2001 augustus
Liefste Kees,
Je brief arriveerde gisteren. De postbode keek verbaasd naar de Zwitserse postzegel, maar mijn hart sloeg direct een versnelling over. Ik heb de envelop geopend aan de houten keukentafel, precies op de plek waar jij een week lang de groenten sneed. De geur van de verse kruiden en jouw goedkope zeep is inmiddels verdwenen, maar de stilte die je achterliet hangt nog altijd als een zware deken in de kamer.
Je vraagt of je me pijn hebt gedaan door zo snel te vertrekken. Het antwoord is ja, Kees. Maar het is een louterende, bijna zoete pijn. Het doet pijn omdat onze perfecte, geheime bubbel is gebarsten, niet omdat je eerlijk bent geweest. Vanaf de allereerste nacht, toen de warmte zo verstikkend tussen de lakens hing en je blote schouder de mijne raakte, wist ik dat de klok onbarmhartig door tikte ik wist dat de Alpen op je wachtten en dat ik je moest laten gaan. Wat me overrompelde, was hoe pijnlijk snel de rauwe realiteit het weer overnam van de droom.
Je schrijft dat de intensiteit van mijn liefde je bang maakte. Dat spijt me, al kan ik er geen spijt van hebben. Het was nooit mijn bedoeling om je te benauwen of je een rol op te dringen die je niet kon dragen. Voor mij was het geen toneelstuk; het was de mist in mijn hoofd die na al die jaren eindelijk volledig optrok. In dat bed, toen je mijn polsen boven mijn hoofd pinde en me aankeek met die donkere, bezwete ogen, voelde ik voor het eerst in mijn leven een volmaakte, absolute rust. Als dat overweldigend was, dan is dat omdat ik simpelweg niet weet hoe ik half moet liefhebben. Mijn hart kent geen veilige reserves. Alles in mij trilde, en alles in mij gaf zich aan jou. De diepte van onze liefde leek eindeloos. Nooit eerder voelde ik jouw manlijkheid zo ondubbelzinnig en rauw verlangend naar meer van mijn zachte kant.
Je wilde zo graag dat ik mijn notitieboek weer zou openslaan. Zie hier het resultaat. Ik schrijf weer. Niet uit boosheid, zoals je stiekem hoopte, maar omdat de inkt nu de enige plek is geworden waar ik de warmte van jouw hand op mijn buik kan vasthouden. Elke letter op dit papier is een poging om de herinnering aan jouw zware, gespierde lichaam op het mijne levend te houden.
De lokale kunstreizigers hebben trouwens al twee van mijn schilderijen geleend. Je had gelijk toen je me destijds meetrok naar de kunstuitleen; de doeken moesten gezien worden. Maar ze zien niet wat jij zag. Ze zien verf, terwijl jij de ziel erachter tot leven bracht.
Zoek uit wie je bent daar in de ijle, koele berglucht, mijn mooie overlever. Word de man die je bent als je niet meer hoeft te vechten tegen de chaos van het bestaan. Maar onthoud, terwijl je luistert naar de watervallen in het dal, dat er hier in de lome Nederlandse zomer een appartement is waar de sluisdeuren voorgoed openstaan. En mijn deur staat altijd op een kier voor jou.
Pas goed op jezelf tussen de hoge bergen. Je reist met me mee, in elke ademhaling. In iedere fantasie over de romantiek die jij zo lyrisch naar mijn hart bracht. Ik hou van je Kees!
Liefs,
Bjarne