20 oktober 2023
De regen kletterde hard tegen de ruiten toen de klok op de schouw de middag van 20 oktober 2023 inluidde. De wereld buiten leek te verdrinken in grijze herfststromen, maar binnen in het huis van Bjarne Gosse heerste een breekbare rust. Hij stond op de zolderkamer, zijn armen over elkaar geslagen, en keek naar de selectie schilderijen die hij tegen de muur had gezet. Hij had drie van zijn oudere, meer melancholische werken uitgekozen voor de expositie. Geen felle, schreeuwende kleuren, maar subtiele tinten die pasten bij zijn huidige gemoedstoestand. Het gaf hem een gevoel van voldoening. Dit was van hem. Hier had geen Emma Petronella haar stempel op gedrukt en kon Astrid geen mening over spuien.
Zijn telefoon trilde in zijn broekzak. Bjarne haalde het toestel tevoorschijn en zag een e-mailicoontje oplichten. Het was de maatschappelijke buurtorganisatie.
De positieve energie dreef hem aan het begin van de avond weer naar zijn computer. Het vrijgezellenbestaan gaf hem immers de vrijheid om te gaan en staan waar hij wilde. Op de datingsite wachtte een nieuw bericht van een profiel genaamd 'Julian'. De profielfoto toonde een man met een net iets te perfecte glimlach tegen een achtergrond van een tropisch strand.
„Hallo Bjarne, je profiel sprak me enorm aan. Ik ben momenteel voor zaken in het buitenland, maar zoek een diepe connectie...”
Bjarne las de zinnen twee keer. De herinnering aan David uit Kazan flitste even door zijn hoofd, gevolgd door een nuchtere vlaag van realiteitszin. Het was de klassieke openingszet van een hosselaar. De reserves die hij had opgebouwd, bewezen direct hun nut. Hij voelde geen teleurstelling, slechts een kalme berusting. Hij klikte het bericht weg zonder te antwoorden en sloot de website. De datingsite was een mijnenveld, maar hij hoefde er niet op te stappen.
Hij keek naar het beeldscherm waar het nieuws over het Midden-Oosten in de zijbalk bleef verversen. De polarisatie op de sociale media was die avond moordend. Bjarne sloot het tabblad resoluut af en opende in plaats daarvan zijn tekstverwerker. Hij keek naar het witte digitale vel en begon te typen aan een nieuw gedicht over de herfst van 2023 — een herfst waarin de wereld weliswaar in brand stond, maar waarin hijzelf zocht naar een heel klein beetje houvast.
Bjarne staarde naar de knipperende cursor op het witte digitale vel. De geluiden van de regen buiten vielen weg tegen de stilte in de kamer. Hij legde zijn handen op het toetsenbord en liet de indrukken van de afgelopen weken — de harde woorden in het nieuws, de waarschuwingen van Astrid, de verre dreiging in Kazan en de eenzame nachten — samensmelten tot woorden.
Hij begon te typen, langzaam en bedachtzaam, tot er een gedicht stond dat de herfst van 2023 voor hem samenvatte.
Het was net na elven toen de stilte in de kamer ruw werd verstoord door het harde, mechanische trillen van Bjarnes telefoon op het houten bureau. Het scherm lichte fel op in het halfdonker; de naam van Jaap flitste in beeld. Bjarne aarzelde even, want Jaap bellen op dit tijdstip betekende zelden goed nieuws, maar hij nam uiteindelijk toch op.
Meteen vulde de kamer zich met een muur van achtergrondlawaai: rinkelende glazen, harde lachen en de zware bas van een café-installatie.
"Bjarne! Kerel! Ben je nog op?" Jaaps stem klonk luid, lallerig en veel te dicht bij de microfoon. "Je raadt nooit... je raadt echt nooit waar ik zit. Ik zit in de stad, man. Met... met een stel gasten. Je had erbij moeten zijn."
Bjarne zuchtte zachtjes en leunde achterover in zijn stoel. Het was overduidelijk dat Jaap diep in het glaasje had gekeken.
"Het is al laat, Jaap. Heb je te veel gedronken?" vroeg Bjarne nuchter, terwijl hij zijn blik op het zojuist geschreven gedicht hield.
"Veel gedronken? Welnee, een paar biertjes maar. Of nou ja, misschien iets meer," lachte Jaap luid, waarna hij hoorbaar over zijn woorden struikelde. "Luister nou... ik bel je omdat... omdat die hele wereld gek aan het worden is, Bjarne. Ik zag net het nieuws op de tv hier in de kroeg. Die bommen, die ellende daar in het Midden-Oosten... het is niet te doen, toch? We gaan er allemaal aan, dacht ik zo. Ik dacht: ik moet Bjarne even bellen. Bjarne weet altijd hoe het zit met die dingen."
De dronken sentimentaliteit van Jaap drukte zwaar op de broze rust die Bjarne net had gevonden. Bjarne had absoluut geen behoefte aan een politieke discussie met een beschonken vriend, zeker niet nu hij de maatschappelijke ruis net succesvol buiten de deur had gesloten.
"Jaap," onderbrak Bjarne hem vriendelijk maar beslist. "Het is mooi geweest voor vanavond. Ga lekker naar huis, drink een groot glas water en ga slapen. We praten morgen wel als je weer nuchter bent."
"Ja, ja... je hebt gelijk. Je bent een goede vent, Bjarne. Echt waar," lalde Jaap, waarna het gesprek met een abrupte klik werd verbroken. Bjarne legde de telefoon weg en keek naar het zwarte scherm. De buitenwereld had hem via Jaap toch nog heel even weten te raken.