1982 Begeerte 11
De donkerblonde Bjarne veranderde weer in de komiek die hij tijdens zijn jeugdige jaren zo bewonderde. De tragische klungel die steeds weer zijn been stootte aan dezelfde steen. De man die wel een eitje kon bakken, maar zich geen raad wist met wispelturigheid van het vrouwelijke schoon. Emma moest hem de weg wijzen. Dan zouden ze echt van elkaar kunnen leren.
In het artistieke landschap waar lieve Emma zijn dromen dirigeerde speelde Jimi Hendrix gitaar. Zijn bezielde versie van 'All along the watchtower' gaf de artistieke neigingen van Bjarne nieuwe impulsen. Hij begon op een avond met het tekenen van bevreemdende gezichten. Zomaar op de lege bladzijden van zijn schoolschriften. Een oogopslag, een gezichtsuitdrukking. Bjarne tekende iets met zijn ballpoint. Kleine schetsen.
Arthur, zijn populaire klasgenoot had lopen opscheppen over het bedrijf van zijn vader. De jeugdige Bjarne moest glimlachen om zijn stoere praat. Het ging hem altijd voor de wind, maar in de gedachten van Bjarne was hij een opschepperig kind. Bjarne had zijn eigen belevingswereld.
De dagen erna dacht Bjarne na over de nuttige tips van kunstschilder Buurtveen. Het was een bijzondere kennismaking geweest. Nooit eerder had hij naakt model gestaan voor een schilder. Nooit eerder had Bjarne met iemand gesproken over zijn liefdevolle obsessie voor zijn aantrekkelijke hospita Emma. Met een hoofd vol gedachten vertrok Bjarne weer naar het herenhuis waar hij een kamer huurde.
Voorzichtig zocht Bjarne toenadering tot Emma. Wat er moest gebeuren ging gebeuren wanneer het geluk hem zou toelachen. De raadgevingen van de beroemde kunstenaar zouden hem zeker van pas komen.
Steeds nadrukkelijker liet Bjarne aan Emma weten dat zij een bijzondere schoonheid bezat. “Emma wat een prachtige jurk heb je aan, het maakt jouw schoonheid zo compleet en bijzonder.” Hij hoorde het zichzelf twee keer zeggen, met een verlegen brok in zijn keel.
Ze was verrast over deze verfijnde belangstelling en liet het haar behagen. Ze begon zelfverzekerd terug te flirten. De jeugdige Bjarne hoorde voor het eerst dat het kuiltje in zijn wangen wanneer hij lachte charmant was. En dat het zijn gezicht een vriendelijke uitdrukking gaf. Het werd vanzelfsprekend dat ze opmerkzaam werden over wat ze leuk aan elkaar vonden. Van het een kwam het ander.
Emma begon de jeugdige Bjarne steeds vaker uit te dagen. Het was duidelijk dat zij gevoelig was voor zijn veelvuldige complimenten. De beroemde kunstenaar had gelijk gehad, een vrouw wilde weten dat ze mooi was omdat de schoonheid van de vrouw de mooiste schoonheid ter wereld was.
Op een gegeven moment later die week op een mooie avond nadat ze groene wijn gedronken hadden vroeg Emma Bjarne toch nog onverwacht om met haar naar haar slaapkamer te gaan.
Zijn hart bonsde in zijn keel. Wederzijds geflirt verhoogde de stemming en het libido van Bjarne. Nu voelde hij dat er echt iets ging gebeuren. En dat werd des te duidelijker door de lichaamstaal van Emma, die de versierkunst verstond als een verslaafde nymfomane, die voor het eerst aan haar zoete prooi rook.
Emma was begonnen met haar betovering. Een mysterieus voorspel alleen gedragen door de beste minnaressen.
Niet lang daarna lagen Emma en de donkerblonde Bjarne in ondergoed in haar bed. Ze begonnen te groeien in de liefde. Het was wonderbaarlijk dat het zover was gekomen. Nu het zover was lieten ze er geen gras over groeien. Zijn jongeheer steigerde van verlangen en Emma kuste Bjarne op zijn haren.
De donkerblauwe gordijnen had zij dichtgeschoven en het roze sprei op haar grote bed voelde zacht aan tegen zijn naakte rug. Hij keek weemoedig naar haar gladgeschoren benen. Mooie benen, prachtige benen en slanke voeten. De voeten die op het schilderij al zo wonderbaarlijk hadden geleken waren in het echt om te zoenen. Dat deed Bjarne ook, dat zoenen zonder te aarzelen. Hij zoende haar voeten hartstochtelijk. Hij kuste haar enkels, haar kuiten.
Nooit eerder had Bjarne haar schoonheid van zo dichtbij mogen beleven. Ze keken elkaar veelbetekenend aan. Haar ogen schitterden. Die schittering die hij tot dan toe slechts in intieme films had bekeken.
Even moest de jeugdige Bjarne denken aan de vreemde gezichten die hij eerder die week had getekend. Toen dacht hij aan het schilderij dat Christiaan Buurtveen van hem aan het maken was. “Hoe vaak zou ik nog zonder kleren aan model moeten gaan staan?” vroeg Bjarne zich af. Hoe vaak zou hij daar in het kleine atelier onder de lampen moeten staan om de schilderkunst te dienen met zijn onzekere houding.
Er was geen kaarslicht en er was geen klassieke muziek. Ze hadden een absurde discussie over de druiventeelt in Portugal, Emma en Bjarne, terwijl ze van de wijn dronken raakten ze beschonken. Opnieuw zoende hij haar voeten. Deze keer langer dan de vorige keer. Ze streelde over zijn hoofd met haar elegante handen. Het liefdesspel werd inniger. De begeerte viel niet meer te ontkennen.
"Het is de Touriga Nacional," fluisterde Bjarne tegen haar wreef, zijn stem gedempt en warm. "Die druif heeft een dikke schil. Stug. Koppig. Net als jij."
Emma lachte zacht, een warm geluid in de half donkere kamer. Haar vingers gleden door zijn haar, hielden zijn hoofd heel even stevig vast. "Koppig? Ik noem het karakter, Bjarne. Bovendien groeien ze op onbegaanbare, steile hellingen langs de Douro. Dat dwingt respect af."
Heuvels, hellingen; zijn handen volgden de contouren van haar benen omhoog. "Ze overleven op pure graniet en leisteen," zei hij, terwijl hij zijn blik naar de hare verplaatste. Zijn ogen stonden donker van de wijn en de alcohol. "De wortels moeten metersdiep graven om überhaupt water te vinden. Dat maakt de smaak zo... intens."
"Intens," herhaalde Emma. Ze boog zich naar voren, waardoor de afstand tussen hun lippen bijna verdween. Haar elegante handen rustten nu op zijn schouders. "En wat gebeurt er met die druiven als ze eindelijk geplukt zijn?"
Bjarne glimlachte tegen haar mond. "Dan worden ze met de voet getreden. In grote, stenen bakken. Heel langzaam. Heel intiem."
"Dat klinkt," ademde ze, net voordat hun lippen elkaar raakten, "als een uitstekend begin."