Het lievelingslied van Emma was ongetwijfeld Mr. Tambourine Man van haar beroemde held Bob Dylan;
Hey, Mr. Tambourine Man, play a song for me
I'm not sleepy and there is no place I'm going to
Hey, Mr. Tambourine Man, play a song for me
In the jingle jangle morning I'll come following you
Ze zong het dikwijls luidkeels mee, wanneer ze de oude grammofoonplaat draaide. Ze had er zelf een Nederlandse vertaling van gemaakt die ze zong terwijl ze zichzelf begeleidde op de piano. Bjarne luisterde naar haar stemgeluid en haar fraaie pianospel. Hij werd er vrolijk van, het was haar lijflied. Iedere keer die man met de tamboerijn. Bjarne verzon dat ze talent had. Hij bedacht dat Emma heel veel talent had.
Emma Petronella had veel boeken gelezen, soms las ze wel acht verschillende boeken per nacht. Je kon het zien aan haar ogen. Je kon het zien aan de manier waarop ze bewoog en haar halfzware Samson shagsigaretten kort na elkaar op stak. Overal stonden asbakken, overal lagen boeken met bladwijzers om aan te geven waar ze was gebleven. Ze zeemde de ramen niet meer zelf, dat deed de lieve schrijver Jan Boter voor haar. Het waren kleine, door de rookaanslag bruin geworden raampjes.
Emma Petronella had er moeite mee gehad dat Bjarne Gosse ouder werd. Emma trok zich steeds meer terug in haar wereld van boeken. In haar tot woonpaleis omgebouwde woonkamer hield ze er een uitgebreide correspondentie op na. Door de hoge ramen viel het maanlicht schuchter naar binnen tussen de rookwolken die ronddwaalden in de ruimte waarin zij haar leven doorbracht. Vaak had ze een album van Bob Dylan op haar platenspeler.
Wanneer Jan Boter aan de deur kwam met de dagelijkse fruitsalade keek ze hem weemoedig aan gekleed in nachtjapon en met donkere wallen onder haar ogen. Jan Boter vroeg of ze zin had om een keer te gaan wandelen in een natuurgebied, samen met de dierenkenner Joop van Teil, die voor een weekend bij Jan Boter logeerde. Dat aanbod sloeg ze af, ze moest en zou een aantal boeken uitlezen, desnoods door in de nacht door te lezen, totdat er alleen nog maar fictieve personages bestonden, die voor haar tot leven kwamen. Ze wilde niet aan Bjarne denken. Ze hield niet van wandelen in de natuur. Bjarne Gosse voelde zich machteloos tegenover zoveel literair geweld. Je kon geen normaal gesprek meer met haar voeren. Onder iedere zin zat er een addertje in het grasland.
En als ze dan eindelijk uitgelezen was, kwam haar muze Bob Dylan weer met zijn ellebogen op de salontafel leunen. Emma kon mensen zwijgend beroemd maken door te dwalen met de maanlichtvriend onder de schaduw van haar boekenkast. Bjarne kon zich niet voorstellen dat er mensen waren die meer boeken lazen dan Emma, zijn erudiete Emma van de laaglanden.
Jan Boter en Joop van Teil hadden een mooie dag in de polder, met als hoogtepunt een voorbijvliegende torenvalk. Jan vertelde Joop over de plannen voor zijn nieuwe boek met als voorlopige werktitel “Geluiden uit de droomwereld.”
Bjarne had onverwacht bezoek gekregen van Maarten Wolvenknaap. Het was een korte intensieve ontmoeting. Bjarne wist niet of hij de juiste dingen had gezegd. Maarten was vader van een zoon geworden, maar hij leefde niet samen met zijn vriendin en het kind. Het had Bjarne in hoge mate verbaasd dat Maarten voortaan vader van een kind was. Toen hij weer weg was zette Bjarne de radio aan.
Hey, Mr. Tambourine Man, play a song for me
I'm not sleepy and there is no place I'm going to
Hey, Mr. Tambourine Man, play a song for me
In the jingle jangle morning I'll come following you
Door de transistorradio van Bjarne klonk de uitvoering van The Byrds.