1986 Dromen
Het halfduister hulde de kamer in een zachte gloed toen hun lichamen elkaar vonden. Elk spoor van de gereserveerdheid van de afgelopen weken smolt weg bij de eerste, aarzelende aanraking. Bjarne voelde de vertrouwde warmte van de huid onder zijn vingertoppen, een sensatie die in zijn droom tastbaarder leek dan de werkelijkheid ooit was geweest.
Het voelde als een ultieme overgave, een oprechte verbinding waarin de tijd volledig stilstond. Juist toen de intensiteit van die aanraking haar hoogtepunt bereikte, loste de droom op in het niets.
Bjarne werd wakker met een zwaar gevoel van onvervuld verlangen op zijn borst. De rustgevende warmte van de droom maakte abrupt plaats voor de kille realiteit van zijn eigen, lege slaapkamer.
Bjarne bleef roerloos liggen, zijn blik strak op het plafond gericht. Het flauwe ochtendlicht drong door de kieren van de gordijnen en wierp lange, kille strepen over de houten vloer. De stilte in de kamer was bijna tastbaar en drukte zwaar op hem neer. Hij ademde diep in, hopend nog een spoortje op te vangen van de geur die zijn droom zo echt had gemaakt, maar de lucht was koud en neutraal.
De droom was verdwenen zoals meneer Wolvenknaap verdween, weg uit zijn leven, oneindig ver weg. De drang om de flarden van de droom terug te halen stierf weg; tegen de absolute afwezigheid van meneer Wolvenknaap viel immers ook niet te vechten.
Bjarne wendde zijn blik af van het raam en keek naar zijn eigen, bleke handen in het kille ochtendlicht. De parallel tussen de ongrijpbare droom en de verdwenen man legde elke resterende hoop in hem lam.
De klok aan de muur tikte mechanisch door en dwong hem terug in het ritme van de dag. De absolute afwezigheid van meneer Wolvenknaap en de vervlogen warmte van de droom moesten wijken voor de onverbiddelijke, dagelijkse routine van 1986.
De volgende nacht bracht geen rust, maar een verschuiving in het halfduister. Bjarne zakte opnieuw weg in de diepte van zijn slaap, waar dezelfde intense liefde op hem wachtte, maar de contouren van het lichaam in zijn armen waren veranderd.
Bjarne liep die middag door de grijze,regenachtige straten, zijn kraag hoog opgetrokken tegen de kou. Toen hij de hoek van de drukke winkelstraat omsloeg, verstijfde hij halverwege een pas; de wereld om hem heen leek in één klap vertraagd tot stilstand te komen. Daar, leunend tegen de gevel van een sigarenzaak, stond de man uit zijn droom van afgelopen nacht.
Tussen hen in gaapte de vertrouwde afgrond van de wakkere wereld; er was hier geen logicaloos ritme, alleen de kille realiteit van twee vreemden in de stad.
De man toonde belangstelling voor Bjarne en vroeg of hij met hem mee naar huis ging voor een kop koffie. Onder de alledaagse woorden lag een onmiskenbare belangstelling, een subtiele uitnodiging die de gereserveerdheid van de straat direct doorbrak.
De angst dat deze man net zo plotseling zou verdwijnen als meneer Wolvenknaap flitste als een waarschuwing door Bjarnes hoofd.
Bjarne keek naar de man, wetend dat deze simpele stap zijn zorgvuldig berekende routes voorgoed in de war zou kunnen sturen.
Bjarne knikte traag, overgeleverd aan de plotse wending van de middag. Zonder een woord te vuil maken aan zijn zorgvuldig berekende routes, sloot hij aan bij de man en liep met hem mee.
Terwijl de man de keuken in liep om de koffie te zetten, keek Bjarne om zich heen in de schemerige woonkamer.
Het halfduister van deze vreemde plek leek angstaanjagend veel op de kamer uit zijn dromen, alsof de tijd en de logica hier opnieuw geen enkele grip op hem hadden.
De man zette de dampende koppen koffie op de lage tafel, maar in plaats van tegenover Bjarne te gaan zitten, bleef hij vlak voor hem staan. Het weinige licht dat door de ramen viel, hulde de kamer in exact hetzelfde halfduister als uit Bjarnes droom. De man reikte uit en legde zijn hand op Bjarnes schouder, een rustige en zelfverzekerde beweging die alle resterende gereserveerdheid in één klap wegnam. Onder de palm van de man voelde Bjarne precies diezelfde intense warmte die hem die ochtend met zo'n zwaar gevoel van verlangen had achtergelaten.
De man trok Bjarne met een onverwachte, dwingende kracht naar zich toe, waardoor de laatste afstand tussen hen hardhandig werd opgeheven. Er werden geen woorden gewisseld; net als in de droom vonden hun lichamen elkaar in een vloeiend en vanzelfsprekend ritme.
De man liet Bjarne langzaam los, maar zijn handen bleven nog even op diens schouders rusten. In de plotselinge stilte van de schemerige kamer klonk zijn ademhaling zwaar, totdat hij een stap achteruit deed en de rauwe betovering verbrak.
De man keek Bjarne recht aan, glimlachte vaag en zei: "Je was er koud aan toe daarbuiten."
Bjarne voelde hoe zijn eigen overlevingsmechanisme onmiddellijk weer opsprong; het masker moest weer op.
Bjarne rechtte zijn rug en trok met een mechanische beweging zijn overhemd recht. Het masker zat meteen weer strak op zijn gezicht, een onzichtbaar harnas dat hem beschermde tegen de rauwe kwetsbaarheid van zojuist.
Bjarne trok zijn winterjas aan en knoopte hem tot aan zijn kin dicht. Hij keek de man kort aan met een blik waarin geen enkel spoor van de rauwe nabijheid van zojuist meer te bekennen was.
"De koffie was prima, bedankt," zei Bjarne met een vlakke, emotieloze stem.
Zijn uitspraak klonk zo alledaags en zakelijk alsof hij zojuist een formele zakelijke afspraak had afgerond.
De opmerking trok een definitieve, ijzige streep door de intensiteit die nog in het halfduister van de kamer hing.
Bjarne duwde de deur van zijn eigen slaapkamer open en stapte de kille, onveranderde ruimte binnen. De stilte die hem opwachtte, sloeg direct als een koude deken om zijn schouders.
Pas nu hij alleen was, liet hij zijn masker zakken; zijn schouders bogen onder het gewicht van het onvervulde verlangen.
Bjarne verzette zich niet langer, maar liet de melancholie volledig toe, wetend dat de muren morgenochtend toch weer omhoog moesten.
...