1985 De fantasiewereld van Arthur
Arthur had geen idee of zijn primitieve lustgevoelens voor de sensuele Bjarne iets met liefde te maken hadden. Hij hield van het kontje van Bjarne en diens vaak vrouwelijke oogopslag.
Hij zag Bjarne het liefst als een jonge vrouw.
"Je kijkt alsof je me wilt schilderen," zei Bjarne plotseling. Hij leunde achterover en liet zijn wimpers zakken. "Of alsof je iets zoekt wat er niet is."
Arthur slikte. Zijn blik was blijven hangen op de zachte curve van Bjarnes kaaklijn. "Ik kijk gewoon naar je."
"Nee," antwoordde Bjarne met een flauw lachje. Hij draaide zijn hoofd subtiel weg, een bijna koket gebaar. "Je kijkt naar een meisje dat op mij lijkt. Denk je dat ik het niet merk?"
Arthur voelde de hitte naar zijn hals stijgen. "Dat is niet waar."
"Wel waar." Bjarne keek hem weer recht aan, zijn stem zachter nu. "Is het zo erg dat ik het niet ben?"
"Ik weet niet wat liefde is," zei Arthur eerlijk, zijn stem nauwelijks hoorbaar. "Maar als ik naar je kijk... als je zo beweegt... dan maakt het me gek."
Arthur stelde zich voor dat Bjarne in een kort rokje voor hem bukte, en hij bedacht zich geen moment om die nichterige slet zijn manlijkheid te laten voelen.
Arthur stelde zich voor dat Bjarne in een kort rokje voor hem bukte, en hij bedacht zich geen moment om die nichterige slet zijn manlijkheid te laten voelen. Hij wilde de controle grijpen, de verwarring in zijn hoofd overstemmen met pure dominantie.
Het moest maar eens afgelopen zijn met dat getreuzel, dacht Arthur terwijl de woede en de lust zich in zijn borstkas samenbalden. Waarom maakte die jongen hem zo gek? Het was godgeklaagd dat hij zich liet meeslepen door een paar lange wimpers en een achterwerk dat hem de adem nam. Hij was verdomme een man. Als Bjarne zich zo uitdagend opstelde, zo willoos en vrouwelijk, dan moest hij ook maar de consequenties dragen.
Arthur probeerde de opkomende walging over zijn eigen opwinding weg te drukken. Het was geen liefde, hield hij zichzelf hardnekkig voor. Dit was niks anders dan biologie. Een lesje in hiërarchie. Hij zou Bjarne laten zien wie de lakens uitdeelde, al was het maar om voor eens en voor altijd te bewijzen dat hijzelf de touwtjes in handen had. Als hij Bjarne gebruikte zoals hij een vrouw zou gebruiken, dan bleef zijn eigen waardigheid tenminste overeind. Dan was hij tenminste niet... zoals zij. Het zweet brak hem uit bij de gedachte dat iemand hen zo zou zien, maar de drang om toe te slaan was op dit moment sterker dan de angst voor de buitenwereld.
Zijn opvoeding schreeuwde in zijn hoofd. Mannen hoorden niet zo te zijn.
Homo's waren synoniem aan de dood. De aidscrisis beheerste het nieuws.
De angst zat diep in zijn vezels. Dominantie was zijn enige uitweg.
De opwinding over het sensationele kontje van Bjarne Gosse hield Arthur soms wakker in de nacht.
Hij voelde dan hoe zijn manlijke liefdesapparaat steigerde door het manlijke instinct van zijn grote teelballen.
Arthur lag urenlang te staren naar het plafond, terwijl de rusteloze energie door zijn lijf gierde. Bjarne had geen flauw idee van de storm die hij had ontketend, simpelweg door er te zijn. Elke beweging van die man straalde een rauwe, ongedwongen kracht uit die Arthur weigerde los te laten.
Zijn eigen mannelijkheid voelde op dat soort momenten als een ongetemd dier, gedreven door een oerinstinct dat zich niet liet sussen door de kille nachtlucht. Hij was een man van actie, gewend om te domineren en te krijgen wat hij wilde. Maar deze zinderende spanning, deze pure obsessie met elke vezel van Bjarnes lichaam, bracht een heel nieuw soort jachtinstinct in hem naar boven.
Morgen zou hij Bjarne weer zien. En Arthur was absoluut niet van plan om zijn verlangens nog langer te verbergen.
Arthur stelde zich voor dat de verlegen en mysterieuze Bjarne zijn neuksletje was, zijn gewillige hoerige slet. Het was een gedachte die hem met een brute kracht vervulde, maar precies op het moment dat hij die stap vooruit wilde zetten, sloeg de angst genadeloos toe.
De waarschuwingen over de aidscrisis, de kille krantenkoppen uit 1985 en het angstaanjagende spookbeeld van een maatschappelijk schandaal flitsten door zijn hoofd. Zijn ademhaling stokte en de opwinding sloeg onmiddellijk om in een ijskoude paniek. Hij kon dit niet doen; de risico's en de dreigende vernietiging van zijn eigen reputatie waren simpelweg te groot.
Arthur deinsde abrupt achteruit, liet zijn gebalde vuisten zakken en wendde zijn blik beschaamd af. Hij brak de spanning en koos ervoor om zijn plan volledig te laten varen.
Alhoewel Arthur compleet bezeten was door de opwindende gedachten aan het gewillige achterwerk van Bjarne, liet hij alle hoop op de daadwerkelijke daad voorbijgaan. De opgekropte agressie en de brute fantasieën losten op in een kille realiteit.
Die nacht werd het verlangen naar de nauwe opening van Bjarne te groot voor onze machoheld Arthur. Hij kon zijn tuinderszaad niet langer bewaren voor heilzame doeleinden en spoot een zakdoek vol in de nacht. Hij moest het toch doen. Toenadering zoeken met zijn speeltje.
De volgende ochtend stonden de twee mannen tegenover elkaar in de werkplaats. Bjarne leunde met een nonchalante, macho houding tegen de werkbank, zijn armen strak over elkaar geslagen, de spieren gespannen onder zijn strakke shirt. Hij keek Arthur uitdagend aan, een zelfverzekerde grijns op zijn gezicht die pure dominantie uitstraalde. Maar toen Arthur een stap dichterbij zette en zijn blik liet zakken, veranderde er iets in de lucht.
Onder die harde, mannelijke buitenkant flitste plotseling een diepe kwetsbaarheid in Bjarnes ogen. Zijn ademhaling stokte heel even. De stoere façade brokkelde af en maakte plaats voor een zachte, bijna vrouwelijke sensitiviteit. Zijn houding bleef krachtig, maar zijn blik smeekte om overgave. Het was die unieke, zinderende paradox tussen rauwe mannelijkheid en pure, emotionele openheid die Arthur nu definitief over de streep trok. Hij wilde Bjarne als zijn schatje en claimde openlijk zijn geile kont.