleiding had in het avontuur van de creativiteit.
Zowel Peter als Kees hadden Bjarne laten weten om alsjeblieft door te gaan met het schrijven van gedichten omdat zij het vermoeden hadden dat er een onbenut talent in hem school. Bjarne Gosse ondervond dat als een stimulans, hij leerde zich de gewoonte aan om vrijwel iedere dag een nieuw gedicht te schrijven.
Het was compleet onduidelijk waar zijn schrijverij uit eindelijk in zou uitmonden. Misschien kon hij later dichter worden, maar zat de maatschappij daar eigenlijk wel op te wachten.
Opnieuw had Joop van Teil aan Bjarne een excuusbrief gestuurd. Deze keer was het taalgebruik iets makkelijker leesbaar en begreep Bjarne eruit dat Joop echt spijt had van het aandacht vragen aan de jeugdige Bjarne.
Bjarne had nog een oude onbeschreven ansichtkaart van een mondschilderes uit Oost Europa. “Is goed zo!”, schreef hij op de achterkant en hij plakte er een postzegel op.
De stoep lag vol met gevallen herfstbladeren. Onderweg naar de brievenbus moest Bjarne aan Kees denken. Zo verwarrend dat hij niets meer van zich liet horen.