De sombere meimaand van 2016

In de hemel werd de zoete wijn gebotteld om de bittere spijzen te vergezellen. De mensen die niet meer op aarde waren zochten heil in de geneugten van een bitterzoete verpozing. Ook Bjarne had hier eigenaardige gedachten over. Wat zou er waar zijn over een leven na de dood. Hij dronk zijn wijn liever tijdens zijn leven, ook al dacht zijn ex-vriendin Astrid daar vaak anders over. Tijdens de sombere meimaand van het jaar 2016 maakte Astrid zich zorgen over de geestestoestand van haar voormalige minnaar Bjarne, die in zijn hart zo gewoon was gebleven.

Hier op aarde dronken de meeste mensen gewoon water uit de kraan. In de gedachten van Bjarne was er een kraan die niet meer dicht leek te draaien. Steeds vaker werd zijn deprimerende gemoedstoestand opgeslokt door het verleden, toen hij zijn jeugd doorbracht aan de oevers van een zoetwatermeer nabij de grote wereldstad Amsterdam, de hoofdstad van het vlakke Nederland.

Wat zou er geworden zijn van de mensen met wie hij contact had gehad, in de milde verhalen uit zijn verre verleden. De mensen met hart en hersens waar hij romantische gevoelens voor had, vaak zonder dat zij het zelf wisten. Zouden ze gelukkig zijn, zelfs wanneer ze geen ouders meer hadden? Hadden ze een nuttig leven achter de rug?

In de hemel werd de zoete wijn gebotteld, maar het was beter om het hier beneden allemaal op te drinken. Wanneer de geopende wijn te lang bleef staan werd die zuur en dan was het drinken niet meer zo hemels. Bjarne nam nog een slok. Hij wilde voelen hoe de melancholie zijn stromende bloed veroverde met die wilde verlangens uit het verleden. Hij wilde zoals de bloem zijn, die maar een paar dagen had te leven, omdat er in de vaas een emotionele oorlog woedde met spoken en demonen uit het verleden.

Beter was het om in een bos tot bloei te komen of in een open veld met andere wilde bloemen. Hij moest nu als die wilde bloem zijn. Een blauwe bloem.

Schrijver: Bjarne Gosse