De januarimaand van 2005
Die januarimaand begon met een droom over Jaap met wie hij ooit een heftige liefdesrelatie had. Een kortdurende relatie die eindigde vanwege de bazigheid van Jaap.
Toch was Bjarne de hevige liefde en aantrekkingskracht nog niet vergeten.
In de droom lag Bjarne op zijn rug, terwijl Jaap zich dwingend over hem heen boog. De vertrouwde geur van Jaaps huid vulde direct de ruimte en zette Bjarnes zintuigen op scherp. Zonder een woord te zeggen pakte Jaap Bjarnes polsen vast en drukte ze stevig boven zijn hoofd tegen het matras. De stevige grip liet geen ruimte voor verzet, en Bjarne voelde de bekende rilling van opwinding door zijn ruggengraat schieten.
Jaap schoof zijn knie tussen de benen van Bjarne om ze dwingend te spreiden. Zijn vrije hand gleed ruw onder het shirt van Bjarne, over zijn borstkas naar beneden, waarbij zijn vingers stevig in de huid knepen. Bjarne boog zijn rug naar de aanraking toe, gevangen tussen de hitte van het moment en de absolute dominantie van de man boven hem. Toen Jaap zijn lippen hard op Bjarnes hals drukte en daar wild zoog, ontsnapte er een scherpe kreun aan Bjarnes mond. Elk contact voelde elektrisch en herinnerde hem eraan hoe verslavend Jaaps bazigheid kon zijn.
Jaaps hand zakte dwingender naar beneden en trok de kleding van Bjarne in één ruwe beweging over zijn heupen. De plotselinge kou van de kamerlucht op zijn blote huid maakte de hitte van Jaaps lichaam alleen maar intenser. Jaap leunde met zijn volle gewicht op hem, waardoor Bjarne de harde, duidelijke vorm van Jaaps opwinding direct tegen zijn eigen dij voelde drukken.
Met een geoefende greep bevrijdde Jaap zichzelf uit zijn broek. Bjarne ademde schor, zijn lichaam volledig overgeleverd aan de controle van de ander. Jaap pakte Bjarnes heupen stevig vast, tilde ze iets op en duwde zichzelf zonder aarzeling met een krachtige stoot diep bij hem naar binnen. Bjarne gooide zijn hoofd achterover en slaakte een kreet toen de overweldigende volheid hem raakte. Jaap hield zijn tempo direct hoog en dwingend; elke harde stoot bracht hun bezwete lichamen met een doffe klap tegen elkaar. Bjarne greep zich vast aan de lakens, volledig meegesleurd in het ritme van Jaaps absolute dominantie, totdat een felle, pulserende ontlading door zijn hele lijf schoot.
Na de ontlading bleef Jaap zwaar op hem liggen, zijn ademhaling luid en schor in Bjarnes oor. Bjarne genoot van het drukkende gewicht, maar de rust was van korte duur. Jaap trok zich langzaam terug, pakte Bjarnes kin stevig tussen zijn vingers en dwong hem om hem recht in de ogen te kijken. "Jij bent van mij, dat weet je toch?" fluisterde Jaap met een dwingende, bezitterige glimlach.
Zonder op antwoord te wachten, trok Jaap Bjarne ruw omhoog en duwde hem op zijn handen en knieën. Bjarne voelde de koude lucht weer op zijn rug, onmiddellijk gevolgd door de brandende hitte van Jaaps borstkas die zich tegen zijn achterkant perste. Jaap greep Bjarnes haren vast, trok zijn hoofd zachtjes naar achteren en gleed met één soepele, harde beweging opnieuw diep bij hem naar binnen. Het tempo lag meteen nog hoger dan daarvoor. De harde, ritmische klappen echoden door de droomruimte terwijl Jaap hem genadeloos claimde, totdat een tweede, nog intensere golf van genot Bjarne volledig deed breekbaar achterliet.
Met een heftige schok schrok Bjarne wakker, zijn ogen wijd geopend en zijn blik star gericht op het plafond van zijn slaapkamer. Het bleke, magere winterlicht van de januarimand drong mat door de kieren van de gordijnen. Het vormde een ijzig en nuchter contrast met de broeierige, intense duisternis waaruit hij zojuist was weggesleurd.
Zijn ademhaling ging snel en schokkerig, alsof hij zojuist een fysieke uitputtingsslag had geleverd. Het bloed bonsde zo luid in zijn oren dat het de stilte in de kamer volledig overstemde. Over zijn hele lichaam lag een dun, klam laagje zweet dat door de frisse kamerlucht direct koud begon aan te voelen. Bjarne merkte dat zijn spieren slap waren en trilden van de intense ontlading die hij in zijn slaap had beleefd. Toen hij zich voorzichtig bewoog, voelde hij tussen de lakens de concrete, warme nattigheid van zijn eigen onvrijwillige zaadlozing.
Zijn onderrug en bekken voelden nog hol en beurs aan, alsof de harde, dwingende stoten van Jaap zojuist daadwerkelijk hadden plaatsgevonden. Het was een fantoomsensatie die zo overweldigend echt was dat Bjarne instinctief zijn ogen sloot en zijn adem inhield. Voor een fractie van een seconde meende hij zelfs de zware, mannelijke geur van Jaaps huid te ruiken. Maar toen hij zijn ogen weer opende, ademde de kamer slechts koude eenzaamheid. Hij bleef volkomen roerloos liggen, volledig in de war door de manier waarop zijn eigen lichaam hem zojuist had verraden aan een man die hij allang achter zich had moeten laten.
Met trillende vingers sloeg Bjarne de klamme dekens van zich af en stapte het ijskoude laminaat op. Zonder zich aan te kleden liep hij rechtstreeks naar de hal, waar zijn jas aan de kapstok hing. In de binnenzak zat zijn mobiele telefoon, een oude Nokia die zwaar en koud aanvoelde in zijn hand.
Bjarne staarde naar het groen oplichtende schermpje van de Nokia en besefte de absurde ironie van de situatie. In 1991, toen hun heftige liefdesrelatie strandde, bestonden er nog helemaal geen mobiele telefoons in hun dagelijks leven. Destijds was hij na hun ruzies naar een openbare telefooncel gerend, of had hij thuis met een trillende hand aan de kiesschijf van het vaste toestel gedraaid.
Pas jaren later, ergens rond de eeuwwisseling, had hij Jaaps nieuwe mobiele nummer via een gezamenlijke kennis bemachtigd en plichtsgetrouw opgeslagen op zijn simkaart. Het was een digitale herinnering geworden die hij al die tijd ongebruikt met zich mee had gedragen, als een gevaarlijk souvenir uit een vorig leven.
Nu, in de kille ochtend van januari 2005, zat hij op de rand van zijn bed met dat hypermoderne apparaat in zijn hand. Veertien jaar radiostilte stonden op het spel. Zijn duim zweefde boven de groene beltoets. De technologie was veranderd, maar de angst voor Jaaps verstikkende dominantie — en de acute, dwingende behoefte om die vertrouwde stem te horen — waren nog precies hetzelfde als in 1991.