1982 Taal van de zomer 35
De melancholische en creatieve worstelingen van Bjarne stonden in contrast met de realiteit van Christiaans alcoholisme en Emma's verzamelwoede.
“De bewierookte regenboog genoot van zijn eigen kleuren.” Bjarne probeerde een gedicht te schrijven, maar hij kon geen woorden vinden. Een eerste zin en daarna hield het op.
De zomer uit het jaar van de liefde liet zich van een beste kant zien. Zonneschijn en broodnodige regen wisselden elkaar af om de floragroei te stimuleren. En ook de dieren waren in een opperbeste stemming.
De donkerblonde Bjarne hield zich vast aan de daadkracht van zijn favoriete schrijvers. Zij lieten zich niet door stemmingen verstoren maar gingen stug door met de opdracht die ze hadden.
Het overmatige drankgebruik van de kunstenaar Christiaan Buurtveen had zijn sporen achtergelaten. Langzaam maar zeker dronk hij zich dood. Het schrikbewind van vadertje alcohol greep denigrerend om zich heen. Hij kreeg trillende handen en een onzekere kwast.
Bjarne maakte zich zorgen om zijn te veel drinkende vrienden.
Ooit zou zijn Havermout schrift vol komen te staan met gedichten en verhalen. Misschien zouden verhalen over de verzamelwoede van Emma daarin niet misstaan. Minimaliseren zou voor haar onbegonnen werk zijn. Ze was veel te veel gehecht aan haar persoonlijke prullaria en haar verzamelingen om er afstand van te doen. Het was waarschijnlijker dat er nieuwe spullen bij kwamen dan dat ze er echt veel weg zou doen.
Een vreemde droom had Bjarne over een verbazingwekkend schouwspel waar hij bij toeval getuige van was geweest. Wolvenknaap had Vroeg zijn lesje geleerd, samen met een vriend. Het was alsof Bjarne naar een boeiende film had gekeken. Een film die zijn leven een ander inzicht had gegeven.
Die middag was er boven de stad een indrukwekkende regenboog te zien. Het was de zomer van de regenbogen. Bjarne genoot van de kleuren aan het hemelfront. De uitgestrektheid van de boog, de zonnestralen door de regennevel.
In de avond wanneer er tijd was voor een glas wijn, zou hij met zijn ballpoint er een gedicht over kunnen schrijven. Nu was het vooral genieten van wat de zomer had te bieden in het regenland.
De jeugdige Bjarne vroeg zich af hoe het Emma zou zijn vergaan tijdens haar lezing over het groepsgevoel in Breda. Ze had hem er wel iets meer over mogen vertellen, want hij was er razend nieuwsgierig naar.
Vaak voelde de jongeling Bjarne zich aangetrokken tot buitenbeentjes en muurbloemen, die net als hij niet goed wisten wat een groepsgevoel was. Daarom was de expertise van zijn hospita belangrijk. Zeer belangrijk in deze tijden van crisis en werkeloosheid.
De regenboog kwam in zijn dromenland. Er hing een fantasiewereld boven zijn eenvoudige bed.
De regenboog vervaagde achter zijn oogleden en maakte plaats voor een desolaat, schemerig landschap. In zijn droom stond Bjarne aan de rand van een verlaten fabrieksterrein, verscholen achter een roestige ijzeren reus. Het was alsof hij door de zoomlens van een camera keek; elk detail was angstaanjagend scherp.
Bjarne schrok wakker, zijn ademhaling veel te snel en zijn lakens warm. Dit schouwspel had hem diep geraakt. Het was alsof hij naar een zinderende film had gekeken die een heel nieuw, intens licht wierp op wat macht, schoonheid en aantrekkingskracht werkelijk betekenden.
De wet van de schaduw
De hemel bloedde in zeven kleuren,
maar de nacht vroeg om een dieper zwart.
Toen de schemering de muren deed scheuren,
stapte jij traag de cirkel in, volhard.
Een luie stap, een roofdier in het licht,
het linnen losjes om je borst gevouwen.
De zinderende spanning op je gezicht,
dwong de trotse vijand te benauwen.
Je stem een hese, lage melodie,
die door de koude avondlucht bleef zweven.
Een teder spel van pure dominantie,
dat heel de ruimte zachtjes deed beven.
Geen vuist was nodig voor jouw overwicht,
slechts één aanraking, dicht op de huid.
Jouw schoonheid bracht het duister in het licht,
en wiste elk brutaal weerwoord direct uit.
Hector Havermout
Christiaans trillende hand bracht het glas rode wijn naar zijn lippen, waarbij hij de helft over de rand klotste. Zijn ogen, troebel door het schrikbewind van de alcohol, gleden traag over de handgeschreven regels in het Havermout schrift. Een scherpe, bittere lach ontsnapte aan zijn keel, die al snel overging in een droge hoestbui.
"De wet van de schaduw," mompelde Christiaan, terwijl hij met een onzekere vinger op de letters tikte. "Je hebt talent, Bjarne. De spanning zit er goed in. Maar die Wolvenknaap van je... die is te perfect. Te schoon."
Hij pakte een dikke, met opgedroogde verf besmeurde kwast op en wees er bezwerend mee in de lucht. "Echte dominantie, echte macht, dat is niet alleen maar linnen shirts en zwoele blikken. Het is lelijk. Het ruikt naar zweet en angst. Als je over de schaduw schrijft, moet je ook durven voelen hoe de grond onder je voeten weg rot." Hij keek naar zijn eigen bevende vingers en zuchtte diep, waarna hij het glas in één teug leegschoot. "Maar die sfeer... godverdomme Bjarne, het maakt me bijna jaloers. Het herinnert me aan de tijd dat mijn eigen kwast nog deed wat ik wilde."