Maandag 4 maart 2024
De nieuwe week begon met het vertrouwde, ritmische geluid van de vroege tram die door de Oosterparkbuurt denderde. Bjarne werd uitgerust wakker. De lichte vermoeidheid in zijn spieren deed hem meteen denken aan de ontlading van gisteravond, en er verscheen een flauwe glimlach op zijn gezicht. Hij stapte uit bed en liep naar de keuken voor een frisse beker water. Op de tafel stond de plastic oranje-gele bloem er nog precies zo bij als gisteren, maar de kamer ademde een frisse, nieuwe energie.
Bjarne liep naar zijn computer en ging zitten om de mail aan Belinda in Maastricht te schrijven. Gisteravond was het er niet meer van gekomen. Hij typte over het koolmeesje dat gisteren met een harde klap tegen zijn raam was gevlogen, hoe hij het beestje in een schoenendoos had opgevangen en hoe het een uur later weer krachtig naar de grote boom aan de overkant was gevlogen. Hij legde haar uit dat deze kleine redding hem de rust had teruggegeven die hij nodig had voor de expositie. Terwijl hij zijn zinnen formuleerde, voelde hij hoe fijn het was om deze gedachten met haar te kunnen delen, alsof de afstand tussen Amsterdam en Maastricht er even niet toe deed.
Nog voordat Bjarne op de verzendknop van zijn mail naar Belinda kon klikken, verscheen er rechts onderin het scherm een nieuwe melding. Het was een reactie van Jaap. Bjarne opende het bericht en voelde meteen zijn gezicht warm worden bij het lezen van de eerste zinnen.
Jaap was inmiddels overduidelijk nuchter, maar zijn toon was zeer ondeugend en minstens zo opwindend als de avond ervoor. Hij bood geen excuses aan voor zijn dronken bui, maar deed er juist een schepje bovenop. In detail beschreef hij hoe hij die ochtend wakker was geworden met de herinnering aan Bjarnes reacties tijdens hun laatste nacht samen. Hij herhaalde een van de specifieke, intieme plagerijen uit zijn eerdere mail en voegde er een expliciete, prikkelende fantasie aan toe over wat hij de volgende keer met die 'neurotische trekjes' van Bjarne wilde doen. De zinnen waren scherp, beeldend en lieten weinig aan de verbeelding over.
Bjarne leunde achterover in zijn computerstoel, terwijl zijn ademhaling onbewust versnelde. De mail van Jaap zette zijn hele ochtend meteen in lichterlaaie en bracht de broeierige spanning van gisteravond in één klap weer helemaal terug.
Bjarne liet zijn hand van de muis glijden en sloot zijn ogen. De expliciete woorden van Jaap bleven op zijn netvlies branden en de verleiding was te groot om te weerstaan. Hij gaf zich volledig over aan de beelden die de mail in zijn hoofd had opgeroepen. In de stilte van de ochtend, terwijl de mail aan Belinda nog niet verzonden in een open venster stond te wachten, liet hij zich opnieuw meeslepen door de intense opwinding en kwam hij achter zijn computer tot een snelle, krachtige ontlading.
Hij bleef even met een versnelde ademhaling zitten, terwijl de spanning langzaam uit zijn lichaam wegtrok. Een vlaag van milde zelfspot trok over zijn gezicht; de maandag was nog maar net begonnen en hij was nu al twee keer overvallen door de herinnering aan Jaap. Hij herpakte zich, dronk een flinke slok water en klikte met een hernieuwde focus op de verzendknop om de mail naar Belinda eindelijk te versturen.