1982 Begeerte 6
Opnieuw had zijn klasgenoot Arthur zijn gezelschap gezocht tijdens de pauze op school. Bjarne leek hem al snel te vervelen want na een paar opmerkingen die Bjarne niet begreep ging hij snel weer terug naar zijn groepje.
Later kwam hij Bjarne weer opzoeken en vroeg hem of hij een boek van Gerard Rat wilde lenen om te lezen voor de boekenlijst.
De volgende dag zat er bij de post voor Emma Petronella ook een brief voor Bjarne.
“Beste Bjarne, ik moet je iets vertellen” begon de brief en er volgde een lang verhaal. Onder aan de brief stond de naam van de auteur. Het was Gerard Vroeg. Hij waarschuwde Bjarne Gosse voor Maarten Wolvenknaap.
“Pas op Bjarne, hij heeft connecties in de onderwereld” eindigde de brief.
Het deed Bjarne iets, deze persoonlijke openhartige brief in gewone mensentaal geschreven. Hij had een fascinatie voor de stoere Maarten, en deze fascinatie was door de brief groter geworden.
Hij legde de brief in de map die hij speciaal voor brieven had.
De volgende dag op weg naar het schoolgebouw aan het plein in Utrecht, dacht Bjarne na over de brief van Gerard Vroeg. Wat bedoelde hij met “onderwereld”? En waar had hij zijn informatie vandaan?
Op school was Carla aan de beurt voor een spreekbeurt bij maatschappijleer. Zij had als onderwerp mediteren gekozen. Ze sprak er bevlogen over als ervaringsdeskundige. ”Mediteren heeft veel positieve invloeden in je leven en het is helemaal niet moeilijk. Meditatie breng je tot rust. Je laat stress los en krijgt overzicht in je leven. Je leert jezelf ook steeds beter kennen. Je komt als het ware dichter bij je ware aard“, begon ze enthousiast aan haar betoog. Vooral de meiden luisterden ademloos. De lerares Maatschappijleer was enthousiast en beloonde haar spreekbeurt met een negen.
Die avond probeerde Bjarne zich voor de geest te halen waarover Carla had gesproken.
Het was stom dat hij van de cognac dronk, dat had hij aan Emma moeten vragen. Het was een heerlijke cognac.
Bjarne was van plan om een nieuwe fles te kopen. Er was een bekende slijterij in de buurt.
Terwijl de jeugdige Bjarne struikelde over zijn gedachten vond hij op de tafel in de keuken, een krantenartikel over de schilder Christiaan Buurtveen met wie zijn hospita bevriend was. De jeugdige Bjarne begon nieuwsgierig te lezen:
“Ik bereid me meestal voor op een schilders sessie met een glas oude jenever of een glas cognac en het lezen van een stuk of wat gedichten van de Portugese dichter Fernando Pessoa. Ik nodig mijn modellen dikwijls uit om te komen eten. Het is voor mij belangrijk om ze te verwennen. Verse groente, biefstuk, een goed glas wijn en een overheerlijk dessert.
Ik zet dan muziek op, vaak Spaanse gitaarmuziek, niet te hard, maar net hoorbaar zodat we verstaanbaar blijven. Ik zorg dat mijn model helemaal het idee krijgt van een thuis bij de schilder. Tegen de tijd dat ik begin te schilderen verkeer ik in een aangename roes door de jenever en vermaak ik mijn modellen met sfeervolle anekdotes. Ze moeten zich volledig op hun gemak voelen. Ik ben op zoek naar een spirituele band wanneer ik hen schilder”. Aldus de bekende schilder.
Bjarne legde het krantenartikel weer terug op de kleine ronde tafel in de keuken waar hij het gevonden had.
Het was een hele onderneming geweest om zich op zijn schoolwerk voor de tuinbouwschool te blijven concentreren. Hij haalde voor de meeste examens een ruime voldoende, maar er zat helaas ook wel eens een onvoldoende tussen. Met de muze van zijn hospita die voortdurend in zijn hart spookte had hij soms te veel afleiding om zich op de moeilijkere vakken te concentreren.
Hij wilde zo graag in de sfeer van liefde leven dat hij veel praktische zaken vergat. De begeerte was soms een lieflijke engel die op zijn schouder kwam fluisteren, maar het kon ook een gruwelijke duivel zijn, die Bjarne de radeloosheid kwam brengen.
Bjarne zat in zijn huurkamer met zijn Hector Havermoutschrift voor mijn neus. De jeugdige Bjarne probeerde een protestgedicht te schrijven omdat er van alles mis was in de maatschappij, maar er schoot hem niets te binnen.
Het was een opdracht voor maatschappijleer. Een protestgedicht schrijven. Bjarne wist niet zo goed waar hij tegen moest protesteren. Gedichten die over politiek gingen, hij wist zich er geen raad mee. Het kleine boekje met dierengedichten las hij iedere dag. Er zaten soms wel verborgen boodschappen in, die hij grappig vond omdat ze zo ludiek waren. Ernst en humor gingen zo hand in hand. Het was iets wat hem intrigeerde. Misschien waren er mensen die anders over het leven dachten dan dat hij zelf kon verzinnen. En hoe ze de dieren in die gedichten tot leven brachten. Dat kon alleen na lang observeren.
Opeens schoten de woorden van Carla over mediteren hem weer te binnen.
“Meditatie vermindert stresshormonen in je lichaam. Je bloeddruk verlaagt en je lichaam kalmeert en herstelt zich. Tijdens het mediteren kun je je concentreren je op je ademhaling. Wees jezelf bewust van het stromen van de lucht in je longen. Merk hoe je buik naar voren komt. Denk aan niets. Je hoeft niet te oordelen, plannen of onthouden. Zie je gedachten als wolken aan een blauwe lucht. Bekijk de wolken en laat ze rustig voorbij drijven“. Ze had er zo bevlogen over weten te vertellen.