Zomer 2001
Het was geen verrassing dat Bjarne in de broeierige zomer van 2001 openstond voor de herenliefde. De herenliefde waar hij zo vaak over droomde, met telkens Kees in de hoofdrol. Die dromen waren altijd abstract geweest, gehuld in de mist van zijn eigen verbeelding. Maar nu was het diezelfde Kees die een week lang bij Bjarne in bed sliep. Na een mislukt, chaotisch avontuur in Portugal had Kees geen onderdak meer. Bjarne had zijn deur geopend, en daarmee onbewust ook de sluisdeuren van zijn hart.
Een week lang ervoer Bjarne een volmaakte rust. Het gevoel dat geluk niet langer afhankelijk was van maatschappelijk succes, van status of de goedkeuring van de buitenwereld, nestelde zich diep in hem. Alles viel weg tegenover deze liefde, die inniger en tastbaarder was dan hij ooit voor mogelijk had gehouden.
De broeierige zomernacht hield de warmte gevangen tussen de lakens. Bjarne lag roerloos, zijn ademhaling bewust kalm, terwijl elke vezel in zijn lichaam trilde van spanning. Naast hem draaide Kees zich om. Zijn blote schouder raakte die van Bjarne, een schokgolf van pure elektriciteit.
"Kun je ook niet slapen?" fluisterde Kees. Zijn stem klonk schor, laag en gevaarlijk dichtbij.
Bjarne slikte. De mist uit zijn abstracte dromen was volledig opgetrokken. Dit was echt. De geur van zon, zweet en de goedkope zeep van Kees vulde de ruimte. "Nee," antwoordde hij, zijn stem dapperder dan hij zich voelde.
Kees steunde op één elleboog en keek op Bjarne neer. In het zwakke schijnsel van de lantaarnpaal buiten glansde de zweetdruppel op zijn borst. Zonder te aarzelen legde Kees een hand op Bjarnes buik. De hitte van die hand schroeide door Bjarnes dunne boxershort heen. "Ik dacht dat je het nooit zou vragen," zei Kees met een uitdagende glimlach. Toen boog hij voorover. De kus was niet voorzichtig of vriendschappelijk; het was een opeising. Kees’ lippen eisten toegang, wild en hongerig, alsof hij de chaos van Portugal van zich af wilde bijten. Bjarne reageerde instinctief. Hij greep zich vast aan de brede schouders van Kees en trok hem dichterbij, tot er geen millimeter lucht meer tussen hen zat.
De remmen waren los. Dit was geen droom meer, dit was rauw, tastbaar en overweldigend.
Kees trok met een harde ruk Bjarnes boxershort naar beneden. Elk spoor van aarzeling was verdwenen. Bjarne hielp hem, wild en ongeduldig, en schopte de stof het bed uit. Vrijwel meteen schoof Kees bovenop hem. Zijn zware, gespierde lichaam drukte Bjarne diep in het matras. De hitte tussen hun lichamen was verstikkend, maar geen van beiden zocht naar lucht.
Kees pakte Bjarnes polsen en pinde ze stevig vast boven zijn hoofd. De dominantie in die greep liet Bjarnes hart overslaan.
"Kijk me aan," hijgde Kees.
Bjarne opende zijn ogen. Vlak boven hem glinsterden de donkere, bezwete ogen van Kees. Er was geen tederheid meer, alleen pure, rauwe noodzaak. Kees boog zijn hoofd en beet scherp in de overgang van Bjarnes hals naar zijn schouder. Bjarne slaakte een schorre kreun en boog zijn rug instinctief naar de warmte toe.
Kees liet de polsen los en liet zijn handen over Bjarnes flanken zakken, hard knijpend in zijn heupen. Hij stuurde hun lichamen in een ritme dat dwingend en genadeloos was. De lakens raakten los, het matras kraakte onder het geweld van hun bewegingen, maar het maakte hen niets uit. Elke aanraking was een schokgolf. Het glijden van hun bezwete huid tegen elkaar maakte een zompig, hitsig geluid dat de stille kamer vulde.
Bjarne greep Kees stevig vast bij zijn billen en trok hem nog dieper, nog harder tegen zich aan. Hij wilde alles voelen. De controle was volledig weg; er was alleen nog het bonken van hun harten en de intense, fysieke ontlading die hen beiden naar de rand van de afgrond dreef.
Kees versnelde het tempo, zijn bewegingen wilder en korter. Zijn ademhaling klonk als een haperend briesen in Bjarnes oor. De hitte in de kamer leek te pulseren op het ritme van hun lichamen. Bjarne hield zijn ogen strak op Kees gericht, wiens gezicht vertrok in een grimas van pure, geconcentreerde geiligheid.
Elke stoot was raak en dreef Bjarne verder over de rand. Hij zette zijn tanden in zijn eigen lip om het niet uit te schreeuwen. Kees voelde de spanning in Bjarnes lichaam toenemen en kneep zijn vingers zo hard in Bjarnes heupen dat het morgen vlekken zou achterlaten.
"Nu, Bjarne," raspte Kees, zijn stem brekend.
Dat was het laatste zetje. Bjarne spande al zijn spieren aan en boog zijn rug met een schok omhoog. Een intense, hete golf schoot door zijn hele lijf en spoot tegen hun buiken aan. Tegelijkertijd slaakte Kees een diepe, dierlijke kreet. Hij stootte nog twee keer hard door, verkrampte volledig en stortte met zijn volle gewicht op Bjarne, terwijl zijn eigen zaad zich met dat van Bjarne vermengde tussen hun gloeiende lichamen.
Minutenlang klonk alleen het zware, zagende ademhalen van twee uitgeputte lichamen. Kees lag roerloos, zijn gezicht begraven in Bjarnes nek, waar zijn zweet neer druppelde op Bjarnes borst. Bjarne sloeg zijn trillende armen om Kees heen. De broeierige zomernacht was stilgevallen, maar de sluisdeuren waren nu definitief en onomkeerbaar opengebroken.
Tussen de lakens vroeg Kees zich op een middag af waarom Bjarne geen gedichten meer schreef. Zijn notitieboeken lagen onaangeraakt op het nachtkastje. Bjarne glimlachte slechts, keek naar het binnenvallende zonlicht op Kees’ schouder en liet weten dat schrijven geen zin had. Waarom zou je proberen te vangen in inkt wat al volmaakt was? Het leven was op dit moment simpelweg mooier dan hij in een gedicht kon omschrijven.
Kees bracht de creativiteit op een andere manier in beweging. Hij bekeek de schilderwerken van Bjarne die tegen de muren van het atelier stonden te verstoffen. Zijn enthousiasme was aanstekelijk. Met de geur van olieverf nog om hen heen droegen ze samen verschillende doeken naar de lokale kunstuitleen, alsof ze de wereld wilden laten meegenieten van hun geheime bubbel.
De intieme sfeer zette zich voort in de keuken. Kees bleek de kookkunst voor de eenvoudige keuken perfect onder de knie te hebben. Geen ingewikkelde culinaire hoogstandjes, maar pure smaken. Een week lang aten de vrienden smaakvolle maaltijden met verse groenten, snijdend aan dezelfde houten keukentafel, begeleid door zachte muziek en diepe gesprekken.
In bed bleek Kees keer op keer een begaafde minnaar. Hij was attent, intens en wist de dromen van Bjarne in alle opzichten te overtreffen. Elke aanraking voelde als een bevestiging van wat Bjarne altijd al had geweten: ze hoorden bij elkaar.
Maar de klok tikte onbarmhartig door. De bittere realiteit overschaduwde de laatste dagen. Het was jammer, bijna pijnlijk, dat Kees al na een week zijn tas weer moest pakken. De Zwitserse Alpen wachtten. Daar zou hij bij zijn tante Heidi gaan werken in een jeugdherberg. Het contrast tussen de warme, creatieve cocon van Bjarne en de ijzige, verre bergen kon niet groter zijn.
De trein denderde ritmisch over de rails, steeds verder weg van de lome Nederlandse zomer, richting de steile pieken van de Zwitserse Alpen. Kees staarde door het raam naar het voorbijtrekkende landschap. Zijn benen voelden nog moe van de reis, maar zijn hoofd was nog veel voller. In zijn tas zat een overgebleven appel en een half vol gekriebeld notitieblok.
De week bij Bjarne zat als een warme, lichte gloed in zijn lichaam.
Eigenlijk was hij na het echec in Portugal doodop in Nederland gestrand. Hij had rust nodig, een schuilplaats, en Bjarne had hem die gegeven zonder vragen te stellen. Maar gaandeweg die week was er iets veranderd. Kees had de bewondering in Bjarnes ogen gezien. Het was een blik die hem tegelijkertijd diep raakte en een beetje benauwde. Bjarne zag in hem een muze, een hoofdrolspeler uit een droom. En Kees had zich daar met overgave in gestort.
In de keuken had hij genoten van de eenvoud: groenten snijden, de geur van knoflook, het ritme van een normaal leven dat hij zo lang kwijt was geweest. En in bed was het intens geweest, intenser dan hij vooraf had ingeschat. Bjarne was puur, zacht en gaf zich volledig bloot. Kees had die liefde beantwoord met alles wat hij in zich had, wetende dat zijn tijd daar beperkt was.
Toen hij Bjarnes schilderijen zag, voelde hij een oprechte trots. Die doeken moesten gezien worden. Het samen sjouwen naar de kunstuitleen voelde alsof ze samen iets opbouwden, al was het maar voor even.
Maar Zwitserland wachtte. Tante Heidi rekende op hem in de jeugdherberg. Terwijl de trein de eerste bergen begon te beklimmen en de lucht koeler werd, vroeg Kees zich af of hij Bjarne geen pijn had gedaan door zo snel weer te vertrekken. Was hij op de vlucht voor de intensiteit van Bjarnes gevoelens? Of was deze week precies de reddingsboei die ze allebei nodig hadden gehad?
Hij pakte zijn pen, sloeg het notitieblok open en schreef de eerste regel op: Het landschap verandert, maar de warmte van de lakens reist met me mee.
Zwitserland augustus 2001
Beste Bjarne,
De treinreis hiernaartoe was lang. Met elke kilometer die de bergen in ging, werd de lucht ijler en kouder. Maar vreemd genoeg raakte ik die warmte van jouw appartement niet kwijt. Ik zit nu op de houten veranda van de jeugdherberg van tante Heidi. Om me heen hoor ik het constante geluid van de watervallen in het dal. Het is hier adembenemend mooi, maar mijn gedachten dwalen steeds af naar die kleine keuken in Nederland. Naar de geur van de verse groenten die we sneden, en naar jou. Naar jouw heerlijke lichaam en jouw tedere gewillige liefde.
Ik schrijf je dit omdat ik er in de trein veel over heb nagedacht. Toen ik bij je aanklopte, was ik kapot. Portugal had me leeggezogen; ik had geen cent te makken en wist niet waar ik heen moest. Jij gaf me een bed, maar je gaf me vooral weer een gevoel van eigenwaarde.
Toen je me vertelde dat je geen gedichten meer schreef omdat het leven mooier was dan de woorden, deed dat iets met me. Niemand heeft ooit zoiets moois tegen me gezegd. In jouw ogen was ik de hoofdrolspeler in een droom. Ik vond het heerlijk om die rol te spelen, Bjarne. In bed voelde ik een connectie die ik niet had voorzien. Het was puur, intens en echt.
Maar ik moet ook eerlijk zijn. Soms maakte die intensiteit me ook een beetje bang. Je gaf me zoveel liefde, zo onvoorwaardelijk, dat ik me afvroeg of ik dat wel kon teruggeven. Misschien ben ik daarom ook wel zo snel in de trein gestapt naar tante Heidi. Niet omdat ik niet bij je wilde zijn, maar omdat ik moest uitzoeken wie ik zelf ben als ik niet aan het overleven ben.
De schilderijen die we samen weg brachten hangen nu hopelijk bij mensen thuis. Ik hoop dat je blijft schilderen. En stiekem hoop ik dat je je notitieboek weer openslaat. Al is het maar om op te schrijven hoe boos je bent dat ik er niet meer ben.
Ik mis de eenvoud van onze week. Pas goed op jezelf.
Liefs,
Kees