1985 In de kroeg 1
Er waren maanden voorbij gegaan sinds de bekentenis van Bjarne over zijn verliefdheid op de tuinderszoon Arthur aan de travestiet Gerard, die meer en meer aan Bjarne liet merken dat hij hem een leuke jongeman vond.
Gerard confronteerde Bjarne in een rumoerige kroeg over hun geheime relatie en probeerde hem over te halen, terwijl Bjarne nerveus en afwijzend reageerde. Uiteindelijk beëindigde Bjarne het gesprek en vertrok hij, overdonderd door de situatie.
Hoe haalde Gerard het in zijn hoofd dat hij en Bjarne een relatie hadden en waarom maakte hij telkens vileine opmerkingen over het tengere uiterlijk van de donkerblonde Bjarne?
Gerard projecteerde zijn eigen verlangens op Bjarne en gebruikte gemene opmerkingen als een psychologisch verdedigingsmechanisme.
Bjarne nam Gerard in vertrouwen over zijn geheime geaardheid en zijn hevige liefde voor Arthur.
Gerard verving de emotionele intimiteit van dat diepe geheim ten onrechte voor romantische interesse. In de bekrompen dorpsmentaliteit van 1985 zocht Gerard wanhopig naar een gelijke en claimde hij Bjarne direct.
Door Bjarnes tengere en kwetsbare donkerblonde uiterlijk te bekritiseren, probeerde de verwijfde Gerard de overhand te krijgen. Gerard wist dat Arthur viel op Bjarnes zachte manlijke uiterlijk, iets wat Gerard zelf nooit zou bezitten.
Zijn spot diende als een schild om zijn eigen angst voor afwijzing door een jongere man te maskeren.
Gerard pikte het niet dat Bjarne in het openbaar de stoere hetero speelde, terwijl hij in de privésfeer huilde om de tuinderszoon. Maar Bjarne zat nog in de kast waar hij zich veilig voelde ver van de spottende maatschappij.
Dit contrast legde de pijnlijke kloof bloot tussen Gerards harde realiteit en Bjarnes kwetsbare geheim. In de verstikkende sfeer van 1985 was de kast voor Bjarne geen gevangenis, maar een noodzakelijk schild.
Als travestiet kon Gerard zijn ware aard niet verbergen; hij droeg de spottende blikken van de maatschappij elke dag. Bjarne koos voor onzichtbaarheid en de rol van 'stoere hetero' om fysieke en sociale uitsluiting te voorkomen.
Gerard zag Bjarnes voorzichtigheid als lafheid, terwijl Bjarne Gerards opzichtigheid ervoer als een directe bedreiging voor zijn veiligheid.
Gerard leunde zwaar tegen de bar, liet zijn blik over de aanwezige stamgasten glijden en keek toen met een valse glimlach naar Bjarne.
"Kijk hem nou zitten," snerpte Gerard, luid genoeg voor de hoek van de stamtafel. "Onze grote, stoere meidenverslinder. Hoeveel harten heb je dit weekend al gebroken, Bjarne? Of hield je je vizier toch wat dichter bij de grond gericht?"
Bjarne voelde het bloed uit zijn gezicht wegtrekken. Hij schoof zijn bierglas een stukje van zich af en boog zich dwingend naar voren om zijn stem te dempen. "Hou je kop, Gerard. Alsjeblieft. Doe normaal."
"Oh, worden we nerveus?" Gerard lachte schril en tikte met een felgekleurde nagel tegen Bjarnes bierglas. "Waarom zo spastisch, schat? Ben je bang dat de heren hier aan de bar ontdekken dat je veel liever naar de bloemetjes van de tuinderszoon kijkt dan naar de lokale deernen?"
"Gerard, kap ermee!" siste Bjarne, terwijl hij wild om zich heen keek of iemand meeluisterde. Zijn hart bonsde in zijn keel. "Je weet niet wat je doet. Ik meen het, hou op."
Gerard nam een slok van zijn drankje en bekeek Bjarne met een mengeling van minachting en jaloezie. "Jij leeft in een sprookje, pop. Je denkt dat je overdag de stoere bink kunt uithangen en 's nachts stiekem mag uithuilen over je grote liefde. De wereld werkt zo niet. Je moet kiezen."
"Ik kies helemaal niks," fluisterde Bjarne woedend, terwijl hij zijn jas van de kruk griste. "Jij hebt makkelijk praten. Jij trekt je nergens wat van aan. Maar ik moet hier nog wonen, ja? Ik moet hier overleven."
Gerard schudde meelijwekkend zijn hoofd. "Je bent een lafaard, Bjarne. Een bange, bange jongen."
Bjarne reageerde niet meer, draaide zich abrupt om en duwde de zware klapdeur van de kroeg open, de veilige, donkere nacht in.
Thuisgekomen bekeek Bjarne de foto van Arthur en liet hij zich volkomen gaan in een mengelmoes van eenzaam verdriet en opwindende fysieke lustgevoelens.
In de veiligheid van zijn eigen kamer hoefde Bjarne de stoere hetero niet meer te spelen. De opgekropte lustgevoelens, aangewakkerd door de provocaties van Gerard en zijn eigen diepe verlangen naar Arthur, namen het volledig van hem over. Hij liet zich meeslepen door zijn fantasieën over de tuinderszoon, de enige plek waar hun liefde in 1985 wel vrij mocht bestaan.
Zijn ademhaling was zwaar in de stille slaapkamer. Terwijl hij zich volledig overgaf aan de fysieke ontlading, smolten het verdriet om de harde buitenwereld en de pure extase van zijn verlangen kortstondig samen. Voor een paar minuten was Arthur echt bij hem, ver weg van de dreiging van Gerard en het oordeel van de mensen.
Toen zijn ademhaling langzaam weer rustig werd, opende Bjarne zijn ogen. De kamer was weer koud en leeg. De foto van de tuinderszoon lag nog steeds in zijn hand.
Toen de storm in zijn hoofd en lichaam was gaan liggen, bleef het stil in de kamer. Bjarne staarde naar het plafond, luisterend naar de tikkende klok, terwijl de angst voor de volgende dag langzaam weer binnensloop.
Opgegroeid in de conservatieve moraal van 1985, voelde Bjarne een diepe, aangeleerde schaamte voor zijn eigen lustgevoelens. Hij worstelde met het idee dat zijn verlangen naar een andere man hem 'anders' of 'abnormaal' maakte. Maar Arthur was geen gewone man voor Bjarne. Arthur was een god,
het ideaalbeeld van de moderne macho.