Op een mooie dag in april 1991 nam de manlijke Jaap zijn lieve liefdesvriend Bjarne mee naar de zee om samen over het strand te wandelen en te praten over hun innige relatie.
De zilte zeewind blies krachtig over het verlaten strand in die gedenkwaardige aprilmaand van 1991. Jaap liep stevig door het rimpelende zand, zijn hand warm en beschermend om die van de lieve Bjarne geklemd.
Jaap was een indrukwekkende verschijning. Met zijn brede, atletische schouders en een lengte die Bjarne altijd een veilig gevoel gaf, straalde hij pure mannelijkheid uit. Zijn stoere kaaklijn was getekend door een stoppelbaard van een paar dagen, wat hem een ruw, avontuurlijk randje gaf. Onder de opgezette kraag van zijn spijkerjack kwamen een paar lokken van zijn dikke, donkerblonde haar tevoorschijn, wild gewaaid door de wind. Maar het meest fascinerend waren zijn ogen. Diep grijsblauw, als de woelige Noordzee zelf op een bewolkte dag, en omlijst door donkere wimpers. Hoewel Jaap door zijn stevige postuur en krachtige loop de blik van menig voorbijganger ving, verzachtte zijn blik volledig zodra hij naar Bjarne keek. In die heldere, grijsblauwe ogen lag geen spoortje van de stoere buitenwereld; er sprak alleen maar pure, diepe tederheid uit.
Terwijl de golven met luid geraas omsloegen, stopte Jaap met lopen. Hij draaide zich naar Bjarne toe. Zijn grote, eeltige handen — de handen van aanpakken — pakten nu heel voorzichtig Bjarnes gezicht vast. De contrasten tussen zijn robuuste uiterlijk en zijn zachte karakter maakten hem voor Bjarne de meest aantrekkelijke man op aarde.
"Ik wil nergens anders zijn dan hier, met jou," zei Jaap met zijn diepe, rustgevende stem, terwijl een zeldzame, brede glimlach zijn stoere gezicht deed oplichten. Jaap keek Bjarne aan, terwijl zijn grijsblauwe ogen de wind leken te trotseren. "We zijn pas een paar maanden samen," begon Jaap, zijn stem laag en warm tegen het suizen van de branding in. "Het is nog kort, maar ik heb me nog nooit zo snel zo verbonden met iemand gevoeld. Dit is nu al heel bijzonder voor mij." Bjarne glimlachte en pakte Jaaps grote handen vast. "Ik voel het ook, Jaap. Het gaat snel en het is intens. Maar de wereld om ons heen maakt het ons niet altijd makkelijk. Soms ben ik bang voor wat mensen denken als we zo samen lopen, alsof we nu al te veel riskeren."
Jaap stapte dichterbij, waardoor de afstand tussen hen volledig wegviel. "Laat de wereld maar praten," zei hij vastberaden, terwijl hij Bjarne recht aankeek. "Het voelt misschien alsof we pas net zijn begonnen, maar als ik met jou ben, klopt alles gewoon. Ik wil dit de kans geven om te groeien. Ik wil ontdekken wat de toekomst voor ons in petto heeft. Jij bent nu al heel belangrijk voor me, Bjarne."
Bjarne voelde de spanning van zijn schouders glijden door de rustige overtuiging van zijn vriend, de manlijk Jaap. In de luwte van Jaaps brede postuur voelde deze prille liefde in 1991 ineens niet meer als een risico, maar als een prachtig begin van een langdurige liefdesrelatie.
De gure aprilwind begon nu echt door hun jassen heen te dringen. Jaap merkte dat Bjarne zachtjes rilde. Met een beschermend gebaar sloeg hij zijn sterke arm om Bjarnes schouders en trok hem dicht tegen zijn warme spijkerjack aan. "Kom," zei Jaap met een glimlach die zijn grijsblauwe ogen deed oplichten. "Tijd om ergens op te warmen."
Samen liepen ze de houten trappen van de duinen op, weg van het rammelende strand. Bovenaan vonden ze een knus, bruin strandcafé. Binnen hing de vertrouwde geur van filterkoffie, brandend haardhout en natte jassen. De sfeer was er rustig; de weinige andere gasten zaten verdiept in hun eigen krant of gesprek.
Ze zochten een tafeltje achterin de hoek, ver weg van de ramen. Jaap bestelde twee grote koppen warme chocolademelk met een flinke toef slagroom. Toen de dampende mokken op tafel werden gezet, klemde Bjarne direct zijn koude vingers om het warme aardewerk.
Jaap ging wat dichterbij zitten en legde zijn grote, warme hand over die van Bjarne onder de tafel, onttrokken aan het zicht van de rest van de zaak. De fysieke warmte van de chocolademelk en de veilige, nabije aanwezigheid van Jaap lieten de gure buitenwereld volledig naar de achtergrond verdwijnen.
Bjarne was een prachtig contrast met de robuuste Jaap. Hij was tenger gebouwd en had een verfijnde, elegante uitstraling die een tikkeltje vrouwelijk aandeed. Terwijl ze daar in de hoek van het café zaten, kreeg hij door de warmte langzaam weer kleur op zijn wangen. Onder zijn zachte, donkerblonde lokken — die door de zeewind warrig over zijn voorhoofd vielen — keken zijn grote, sprekende bruine ogen vol bewondering naar Jaap.
Zijn fijne, slanke vingers hielden de warme mok chocolademelk stevig vast. Jaap keek gefascineerd naar het gezicht van zijn vriend. De zachtheid van Bjarnes trekken haalde altijd direct het beschermende karakter in Jaap naar boven.
Onder de tafel schoof Jaap zijn grote, eeltige hand over de knie van Bjarne. Bjarne keek even op, een tikkeltje verlegen door de plotselinge aanraking in een openbare gelegenheid, maar ontspande toen hij de vertrouwde, diepe blik in Jaaps grijsblauwe ogen zag. Bjarne leunde iets verder naar voren en liet zijn hoofd heel even richting Jaaps brede schouder rusten, genietend van de geborgenheid die deze stoere man hem bood.
Vanuit de luidsprekers boven de bar van het strandcafé klonk zachtjes de herkenbare, meeslepende melodie van "Losing My Religion" van R.E.M.
Bjarne luisterde naar de muziek en keek daarna weer op naar Jaap. De tekst over verlangen en de angst om te veel te laten zien, resoneerde perfect met wat hij voelde. "Hoor je dat?" fluisterde Bjarne, terwijl hij zijn vingers nog iets steviger om zijn warme mok chocolademelk klemde. "Het voelt alsof dat liedje speciaal voor ons is uitgekozen. Soms voel ik me precies zo... dat ik mezelf compleet verlies in hoe fijn ik het met je vind, maar tegelijk bang ben dat we onszelf verraden als we in het openbaar te dicht bij elkaar zitten."