1986 zomer
Sam Cooke had een grote hit in de zomer van 1986. “Wonderful world “ was vaak op de radio te horen. Ook Madonna liet van zich horen met de radiohit “Papa don’t preach”.
De situatie in het gezin waar Bjarne uit afkomstig was, zorgde voor zware omstandigheden in het leven van Bjarne.
De drang om te schrijven was voor Bjarne een urgente noodzaak geworden. De knipperlicht-relatie met in Amsterdam met zijn geliefde Trudy Mol bracht veel spanning met zich mee. Ze was er nooit wanneer hij haar nodig had en wanneer zij er wel was, was ze hongerig en op zoek naar ontspanning. Ze leefden te verschillend om tot een opbouwend iets te komen.
En toch bleef Bjarne belangrijk voor Trudy, die drie jaar jonger was dan Bjarne. Ze vertelde hem verhalen, liet hem reflecteren op haar avonturen en deelde geheimen waarover niemand iets mocht weten. Het was jammer dat de interactie tussen de twee jonge mensen zo wisselvallig was. Ze beloofden allebei beterschap, een betere relatie, een betere vriendschap, maar het bleef bij proberen en dan weer hard op de muil gaan.
Het was die zomer dat Bjarne ondanks alles toch weer over intimiteit met een man begon te denken. Hij had alles geprobeerd om de verblijfplaats van Kees te achterhalen. Het boek leek gesloten, nergens was de heer Broodakker, totdat Bjarne een korte brief kreeg met een zeer gesloten karakter.
“Ik heb me aangesloten bij een sekte, ik kan je niet vertellen, waarom en waar ik verblijf. Misschien later, wanneer ik alles kan vertellen, kunnen we elkaar weer ontmoeten. Leef in de tussentijd het leven zoals jij dat wilt.”
Opnieuw klonk door de radio “Wonderful world”. Bjarne probeerde het gevoel te begrijpen. Zo slecht was het allemaal niet, het kon altijd slechter. Het was een mooi lied vol troost. Bjarne zette het geluid van de transistorradio iets luider.
“Don't know much about history
Don't know much biology
Don't know much about a science book
Don't know much about the French I took
But I do know that I love you
And I know that if you love me too
What a wonderful world this would be “
De telefoon rinkelde. Het was Trudy. Eindelijk. Ze was opgewonden, want ze was uitgenodigd om een modern ballet uit te voeren in een grote zaal in de binnenstad. Haar stem trilde van de adrenaline toen ze het nieuws vertelde. Jarenlang had ze geoefend in kille, spiegelloze studio's, maar nu wachtte het grote podium op haar.
Bjarne luisterde naar haar gehaaste ademhaling aan de andere kant van de lijn. Een vlaag van trots, vermengd met een bekende, knagende onrust, trok door hem heen. Als haar minnaar deelde hij haar geheim, haar nachten en haar diepste dromen, maar op dat grote, verlichte podium zou ze straks van iedereen zijn.
Terwijl hij haar feliciteerde, voelde hij een bekende, bittere zoetheid door zijn aderen stromen. Als haar minnaar deelde hij de extase van dit moment, verborgen in de anonimiteit van de telefoonlijn. Maar achter haar euforie hoorde hij ook de onuitgesproken waarheid: dit succes zou haar onherroepelijk verder wegtrekken in een wereld waar voor hem alleen de schaduwzijde restte. Toen ze ten slotte ophing om haar regisseur te bellen, bleef Bjarne achter in de stilte van zijn kamer, met het zachte gezoem van de verbroken verbinding in zijn hand.
De volgende ochtend gleed er met een zware plof een dikke enveloppe door de brievenbus. Bjarne raapte hem op en scheurde het papier open. Het bleek een lange, handgeschreven brief van Gerard Vroeg te zijn.
Gerard had zijn complete, sardonische fantasiewereld op papier gebraakt, met als enig doel definitief af te rekenen met Bjarne. Het was een bizar en angstaanjagend relaas geworden, doordrenkt van wrede lust en ongetemde passie. In dit geschreven universum liet hij Bjarne de absolute hoofdrol spelen. Het was Gerards perverse manier om te dealen met de bittere realiteit: het feit dat Bjarne hem had afgewezen voor de liefde.
Bjarne liet de zware vellen papier door zijn vingers glijden, terwijl de woorden als gif in zijn bewustzijn sijpelden. Gerards proza was geraffineerd; het was geen platte woede-uitbarsting, maar een zorgvuldig gecomponeerd web van poëtische wreedheid en snijdend cynisme.
De contrasten in Bjarnes leven konden die ochtend niet groter zijn. Gisteravond was er nog de pure, opgewonden stem van Trudy aan de telefoon geweest — haar droom van het moderne ballet, de belofte van schoonheid en succes. Nu zat hij aan de keukentafel met het braaksel van Gerards gekrenkte ego in zijn handen. De poëtische zinnen voelden aan als zijden draden die hem langzaam verstikten, een herinnering aan een liefde die hij had geweigerd en die nu als een monsterlijke schim naar hem uithaalde met sadistische perversie.
De brief maakte pijnlijk duidelijk wat er al die jaren werkelijk onder de oppervlakte had gebroeid. Gerard was al die tijd doodziek geweest van jaloersheid.
Hij was verteerd door afgunst op de stille schoonheid van Bjarne. Het was een pure, ingetogen aantrekkingskracht waar Bjarne zelf nauwelijks moeite voor leek te doen, maar die Gerard volledig in zijn greep hield. Daarnaast verafschuwde én bewonderde hij Bjarnes stoerheid — een onverstoorbare mannelijkheid die hem onaantastbaar maakte voor de grillen van anderen.
Maar wat Gerard nog het meest kwelde, was Bjarnes ijzeren vermogen om schepen achter zich te verbranden. Waar Gerard bleef hangen in het verleden en zijn eigen frustraties cultiveerde, kon Bjarne met één enkele beslissing een heel leven achter zich laten en koelbloedig vooruitkijken. Die radicale vrijheid was iets wat Gerard nooit zou bezitten, en precies die onmacht had hij nu omgezet in poëtisch gif.
Bjarne besloot het lange briefverhaal van Gerard Vroeg toch te lezen.