1983 februari
Er volgde een eenzaam weekend. Enkele weken gingen voorbij. Toen Bjarne Gerard Vroeg tegenkwam in De Nachtraaf, werd hij eindelijk uit zijn eenzaamheid verlost.
De dichter gaf Bjarne een exemplaar van zijn gedichtenbundel. “Voor Bjarne, met zijn bijzondere ziel. Gerard Vroeg,” stond er met potlood in geschreven. Bjarne nam de bundel in ontvangst en Gerard gaf hem een kus.
Pikant en intiem luidde de titel. De bundel stond vol met erotische gedichten. Bjarne lag de hele nacht te lezen. Hij wist al dat Gerard goed met woorden was. Toch lieten deze gedichten een onverwachte kant van de dichter zien. Soms schreef hij lyrisch, dan weer droog, vilein of observerend. Ieder gedicht vormde een klein liefdesverhaal.
Het lezen deed iets met Bjarne. Hij dacht aan Emma. Hij dacht aan Kees Broodakker. Hij dacht aan de liefde. Er viel veel tussen de regels te lezen in het werk van de jonge dichter.
De volgende middag zocht Bjarne de jonge dichter weer op. Gerard zat aan een tafeltje achterin het café, badend in het zachte daglicht dat door de ruiten viel. Toen Bjarne binnenstapte, keek Gerard op en bleef zijn blik direct aan hem hangen. De bewondering in de ogen van de dichter was onmiskenbaar. Gerard prees hardop de verfijnde gelaatstrekken van Bjarne en de melancholische glans in zijn ogen, die hij gisteravond in het halfduister van De Nachtraaf nog niet eens goed had kunnen zien. Voor Gerard was Bjarne niet zomaar een man, maar een levend kunstwerk dat zo uit een van zijn eigen gedichten had kunnen weglopen.
Je bent er,” zei Gerard, terwijl hij een stoel achteruit schoof. Zijn stem klonk warm.
„Ik kon niet slapen,” antwoordde Bjarne. Hij ging zitten. „Ik heb je bundel in één ruk uitgelezen.”
Gerard glimlachte en leunde iets naar voren. Zijn ogen zochten die van Bjarne. „En? Heeft het je geholpen tegen de eenzaamheid? Of heeft het juist een nieuw soort verlangen in je wakker gemaakt?”
Bjarne voelde een lichte blos opkomen. „Het heeft me aan het denken gezet. Je schrijft heel intiem.”
„Intimiteit is de enige taal die ik echt spreek,” fluisterde Gerard. Hij reikte over de tafel en raakte heel even Bjarnes vingertoppen aan. „Zeker als ik tegenover iemand zit met zo’n fascinerende blik als de jouwe. Je hebt de ogen van een zoeker, Bjarne. Dat vind ik mateloos aantrekkelijk.”
Bjarne trok zijn hand niet weg, maar zijn ademhaling stokte heel even. De directe woorden van de dichter overvielen hem, al voelde de warmte van de aanraking verrassend aangenaam.
“Ik moet nu gaan Gerard!” stamelde Bjarne uit en hij vertrok haastig uit de kroeg. Bjarne liet de jonge dichter verbijsterd achter aan de tafel. De plotselinge paniek nam het volledig van hem over. Hij duwde zijn stoel met een harde schrapende klap achteruit. Zonder op of om te kijken, liep hij met grote, gehaaste stappen naar de uitgang. De zware cafédeur sloeg achter hem dicht en de frisse buitenlucht sloeg direct in zijn gezicht.
26 februari 1983. Er stond een voor hem vreemde vrouw voor de deur. Haar lange haar in sierlijke krullen en met grote opzichtige oorbellen. Ze stelde zich voor als Ursula.
“Hallo Bjarne, ik ben Ursula een goede vriendin van Emma. Emma komt morgen op haar verjaardag terug in het land! En ze heeft alvast een cadeautje voor jou omdat je haar dan kunt verrassen!” Bjarne moest deze onzinnige informatie in korte tijd weten te verwerken, terwijl hij een doos met een vrolijk lint eromheen in zijn handen kreeg. Waarom had Emma deze doos niet gewoon naar hem gestuurd en waarom herkende hij Ursula niet als een van haar vriendinnen.
Voordat hij een antwoord had vervolgde Ursula haar praten.
“Pak het maar uit en zorg dat je er Emma mee verrast, ze verwacht in de loop van de vroege avond hier te zijn.” Die laatste woorden sprak ze bijna lachend uit. Zou ze misschien iets weten over de geheime relatie tussen Emma en Bjarne. Hij wist niet wat hij moest zeggen. Bjarne zat nog met zijn hoofd in de leerstof van het scheikundeschrift.
“Bedankt Ursula” stamelde hij toch nog verlegen ondanks zijn ruime ervaring met het vrouwelijke schoon. Ze was al vertrokken met een grote lach op haar gezicht.
Hij stond daar met die onbekende doos in zijn handen.
Donkere wolken trokken over, boven de straat. Hij was nieuwsgierig naar de inhoud van de doos.
De verjaardag van Emma P.
27 februari 1983
Bjarne nam de geheimzinnige doos mee naar de woonkamer van het riante herenhuis. Met rooie oortjes bekeek hij de inhoud. Een leren worstelpakje voor mannen en een klein pikant leren zweepje. Moest hij hier zijn hospita mee verrassen? Het was alsof Frits de kater bij hem aandrong om het worstelpakje eens aan te trekken. Dat deed hij.
Bjarne liet de scheikunde even voor de scheikunde en hij trok zijn kleren uit om het leren worstelpakje aan te trekken.
Wonderbaarlijk genoeg paste het precies. Toen hij in de spiegel keek zag Bjarne dat het hem best wel sexy stond. Wat zou het een fantastische verrassing zijn om dat pikante pakje aan te trekken om Emma te verwelkomen in haar robuuste herenhuis. Snel trok hij het weer uit en ging hij terug naar zijn kamer om verder te gaan met studeren. Bjarne was van plan om Emma de mooiste verjaardag van haar leven te bezorgen. Zo erg had hij haar gemist. Nog een nachtje slapen en overdag naar school en dan was het zover. Dan zouden Emma en Bjarne samen gaan stoeien!
Arthur was uiterst opstandig en vervelend op school. Je kon merken dat hij op zoek was naar spanning en dat hij dat bij Bjarne hoopte te vinden. Arthur wist natuurlijk niet dat de hospita van Bjarne jarig was en dat Emma vandaag op haar verjaardag zou terugkeren in het huis waarin hij ook een plekje had.
“Die vrouw waarmee ik je vorige maand in de binnenstad zag lopen Bjarne. Wie is dat?”
Arthur vroeg het Bjarne nu heel direct. “Ik moet heel erg plassen, Arthur”, zei Bjarne en hij ging er snel vandoor om zijn blaas te ledigen in het toilet voor heren.
Hij moest proberen zo ver mogelijk bij Arthur vandaan te blijven want hij was te nieuwsgierig en Bjarne had geen zin in roddels op school over zijn geheime relatie met Emma.
Bjarne was toch al behoorlijk zenuwachtig dat hij haar weer terug zag na de lange afwezigheid. Er zou weer leven in het huis komen. Hij verlangde naar haar stem, haar oogopslag, haar ondeugende woorden. En wat zou ze met dat zweepje van plan zijn of was hij degene die het luchtige leer moest hanteren? De meest wrede tedere gevoelens kwamen in hem naar boven terwijl hij nog wat na druppelde voordat hij de gulp van zijn broek weer dicht deed.
Emma wilde Bjarne als haar verjaardagscadeau en hij was van plan om haar gezelligste verjaardagscadeau te worden!
Na de schooldag ging Bjarne opgewonden naar huis. Bij de beste banketbakkerij uit de stad haalde hij een heerlijke taart. Met de taartdoos in zijn hand liep hij naar de keuken en zette daar de taart in afwachting voor de thuiskomst van de jarige Emma in de koelkast.
Er verstreken uren, Bjarne had trek in de taart en trek in Emma. De taart stond geduldig te wachten op de hospita. Bjarne vond het een vreemd idee om Emma te ontvangen in een leren worstelpakje. Hij besloot het pakje op zijn kamer te leggen en de erotische kleding pas aan te doen wanneer Emma er om vroeg.
Het was inmiddels later op de avond van zevenentwintig februari 1983. Misschien had haar vliegtuig vertraging. De jeugdige Bjarne had helemaal geen informatie anders dan de woorden van de vreemde Ursula. De taart en hij bleven maar wachten.
Er verscheen geen Emma Petronella op haar eigen verjaardag. Bjarne was verdrietig en teleurgesteld. Hij had Emma willen plezieren op de dag dat ze zesendertig jaar jong werd.
Een paar dagen later hoorde hij in de kroeg van Gerard Vroeg dat Emma haar verjaardag in het huis van de mysterieuze schrijver Jan Boter had gevierd en van daaruit naar een berg in Oostenrijk was vertrokken voor een belangrijke bijeenkomst.
De naïeve Bjarne voelde zich gebruikt en hij had zin om zich te bezatten. Gelukkig zat er een engeltje op zijn schouder dat zei: “Eet gewoon lekker die taart zelf op Bjarne en laat die andere taart lekker op die berg in Oostenrijk fladderen!“
Hij deed zich met een buitengewoon smakelijk gevoel tegoed aan de heerlijke taart. Hij had voor de gelegenheid het pikante stoeipakje aangetrokken. Daarna werd het weer studeren. Bedrijfskunde, zijn vorige cijfer was een vijf.
Bjarne zocht weer zijn toevlucht in de gedichtenbundel van Gerard Vroeg. Gerard had een uitzonderlijk inzicht in de liefde in zijn boeiende gedichten verwerkt. Het was net alsof de gedichten door iemand anders waren geschreven en niet door de Gerard Vroeg die Bjarne kende van de rokerige kroeg. Voor ieder gedicht had hij een andere locatie gekozen. En een andere gebeurtenis en een ander soort liefde. Het kon niet anders dan dat hij uit zijn rijke ervaring kon putten, maar om het zo te beschrijven dat was artistiek. Daar kon de werkelijkheid voor Bjarne op dat moment in zijn leven niet tegenop. Hij was verbluft dat hij over deze gedichten begon te dromen.
Artistieke dromen.
Schrijver: Bjarne Gosse