Begeerte 12
Het spel der begeerte was het mooiste spel om te spelen. Emma en Bjarne lieten zich volledig gaan in het mysterie van de liefde. De mystieke echo van het hart. Het was volle maan. De sensuele Emma bewoog als een zeemeermin die de begeerte met de paplepel had toegediend aan haar libido.
Er kwam een beetje humor aan te pas. Ze waren ook niet onhandig in het uitkleden geweest. Hij had zijn donkergroene onderbroek uitgedaan met zijn linker hand, die nog vrij was, met zijn ogen gericht op haar fraaie uitnodigende borsten. Zij ontdeed zich van haar kleine gele slipje en roze bh. Ze hadden aan een verliefde blik genoeg, de geliefden. Daar kwam soms een teder woord bij kijken. Een guitig woord en een verlegen lachje. Het flirten was nu aanraken, strelen.
Wederzijds strelen en masseren. De jeugdige Bjarne zoende haar borsten. Ze streelde door zijn donkerblonde haren. Ze kneep in zijn schouders, Emma streelde zijn tengere rug. Hij voelde haar gehijg in zijn buurt als een vertrouwde melodie. Iedere vogel had een eigen nestje. De begeerte had een plekje gevonden. De erotische klik was volmaakt.
De twee geliefden gingen op in wat er gebeurde. En er gebeurde veel tegelijkertijd. Op een gegeven moment lag Bjarne op haar. Op een andere moment was hij in haar in ritmisch bewegen. Ze hield hem beklemd in de liefdespoëzie van het aanraken en bewegen. Het was onduidelijk of hij het allemaal moest herhalen, maar het herhaalde zichzelf als vanzelfsprekend. Citaat van de liefde, Volle maan. Heldere maan.
Er viel maanlicht door de spleet tussen de donkere gordijnen. Wonderbaarlijk mooi hoe het de liefde bescheen.
Het was vanzelfsprekender, zinvoller, overtuigender dan de jeugdige Bjarne had kunnen denken. Het werd een warme wilde nacht vol met onverwachte romantische momenten. Intense ogenblikken die hij zich in de tijden daarna nog vaak zou herinneren. Een levendigheid die tot zijn verbeelding sprak.
Deze wilde nacht had zijn leven veranderd. Alle theorieën die Bjarne had over de liefde waren achterhaald door de werkelijkheid. Een realiteit die hem had doen huiveren en sidderen van geluk. Wat een prachtig leven. De liefste vrouw van de wereld en de beste minnares.
Achter de donkerblauwe gordijnen had zich een wilde innige liefdesnacht afgespeeld
De twee sensuele geliefden hadden elkaar getemd. Als twee liefdesdieren. Emma, hospita en taaie tijgerin en Bjarne Gosse, droomjongen en dromerige dromedaris. De verzotheid was groots, wederzijds en sensueel geweest. Een enorme gebeurtenis, zo vanzelfsprekend als eb en vloed!
Een nacht om nooit te vergeten. Bjarne was intiem met de vrouw die hij al zo lang mocht adoreren. Het liefdesspel was als in een droom, zo vitaal en levendig, geweest.
Ze moest helaas weg de volgende ochtend.
De mysterieuze Bjarne wist dat ze weer terug zou komen. Ze had hem versierd. Hij had haar in haar versiering genomen. Het was tijdens de nacht van de liefde dat Bjarne bedacht dat hij dichter wilde worden.
Dichter bij liefde dan enig woord hem kon vertellen. Schrijven over de liefde. Het zou niemand ooit vervelen.
Het was wonderschoon geweest, niets was aan de verbeelding over gelaten.
Ze waren er allebei in opgegaan, op in gegaan, in elkaar gegaan. Wonderschoon. Mooier zou liefde nooit worden, mocht Bjarne het ooit vergeten. Een droom was werkelijkheid geworden.
De jeugdige Bjarne lag nog wat na te sudderen van de liefde in bed. Onder het roze sprei van zijn hospita omdat hij vrij van school had. Lieve Emma was vertrokken naar Antwerpen met de trein voor een kort werkbezoek. Ze had de jeugdige Bjarne vroeg in de ochtend een kus gegeven en was de kamer uitgelopen voor haar werk.
“Het communisme is failliet, en het kapitalisme is de verkeerde weg in geslagen Bjarne”zei ze met een verheven stem nadat ze Bjarne een kus gaf.
Terwijl hij lag te dromen over liefde, brak er buiten een onweer los met donder en bliksem. Alsof er iemand in de bovenste lagen boos was omdat Bjarne liefde had bedreven met mijn lieftallige hospita.
Hij had geen zin om op te staan omdat hij dacht aan Emma, waarschijnlijk de beste minnares ter wereld voor zover hij zijn leven kon overzien.
Het was heerlijk geweest, deze eerste vrijpartij. Veel beter dan in zijn dromen en in zijn fantasie.
In de droomwereld van zijn verlegenheid was lieve Emma ongetwijfeld de mooiste vrouw ter wereld. Bjarne vroeg zich af waarom ze dat over het kapitalisme en het communisme tegen hem had verteld. Het waren bijna dezelfde woorden als die van Maarten Wolvenknaap. Die had het ook altijd over politiek.
Bjarne draaide zich nog eens om onder het roze sprei van zijn hospita, met wie hij de liefde had bedreven. Bjarne had geen verstand van politiek. Hij had er wel eens over meegesproken, tijdens een pauze op de tuinbouwschool, maar toen hadden Arthur en Karel hem uitgelachen.
Zijn jongeheer begon weer te dansen, terwijl hij op zijn rug lag. De jeugdige Bjarne dacht aan de tieten van zijn hospita. Hoe moest hij zich ooit voorbereiding op het examen commerciële economie met al deze wonderlijke afleidingen om zich heen. Zijn tijgerin was in Antwerpen en de donkerblonde Bjarne lag onder het roze sprei van haar heerlijke bed.