november 1990
Het was november 1990. De herfstkoude hing als een klamme deken in de werkkamer, maar Bjarne voelde het niet eens meer. Alles in hem stond op scherp. Met trillende vingers, niet van de kou maar van de adrenaline, greep hij de tubes die voor hem op tafel lagen.
Hij kneep grote klodders verf rechtstreeks uit de tubes op zijn palet. Geen zachte, vloeibare acrylverf dit keer. Dit was rauwe, vette olieverf. Gitzwart, diep bloedrood en een agressieve toon paars. De penetrante, chemische geur vulde direct de ruimte. Het verdreef de laatste resten van de herfstkoude uit de kamer en bracht warmte met zich mee.
In zijn hoofd klonken de harde wetten van James Absurdy. Tegelijkertijd voelde hij de adrenaline die Arthur altijd in hem losmaakte. De herinnering aan hun ontmoetingen zat diep in zijn spieren.
Bjarne zette de penseel met een korte, harde stoot op het linnen. Het spieraam gaf een doffe klap onder de plotselinge druk. Hij trok een brede, zwarte baan recht door het midden.
Bjarne liet zijn hand met de penseel even hangen. Terwijl de glanzende zwarte streep op het doek begon te glimmen in het spaarzame licht, trok de geur van lijnolie en pigment hem definitief terug naar die bewuste avond in het souterrain van Arthur.
Het was niet langer een vage flits. Hij zag de ruimte weer scherp voor zich: de kale peertjes aan het plafond die zacht zoemden, de geur van verschraald bier en het dwingende ritme van de muziek die door de vloerplaten trilde. Arthur had daar gestaan, met opgestroopte mouwen en vlekken op zijn armen, terwijl hij een zware houten kist over de vloer sleepte. Het schurende geluid van dat hout op het beton klonk nu weer exact zo in Bjarnes hoofd. Arthur had niet gesproken, maar zijn blik was genoeg geweest om Bjarnes keurige, aangeleerde reserves in één klap te slopen. Die blik eiste geen woorden, maar actie.
Met een diepe inademing keerde Bjarne terug naar het heden. De herinnering zat niet meer opgesloten in zijn hoofd; ze zat nu vast op het linnen. Hij keek naar de zwarte baan en bracht de penseel naar de klodder bloedrood op zijn palet.