2001 oktober
De nachten in Amsterdam waren inmiddels merkbaar kouder geworden en de bladeren langs de grachten kleurden diep goud en bruin. Het was oktober 2001. Richard zat aan een kleine houten tafel in een rustig café, ver weg van de Baarsjes, maar zijn gedachten waren nog altijd daar. Met een vulpen in zijn hand keek hij naar het lege papier voor hem. De nonchalante façade die hij normaal zo makkelijk ophield, gleed van hem af toen hij de pen op het papier zette.
Lieve Bjarne,
De herfst heeft de stad nu echt overgenomen, maar telkens als ik de wind over de grachten voel trekken, denk ik terug aan de hitte in jouw kamer in september. Het duurt niet lang voordat de winter komt, maar de herinnering aan jouw aanraking, aan jouw lippen op mijn huid en de absolute overgave tussen ons, houdt me warmer dan welke jas dan ook.
Je zei dat er een gevaarlijke rust om me heen hing, maar de waarheid is dat ik pas echt rust vond toen ik bij jou op de drempel stond. Jouw levenskunst is niet alleen iets om van te genieten; het is iets waar ik niet meer buiten kan. Ik mis je blik, ik mis je lach en ik mis de manier waarop de tijd simpelweg stilstaat als ik dicht bij je ben.
Ik kom snel weer naar de Baarsjes. Zorg dat je op me wacht.
Je Richard
Richard vouwde de brief zorgvuldig dicht, rook nog heel even aan het papier alsof hij de geur van die middag erin kon vangen, en stopte hem in een envelop.
Toen Richard voor de grote houten buitendeur van het pand in de Baarsjes stond, zocht hij op het bellenbord naar de naam van Bjarne. Hij drukte de koperen bel stevig in. Het vertrouwde, scherpe gerinkel echode ergens boven in het trappenhuis.
Nog geen seconde later klonk de harde, metalen klik van de deuropener. Richard duwde de zware deur open en liep met grote, zelfverzekerde stappen de houten trap op naar de eerste etage. Bovenaan de trap stond de voordeur van het appartement al op een kier. Een warme gloed van binnenlicht sneed door de schemering van de gang.
Bjarne stond in de deuropening te wachten, zijn silhouet zacht omringd door het licht van zijn woning. Richard stapte direct over de drempel, sloot de deur met een achterwaartse schop van zijn voet en duwde Bjarne zonder een woord te zeggen tegen de muur van de gang. Hij trok de verzegelde envelop uit zijn binnenzak en drukte deze stevig tegen Bjarnes borstkas.
"Ik wilde niet wachten op de post," zei Richard met een lage, schorre stem, terwijl zijn blik zich vast zoog in die van Bjarne.
Bjarne keek naar de brief, legde hem met een trillende hand op de gangkast en keek weer op. "Je bent er," fluisterde hij. De spanning die wekenlang had gesluimerd op die eerste etage, laaide in één fractie van een seconde weer in volle heftigheid op.
Richard wachtte niet langer. Zijn zware wollen jas voelde nog koud aan van de oktoberwind, maar de hitte die van zijn lichaam afstraalde was verzengend. Hij boog zich voorover en kuste Bjarne — hard, diep en vol bezitterige passie. Bjarne sloeg zijn armen stevig om Richards nek, trok hem nog dichter tegen zich aan, en liet zich gewillig meevoeren door de bekende erotische storm die zijn appartement weer volledig overnam.
Richard brak de kus geen seconde op toen hij Bjarne met dwingende, grote stappen achterwaarts de gang uittrok, rechtstreeks de aangrenzende slaapkamer in. De zware wollen jas van Richard gleed met een doffe plof op de vloer, snel gevolgd door de kleding van Bjarne. De gure oktoberwind rammelde zachtjes tegen de ramen van de eerste etage.
Ze vielen samen achterover op het grote, rommelige bed. Richard nam direct de controle en schoof bovenop Bjarne, waarbij hij diens polsen stevig vastpakte en ze boven zijn hoofd tegen het matras drukte. Zijn blik was intens, bijna wild van het lange wachten. Bjarne ademde zwaar, zijn borstkas ging snel op en neer onder het gewicht van Richard. De lakens kreukten onder hun lichamen terwijl de opgespaarde verlangens van de afgelopen weken er in één keer uitkwamen.
Elke aanraking op het bed voelde nog intiemer en dieper dan in september. Richard liet zijn grip op Bjarnes polsen los en liet zijn handen over Bjarnes flanken glijden, waarbij hij hem stevig naar zich toe trok. Ze verloren zichzelf volledig in elkaar, afgesloten van de rest van de wereld, gedreven door een rauwe, ritmische passie.
Er was geen ruimte voor haast, alleen voor een diepe, dwingende intensiteit. Met een trage beweging liet Richard zijn handpalm over Bjarnes warme buik omhoog glijden, tot hij de krachtige hartslag in diens borstkas voelde. Bjarne boog zijn rug lichtjes naar de aanraking toe, zijn ademhaling een schor gefluister in de stille slaapkamer.
Elke verschuiving van hun lichamen op het bed voelde berekend en geladen met pure spanning. Richard boog zich verder voorover, zijn lippen slechts millimeters verwijderd van die van Bjarne, waardoor hun warme adem zich mengde. "Ik heb aan niets anders gedacht," melde Richard met een lage stem die trilde van ingehouden passie.
Bjarne antwoordde niet met woorden, maar greep met zijn vingers stevig in de lakens en trok Richard nog dichter op zich. De ritmische, rauwe energie van hun bewegingen vulde de kamer op de eerste etage, waarbij de buitenwereld en de koude oktobernacht volledig naar de achtergrond verdwenen. Ze bewogen samen in een perfect, intens ritme van absolute overgave, waarin elke aanraking de bevestiging was van het verlangen dat hen al die weken had verteerd.
Richard verschoof zijn gewicht en pakte Bjarnes heupen met een stevige, onwrikbare greep vast. Met een vloeiende beweging draaide hij Bjarne om, zodat deze met zijn buik op het matras kwam te liggen. Richard drukte zich van achteren zwaar tegen hem aan, zijn borstkas stevig tegen Bjarnes rug. Hij boog zich voorover en greep Bjarnes kin zachtjes maar dwingend vast, zodat Bjarne zijn hoofd opzij moest draaien en Richard hem recht in de ogen kon kijken.
"Kijk me aan," fluisterde Richard met een schorre, commandante stem vlak bij Bjarnes oor.
Bjarne slaakte een diepe, rauwe zucht. De absolute controle die Richard opeiste, maakte hem volkomen weerloos en joeg de opgewekte spanning in één klap naar een zinderend kookpunt. Bjarne greep met zijn handen blindelings naar de houten spijlen van het hoofdeinde van het bed om zich vast te houden, terwijl Richard het ritme bepaalde — dwingend, krachtig en zonder genade.
De hitte in de kamer op de eerste etage was nu verstikkend. Elke beweging was geladen met de pure, opgespaarde frustratie van de afgelopen weken. Richard versnelde het tempo, zijn spieren strak gespannen onder de weinige lichtstralen die door de gordijnen vielen. Bjarne gooide zijn hoofd achterover, zijn ademhaling veranderde in onbeheerste, korte klanken van puur genot.
De spanning brak. In een explosieve, allesomvattende ontlading verloren ze zich allebei tegelijkertijd in de overweldigende passie van het moment. Richard hield Bjarne stevig tegen zich aangedrukt toen de laatste golven van het hoogtepunt door hun lichamen trokken, totdat er niets anders meer overbleef dan het zware, uitgeputte hijgen van hen beiden in de doodstille oktobernacht.
...