De meimaand van 2022
De middagzon van mei brandde zacht op de terrastafels in de Oosterparkbuurt toen Mobar Vorstkasteel zijn leesbril afzette. Hij liet de papieren met Bjarnes eerste opzet rusten op het hout, legde er een zware hand op om te voorkomen dat een briesje uit het park ze zou meenemen, en keek zijn vriend peinzend aan.
"Het is rauw, Bjarne," begon Mobar, terwijl hij een slok van zijn koffie nam. "Rauw en eerlijk. Die vergelijking van de wereld met een bedorven frikandel... houd die erin. Het snijdt door het gezever van die corrupte influencers en literaire baantjesjagers heen."
Bjarne leunde achterover in zijn stoel. De echo’s van de verbouwing naast zijn huis leken hier, tussen het ritselende groen van de bomen, eindelijk te verstommen. Zelfs de zwaarte van het wereldnieuws en de dreiging van die dolgedraaide Poetin leken even op veilige afstand te blijven.
"Maar je wilt te veel tegelijk," ging Mobar verder, zijn vinger tikkend op het papier. "Je hebt de wind eindelijk in de zeilen nu die bemoeizieke psychologe en je familie uit je hoofd zijn. Het roer is van jou. Maar ga niet over één nacht ijs met al die heteroniemen. Sommige van die verloren personages die je online hebt teruggevonden, missen nog zeggingskracht. Laat de zwakke stemmen rusten op de oceaanbodem. Richt je droomkompas alleen op de personages die echt wat te vertellen hebben over deze wijk, over deze tijd."
Bjarne knikte langzaam. Het voelde alsof Mobar de laatste restjes ruis uit zijn hoofd filterde. Het verstand en het gevoel, die zo lang met elkaar in de clinch hadden gelegen door de stress van de dubbele verhuizing, begonnen eindelijk samen te werken.
Mobar schoof de papieren terug over de tafel. "Schrijf de tederheid op, Bjarne. De eenvoudige tederheid waarmee je die vergeten dichters in de wijk weer tot leven wekt. Dat is je anker. Laat de rest maar praten."
Met een hernieuwd vertrouwen pakte Bjarne zijn pen op. De dromendans van mei was begonnen, en dit keer bepaalde hij zelf het ritme.
Bjarne zweeg even en keek naar de papieren die Mobar over de tafel had geschoven.
"Je hebt gelijk, Mobar," zei Bjarne, terwijl hij zijn vinger over de rand van zijn koffiekopje liet glijden. "Die zielenknijpers wilden dat ik alles ordende volgens hún handleiding. Maar mijn hoofd is geen archiefkast. Die heteroniemen... ze kwamen destijds allemaal uit een ander deel van mijn ziel. Sommige zijn inderdaad onderweg verdronken in die oceaan van woorden. Het heeft geen zin om ze kunstmatig te reanimeren."
Hij keek op, recht in de bemoedigende blik van zijn vriend. Er flitste een zeldzame, vastberaden glimlach over zijn gezicht.
"Die bedorven frikandel blijft," vervolgde hij met een lichte spot in zijn stem. "De literaire vijver is misschien brak door al die influencers en neppe collega's, maar mijn eigen literaire bron in de Oosterparkbuurt is weer zuiver. De rust van de familie-vrije zone geeft me de ruimte. Ik ga selecteren. Alleen de scherpste punten overleven de selectie voor het levensverhaal."
Mobar antwoordde resoluut “Precies Bjarne, vergeet die overleden Emma en die vakbekwame Jan Boter en richt jouw blik weer op levende mensen!”