1985 In de Nachtraaf
Toen de blonde Arthur die vrijdagavond in de Nachtraaf verscheen trof hij daar de biseksuele travestiet Gerard Vroeg aan, die zich liet omringen door vrouwelijk schoon.
Gerard Vroeg was de belichaming van de Utrechtse underground- en gayscene van de jaren '80. Zijn verschijning in café de Nachtraaf als biseksuele travestiet, steevast omringd door "vrouwelijk schoon", markeerde hem als een spilfiguur in de sociale dynamiek. Hij zocht continu de spotlights op en daagde de burgerlijke moraal van die tijd uit.
Naast zijn opvallende uiterlijk was Gerard Vroeg een schrijver en intellectueel. Dit zorgde voor een contrast: hij was niet zomaar een feestganger, maar ook een observeerder en creator binnen de vriendengroep. Hij gebruikte zijn scherpe tong en theatrale persoonlijkheid zowel als pantser als als wapen.
Arthur vond het spannend dat deze kleurrijke travestiet openlijk met zijn naïeve manlijkheid flirtte.
Gerard merkte de blik van de blonde nieuwkomer meteen op. Hij nam met een theatraal gebaar afscheid van de vrouwen om hem heen, draaide zich langzaam om op zijn barkruk en monsterde Arthur van top tot teen. Een geamuseerde glimlach speelde om zijn zwaar aangezette lippen.
"Je blijft daar zo verloren staan, blonde god," zei Gerard, terwijl hij zijn stemexpressie extra dramatisch aanzette. "Kom erbij. De Nachtraaf bijt niet. Althans, niet voor middernacht."
Arthur voelde een lichte blos op zijn wangen opkomen, maar zette toch een stap dichterbij. "Ik ben niet verloren," antwoordde hij, pogend zijn stem mannelijk en zelfverzekerd te laten klinken. "Ik keek gewoon."
"Ah, een observant," lachte Gerard, terwijl hij met een rinkelende armband naar de barkruk naast zich wees. "De gevaarlijkste soort. Maar kijken kost geld in mijn gezelschap, schat. Tenzij je me een gin-tonic aanbiedt."
Arthur nam plaats en knikte naar de barman. Hij vond de directe, flirtende houding van de travestiet intimiderend, maar tegelijkertijd onweerstaanbaar intrigerend. "Een gin-tonic voor...?"
"Gerard. Maar dat wist je vast al," zei Gerard met een knipoog, terwijl hij geveinsd bescheiden zijn blik neersloeg. "En hoe mag ik deze naïeve spion van de burgerlijkheid noemen?"
"Arthur," zei hij, en voor het eerst die avond lachte hij ontspannen. "Gewoon Arthur."
Naarmate de glazen elkaar sneller opvolgden, vervaagde Arthurs aanvankelijke verlegenheid. De alcohol maakte zijn blik wazig, maar zijn stem luider. Gerard bleef intussen alert observeren, zijn scherpe schrijversogen gericht op de jonge man naast hem wiens mannelijke pantser begon te scheuren.
Arthur leunde zwaar op de bar en keek Gerard met een triomfantelijke, ietwat lallende blik aan. "Iedereen denkt altijd maar dat ik die brave, naïeve jongen ben," begon hij, terwijl hij wild met zijn hand gebaarde. "Maar ze weten helemaal niks."
Gerard nam een klein slokje van zijn drankje en hief een perfect geëpileerde wenkbrauw op. "O nee? Vertel op, Arthur. Welk duister geheim verbergt die blonde façade?"
Arthur lachte luidruchtig, een tikkeltje te hard voor de intieme sfeer aan de bar. Hij boog zich samenzweerderig naar de travestiet toe, zo dichtbij dat Gerard de zware alcoholwalm kon ruiken. "Bjarne," fluisterde Arthur luid. "Bjarne Gosse. Die zogenaamde stoere vriend van jullie? Ik heb hem genomen, Gerard. Vorige week nog. Hij was helemaal van mij."
Gerard verstrakte onopgemerkt. Zijn flirtende, theatrale houding maakte direct plaats voor de kille focus van de intellectuele outsider. Hij wist precies hoe explosief deze informatie was binnen hun hechte, kwetsbare vriendengroep.
"Is dat zo?" vroeg Gerard op gedempte, bijna gevaarlijke toon, terwijl hij zijn glas neerzette. "Heb jij Bjarne genomen, Arthur? Of praat de drank nu voor je?"
Gerard keek de lallende Arthur een paar seconden zwijgend aan. De theatrale travestiet was op slag verdwenen; voor Arthur zat nu de kille, calculerende strateeg. Gerard wist dat deze bekentenis het fragiele ego van Bjarne volledig kon vernietigen en de hele vriendengroep uit elkaar zou scheuren.
Gerard boog zich langzaam naar Arthur toe en pakte hem stevig bij zijn pols. Zijn lange, gelakte nagels boorden zich net diep genoeg in Arthurs huid om hem te dwingen zijn aandacht erbij te houden.
"Luister heel goed naar me, blonde god," fluisterde Gerard op een ijzige, commanderende toon. "Je bent dronken, maar je bent hopelijk niet achterlijk. Wat jij net hebt verteld, is vanaf nu mijn bezit."
Arthur probeerde zijn hand met een ruk terug te trekken, maar de alcohol had zijn reactievermogen vertraagd. "Laat los, Gerard... Het was maar een grapje," stamelde hij, plotseling overvallen door een vlaag van nuchtere paniek.
"Een grapje?" Gerard glimlachte, maar zijn ogen bleven doods. "Nee, schat. Het was de waarheid. En die waarheid blijft vanaf nu precies hier, tussen jou en mij. Zolang jij tenminste doet wat ik van je vraag."
Arthur slikte moeizaam en staarde in de indringende ogen van de travestiet. De spanning in zijn lijf nam de overhand. "Wat... wat wil je dan van me?"
Gerard liet Arthurs pols los en streek met zijn vingertoppen spottend langs Arthurs kaaklijn. "Dat hoor je nog wel, Arthur. Morgenavond kom je naar mijn appartement. Alleen. Als je niet opdaagt, zorg ik dat Jan Boter en Bjarne voor het weekend nog exact weten hoe 'naïef' hun blonde vriendje werkelijk is."
De volgende avond hing er een dichte, klamme mist over de Utrechtse grachten. Arthur stond voor de deur van Gerards appartement, zijn handen diep begraven in de zakken van zijn spijkerjasje De felle alcoholmoed van de vorige nacht in de Nachtraaf was volledig verdampt. Wat overbleef was een nuchtere angst.
Hij keek omhoog naar de verlichte ramen op de eerste verdieping. Hij wist dat als hij nu wegliep, zijn geheim over Bjarne voor altijd op straat zou liggen. Met een brok in zijn keel drukte hij op de deurbel.
Het duurde niet lang voor de zoemer ging. Arthur duwde de zware houten deur open en liep met knikkende knieën de krakende trap op. Bovenaan de overloop stond Gerard al te wachten.
Zonder de felle lichten en de luide muziek van de kroeg droeg Gerard vanavond geen pruik of uitbundige jurk. Hij droeg een eenvoudige zijden kamerjas, maar zijn gezicht was nog altijd scherp en dwingend. De blik in zijn ogen maakte meteen duidelijk dat hij de macht in handen had.
"Je bent op tijd, Arthur," zei Gerard met een zachte, bijna spottende glimlach terwijl hij achter uitstapte om hem binnen te laten. "Ik begon al te denken dat je dapperder was geworden overdag. Kom binnen, we hebben veel te bespreken."