1982 Taal van de zomer 51
Bjarne begon zich een beetje onevenwichtig te voelen en wilde eigenlijk naar huis, naar die ellendige bank waar hij de laatste tijd op sliep. Maar nee, volgens haar was het gesprek nog niet afgelopen. Ze begon verder naar zijn tekeningen te vragen. Hij moest ze maar eens aan haar laten zien, ze had wel interesse voor mensen die tekeningen maakten. Ze kon aan zijn handen zien dat hij een artistiek mens was.
De whiskey kwam keihard aan. Hij had dat nooit moeten doen. Het duurde niet lang voordat hij bij haar op de bank zat. Ze had thee gemaakt. Kamillethee. Volgens haar een goed middel om een kater te voorkomen. Ze had ook een poes, die zat naast hem op de bank, een beetje nieuwsgierig naar wat Bjarne Gosse daar deed. Ze begon aan zijn kleren te sjorren alsof hij een pop was. Voordat Bjarne het wist, lag hij naakt naast haar in bed. Twee weegschalen naast elkaar in een bed dat begon door te zakken. De droom werd intenser.
Bjarne werd de volgende ochtend wakker in een droom, zonder kleren aan. Hij dacht niet dat hij het met haar had gedaan, maar zij dacht daar anders over. Ze had waarschijnlijk veel fantasie. Veel meer dan hij, die moeite met denken had.
Waar ging dit naar toe, dit lege behang van de nacht?
Bjarne had maandag een proefwerk over bodemleven. Hij gaf haar een kus, en bedankte haar voor de kamillethee, op weg naar zijn studieschrift bodemkunde, en de warme maaltijd van een vriend. Zo ging de droom afdwalend verder.
Bjarne werd nu echt wakker. De droom was zo levensecht geweest dat hij zich schuldig voelde tegenover Emma. Het kon geen droom zijn die op een ervaring was gebaseerd. Misschien had het iets met Peter te maken, of met de onzekerheid van Bjarne over zijn seksuele identiteit. Hij besloot vroeg op te staan om optimaal van het daglicht te kunnen profiteren.
In de hoek van de woonkamer stond de weegschaal van Emma. Bjarne ging er op staan. Hij was drie ons aangekomen tijdens zijn bezoekje aan de Mariastraat.
Bjarne kwam in contact met een bundel vol met straatgedichten, geschreven door de dichter Bobby Doljanus. Bjarne kende de dichter niet, maar de gedichten spraken tot zijn verbeelding. Komische situaties uit het leven op straat. Toen hij die vrijdagavond Gerard in de kroeg tegenkwam vertelde Bjarne over de bundel die hij had gelezen. “Stoere gedichten Gerard, moet je echt eens lezen!” Gerard keek Bjarne verbaasd aan. Wist hij dan echt niet dat Bobby Doljanus een schrijversnaam van Jan Boter was. Hij besloot het niet aan Bjarne te vertellen.
Emma was weer terug in het land om de erudiete hospita van Bjarne te zijn in haar elegante herenhuis:
“In de liefde en de politiek is alles geoorloofd” sprak Emma plotseling terwijl ze een krant aan het lezen was. Het was niet de eerste keer dat de jeugdige Bjarne een sarcastische ondertoon in haar stem hoorde. Ze was weer begonnen met roken en liet een gemene kuch horen na alles wat ze zei.
Bjarne begreep niet wat ze hem wilde vertellen. Bjarne had de krant nog niet gelezen, hij genoot zichtbaar van een zacht gekookt ei.
Frits de zwarte kater zat bij de kachel. Hij had kennelijk niet in de gaten dat die niet aanstond en dus geen extra warmte gaf. Bjarne zweeg en hij bleef voorlopig even zwijgen, afwachtend waar Emma over zou gaan praten.
“Bob Dylan is mijn favoriete minstreel, Bjarne” zei ze plotseling.
“Ik heb kaartjes voor ons gekocht voor zijn concert in Rotterdam.” Bjarne baalde ervan dat ze niet met hem had overlegd. Hij kon niet op de avond van het optreden en ze vertelde dat de kaartjes behoorlijk prijzig waren geweest.
“Ik kan echt niet Emma, ik heb al een afspraak op die avond”, probeerde Bjarne. Ze bleef toch aandringen. Ze had hem al zoveel over die Bob Dylan verteld. Het was haar muzikale held. Bjarne vond het jammer dat hij haar teleur moest stellen. Hij vertelde haar niet dat hij naar een poëzieavond ging met Kees Broodakker.
Bjarne verheugde zich er op om hem na al die maanden en na hun uitvoerige correspondentie terug te zien. Bjarne voelde een band met Kees omdat ze allebei gedichten schreven en enthousiast waren over elkaars schrijfkunsten.
Het was de eerste keer dat Bjarne Gosse naar een poëzieavond zou gaan. Het was in een cultureel centrum in de binnenstad van Utrecht.
Emma was de hele week volop bezig met het aanstaande concert van de legendarische minstreel Bob Dylan.
Ze had een bevriende homoseksuele huisarts weten te strikken om met haar mee te gaan naar het eenmalige Rotterdamse concert van haar Amerikaanse muzikale held. De hele week luisterde ze naar de oude langspeelplaten van haar oude meester.
De jeugdige Bjarne ging meestal naar zijn kamer om zich op de poëzieavond voor te bereiden. Hij las verschillende boeken over de dichtkunst, zodat hij niet geheel onvoorbereid op het dichterlijke toneel zou verschijnen. Een ieder die de moed had mocht een eigen gedicht voordragen op het toneel. De onzekere Bjarne durfde het niet. Te onzeker. Hij schreef Kees een kort briefje om hem te vragen of hij het aandurfde een gedicht van Bjarne voor te lezen op het podium. Bjarne kreeg vrij snel een antwoord terug. Het was geen probleem.
Hij had zelfs al een gedicht uitgekozen en geoefend met de uitspraak van de zinnen. Hij schreef dat er een melodie in dat gedicht zat. Bjarne had geen idee over welk gedicht hij het had.
De poëzieavond verliep vrijwel vlekkeloos. Er waren maar weinig mensen komen opdagen, maar de voordracht van Kees was geweldig. Hij las het gedicht van Bjarne met zoveel passie voor dat Bjarne dacht dat Kees het zelf had geschreven. Een kort maar enthousiast applaus had er geklonken. Met een voldaan gevoel ging Bjarne weer naar huis.