Voorjaar 2004

Er vloog een vervelende vlieg boven de fraaie fruitschaal in de kleine keuken. Appels of peren, de vlieg kon niet kiezen. Het gevleugelde insect leek nerveus te worden van zichzelf. Bjarne keek toe alsof hij een bioloog was, die het gedrag van de vlieg moest bestuderen.

Het leven was een stuk overzichtelijker zonder de troebele verhalen van Emma Petronella, die uit het leven van Bjarne was verdwenen. Er was meer rust om na te denken over zaken die voor hemzelf belangrijk waren. Het plan om eens in een groot huis te gaan wonen met Berend was inmiddels afgewend. Ze zouden eerst nog een keer naar Portugal reizen voor een vakantie in het zonnige land.

De vlieg had via het openstaande keukenraam weer voor het vrije luchtruim gekozen. Bjarne was opgelucht, hij wilde het beestje geen pijn doen. In de tuin bij de buren beneden lagen nog wat half vergane stukken wasgoed. De vlieg ging er een bezoekje brengen. Met een glimlach keek Bjarne toe.

De Amsterdamse buurt ging iedere dag meer achteruit. Telefoonwinkels met mogelijke criminele achtergrond schoten als paddenstoelen uit de grond. De duurdere winkels verdwenen uit de winkelstraat. Er kwamen koffieshops en kapsalons.

Er was een kakkerlakkenplaag die bestreden moest worden in de sociale huurwoning van Bjarne. Een muizenplaag zorgde voor veel overlast in de straat in Amsterdam West. Een buitenmuur moest geïsoleerd worden omdat er vocht doorheen kwam.
Bjarne zag er tegenop. Hij zocht zijn toevlucht in een verhaal van Violette. Het eerste hoofdstuk van het verhaal speelde zich af in het Erasmuspark, een park in Amsterdam West waar Bjarne zo nu en dan ging wandelen. Het park werd evenals de Erasmusgracht vernoemd naar de Nederlandse humanistische schrijver Desiderius Erasmus (1467-1536). Violette had vooral belangstelling voor de broedvogels in het park: boomkruiper, roodborst, zwartkop, zwarte kraai, vink, tjiftjaf, winterkoning, koolmees, pimpelmees, staartmees, kuifeend, waterhoen, nijlgans en halsbandparkiet.
Hoofdpersonage in het verhaal van Violette was een jonge bioloog met als voornaamste bezigheid het bespieden van vogels in het stedelijk landschap.

Schrijver: Bjarne Gosse

Zomer 2004

Een lange brief uit het zwierige Parijs. Victoria Martin was gescheiden van haar Nederlandse man. Zij vond het kennelijk nodig om Bjarne daarover uitvoerig op de hoogte te brengen. Een brief vol misprijzen over haar huwelijksleven met de Nederlandse kunsthandelaar. Bjarne las het met gefronste wenkbrauwen. Waar had hij deze brief aan te danken? En wat was de bedoeling van dit schrijven? Wist ze dan niet dat hij niet langer bevriend was met Emma en dat hij zich niet alles uit zijn verleden wilde blijven herinneren. Hoe was ze aan zijn adres gekomen?

Een brief uit Utrecht. Jan Boter was op zoek naar een verdwenen boek. In een van de exemplaren van zijn boek “Alles voor de liefde” had hij aantekeningen gemaakt. En hij was naar dat exemplaar op zoek. Had Bjarne het toevallig in zijn bezit? Bjarne kon zich het boek niet herinneren. Hij was al een tijd geleden gestopt met het lezen van de boeken van Jan Boter. En waarom zou hij een boek met aantekeningen van de schrijver in zijn bezit hebben?

De voorbereidingen voor de reis naar Portugal waren in volle gang. De tent had een reparatie nodig en er werden andere betere luchtbedden aangeschaft. Een schrift om aantekeningen in te maken lag alvast klaar. Nieuw sandalen voor als het warm was en een nieuwe korte broek, Bjarne had er zin in.

Een leuke tentoonstelling van Alfons Bortano in de binnenstad van Amsterdam. Zijn nieuwe portretten waren er te zien, abstracter dan voorheen, maar nog altijd met veel zeggingskracht. De kunstenaar zelf zag er ook tof uit. Het was een leuke manier om een zomermiddag door te brengen.

Op een ochtend in juli ontving Bjarne een korte brief van Mobar Vorstkasteel met daarbij toegevoegd een gedicht dat door hem werd geschreven.

Ongrijpbaar

In de nacht komen herinneringen terug
ongrijpbaar als vlinders in gestolen tijd:

Aan hoe het ooit was, die liefdesjaren
lang geleden, toen we vlinderden
vol liefdesdrank in wereldsteden

en nooit waren we dichter bij elkaar
dan in die amoureuze nachten
toen we verder dwaalden

in kroegen van het duisterlied
aan de kade bij de rivier
in het land achter de horizon

slechts geschapen voor de liefde
als tedere wolven, dieren van de nacht
in een oude stad zonder geld.
 
Schrijver: mobar

De woorden drongen niet echt tot Bjarne door. Hij was in gedachten al bezig met de reis naar Portugal. Deze keer had hij zich beter voorbereid, door alvast wat Portugees te leren via een taalcursus. Het was een mooie taal, maar niet makkelijk om te leren. Maandenlang had hij geoefend. Simpele woorden, makkelijke zinnen, maar het spreken was moeilijker dan het verstaan.

Bjarne nam drie boeken om te lezen mee op vakantie, te weten het verzameld werk van Maria Dermout, waar hij al een verhaal uit had gelezen, verder de verzamelde gedichten van Gerrit Achterberg en een boek met de gedichten van Jan Hanlo.

Het plan was om naar het meest zuidwestelijke gedeelte van Portugal te gaan, de Cabo de São Vicente met een uitgestrekt zicht op de Atlantische oceaan.

Herfst 2004

Een landschap vol rotsen, wind en een onstuimige uitgestrekte oceaan. De herinneringen aan de recente reis naar Portugal zaten nog volop in de gedachten van Bjarne Gosse. Het Fort van Sagres, de eucalyptusbossen en de kurkeiken. De groene wijn en de visgerechten. Terug in Amsterdam schreef Bjarne zeventien gedichten over de vakantie in een sfeer van romantische euforie.

Na dagen van twijfel besloot hij drie gedichten op het internet te publiceren. Bjarne was lid geworden van schrijverssite “Het Blijvertje”. Een populaire website waar mensen die de Nederlandse taal machtig waren, gedichten en verhalen op het internet publiceerden.
De gedichten van Bjarne kregen enthousiaste reacties.

Ondertussen bleek het in Utrecht niet goed te gaan met de gezondheid van Berend. Hij had een geheimzinnige ziekte onder de leden. Vermoeidheid, duizeligheid, hoofdpijn. De dokters konden geen oorzaak vinden.

In Amsterdam was Violette met een nieuwe roman bezig. Het was een vervolg van het boek over de
talenstudent uit Kazachstan. Ze had Bjarne zover gekregen om haar schrijfwerk als probeerlezer
te lezen, en van commentaar te voorzien. Bjarne vroeg zich af of Violette haar verhalen niet op
“Het Blijvertje” kon publiceren. Daar kwamen mensen met veel meer verstand van het schrijven van verhalen. Bjarne had er nog niet zoveel kaas van gegeten.

Er waren twee dichters die met kop en schouders boven de rest uitstaken, wat taalvaardigheid en inhoudelijk besef betreft. De ene, haar naam was Manuela Louisse, schreef over niets anders dan de dood en de vergankelijkheid van het leven. Ieder gedicht was een opeenhoping van verdrietige metaforen, aan elkaar gebonden door een gemeenschappelijk thema. Het waren gestileerde gedichten, maar ze wisten de vele lezers te raken, door de diepe emoties die in het verdriet lagen verborgen.

De andere dichter, haar naam was Benita Angelica, schreef niets anders dan boosaardige gedichten over haar ex-man, de vader van haar twee kinderen. Ze haalde haar metaforen uit de Middeleeuwen en uit de binnenstad van New York. Er zat een bepaalde vaart in haar gedichten, waardoor ze niet was te stuiten. De lezers van “Het Blijvertje” droegen haar op handen.

Bjarne mocht zich op de belangstelling van beide dames verheugen. Zijn keurig onderhouden reisgedichtjes hadden voor enige ontroering gezorgd en dat gaf hem een warm gevoel van binnen.

De laatste tijd kwam hij niet vaak meer op het gezamenlijke atelier van het Troebel Water Collectief. Hij schilderde liever thuis waar hij de muze beter kon onderhouden. En hij begon met vaker gedichten publiceren op “Het Blijvertje.”

Benita Angelica had hem op het hart gezworen dat hij talent had en Manuela Louisse had gevraagd wanneer zijn eerste bundel uitkwam.

Schrijver: Bjarne Gosse