De januarimaand van 2013
De kerstboom was direct op nieuwjaarsdag de deur uitgewerkt. Wat restte in de etagewoning in de Oosterparkbuurt was de geur van droge dennennaalden en de oudroze vaas van de IKEA, die nu een prominente plek op de vensterbank had gekregen. Het gure, grijze januari-licht viel er loodrecht op. Bjarne keek naar buiten, waar de Amsterdamse straten glansden van de ijzel. De magische sfeer van december was in één klap verdampt, achtergelaten in de vuilniswagens die de kerstbomen ophaalden. Wat overbleef, was de rauwe realiteit waar Maarten Wolvenknaap zo graag over orakelde.
Astrid Duivelsbloed was vertrokken naar haar eigen etage, maar haar kritische commentaren hingen nog als onzichtbare rookpluimen in de kamer. Ze had hem achtergelaten met een halflege fles goedkope rode wijn en een bittere nasmaak over de feestdagen. Het 'heilige feest' was een commerciële klucht gebleken, precies zoals Pessoa negentig jaar geleden al schreef: 't Geloof, waanzinnig, leeft haar droom van cultus.
Bjarne nam plaats achter zijn computer. Het schrijversdorp op internet was in januari actiever dan ooit; de goede voornemens van amateurdichters spatten in alle hevigheid van het scherm. Maar Bjarne zocht maar naar één profiel: Jeroen Splinterman.
De man met het korte lontje had een nieuw bericht geplaatst. Het was geen gedicht, maar een cryptisch statement op zijn profielpagina:
‘De waarheid laat zich niet vangen in strofen. Soms moet je de boekenwinkel uit om te zien wie de bladzijden werkelijk omslaat.’
Privédetective voor persoonlijke problemen. Bjarne liet de woorden op zich inwerken. De theorieën van Wolvenknaap over groepsgedrag en controle begonnen steeds meer vorm te krijgen in Bjarnes hoofd. Bestond toeval eigenlijk wel? Was die oudroze vaas wel zomaar op straat gezet, of was het een gecodeerd signaal? Het klinkt krankzinnig, dacht hij bij zichzelf, maar in de virtuele schaduw van J.S. leek alles een dubbele bodem te hebben.
Bjarne besloot de proef op de som te nemen. Hij wist in welke Amsterdamse boekhandel Jeroen werkte. Hij sloot de internetbrowser af, liet de computer aanstaan en trok zijn dikke winterjas aan. Hij sloeg een sjaal om zijn nek en stapte de koude januarilucht in. Het was tijd om de man achter de profielpagina in het echt te gaan bekijken.
De boekenwinkel lag in een rustige zijstraat, verscholen achter een pui van donker gelakt hout. Bjarne stapte over de drempel, waarna een koperen belletje boven de deur rinkelde. Binnen hing de vertrouwde, droge geur van oud papier en verse inkt. Het was er behaaglijk warm vergeleken met de januarikoude buiten.
Bjarne trok zijn sjaal wat losser en deed alsof hij de tafels met afgeprijsde romans bestudeerde. Zijn ogen zochten ondertussen de ruimte af. Achter de houten toonbank achterin de zaak zat een man. Jeroen Splinterman.
In het echt oogde hij fletser dan zijn felle online persoonlijkheid deed vermoeden. Jeroen droeg een ietwat te groot corduroy jasje en een leesbril die laag op zijn neusvleugels rustte. Hij was geconcentreerd bezig met het invoeren van titels in een computersysteem, waarbij hij luidruchtig op de spatiebalk sloeg. Het korte lontje was bijna tastbaar in de manier waarop hij met de spullen op zijn bureau smeet.
Bjarne pakte willekeurig een dikke dichtbundel van de tafel en bladerde er doorheen. Hij liep langzaam richting de toonbank, loerend naar de man die in zijn vrije tijd de diepste geheimen van wildvreemden ontrafelde.
Jeroen keek niet op toen Bjarne dichterbij kwam. "Kan ik u ergens mee helpen?" vroeg hij op een monotone, zakelijke toon, zonder zijn ogen van het beeldscherm te halen.
Bjarne keek naar de bundel in zijn handen en toen naar de man voor hem. De theorieën van Wolvenknaap tolden door zijn hoofd. Dit was het moment om de rollen om te draaien en de detective zelf te observeren.