oktober 2014
Na drie maanden van intense liefde met Bjarne tijdens een geweldige liefdesaffaire besloot de biseksuele Thomas toch voor een vrouw te kiezen. Twee weken voor de verjaardag van Bjarne kwam Thomas dit hartverscheurende nieuws persoonlijk aan Bjarne vertellen.
De afgelopen drie maanden waren een roes geweest van intense liefde, diepe gesprekken en een connectie die Bjarne nog nooit eerder had gevoeld met Thomas . Hij liep met een glimlach de keuken uit, twee glazen in zijn handen.
"Hier, ik dacht dat je dit wel lekker zou vinden," zei Bjarne terwijl hij de kamer binnenkwam. Zijn glimlach vervaagde toen hij Thomas op de bank zag zitten. Thomas staarde naar zijn eigen handen, die licht trilden. "Je kijkt zo serieus. Alles goed?"
Thomas nam het glas aan, maar zette het meteen op de salontafel zonder te drinken. Hij keek op, zijn blik zwaar van een onuitgesproken emotie. "Dank je. Bjarne... ga alsjeblieft even zitten."
Bjarne voelde een lichte rilling van nervositeit, maar nam plaats op de stoel tegenover hem. "Oké... Je maakt me een beetje zenuwachtig. Wat is er?"
Thomas nam een diepe, hoorbare hap lucht. Het leek alsof elk woord dat hij moest formuleren tonnen woog. "Dit is het moeilijkste wat ik ooit heb moeten zeggen. De afgelopen drie maanden... het was geweldig. Je bent geweldig, Bjarne. De liefde die ik voor je voel is echt."
Bjarne voelde de grond onder zijn voeten wegzakken. De woorden waren mooi, maar de toon voorspelde het ergste. "Maar? Er komt een 'maar', hè?"
Thomas keek hem nu recht in de ogen, waarin de pijn duidelijk te lezen was. "Ik heb veel nagedacht over de toekomst. Over wie ik ben, wat ik wil. Je weet dat ik biseksueel ben, dat ik lang met die twee kanten heb geworsteld. En... ik heb een beslissing genomen. Ik ga kiezen voor een leven met een vrouw."
Het bleef secondelang doodstil in de kamer. Het tikken van de klok klonk plotseling oorverdovend. Bjarne staarde hem ongelovig aan, alsof de woorden in een vreemde taal waren uitgesproken. "Wat? Een vrouw? Thomas, we zijn al drie maanden onafscheidelijk. We hebben het hier over de toekomst gehad. Met míj."
"Ik weet het, en het spijt me zo vreselijk," zei Thomas, zijn stem haperend door een brok in zijn keel. "Dit ligt niet aan jou. Jij hebt niks verkeerd gedaan. Echt niet. Het is een diep gevoel in mij dat zegt dat dit het pad is dat ik moet kiezen voor mijn leven."
Het ongeloof sloeg om in pure, rauwe pijn. Bjarnes stem sloeg over toen de emotie naar boven kwam. "Het ligt niet aan mij? Thomas, over twee weken ben ik jarig! We zouden samen weggaan, herinner je je dat nog? Je komt hier mijn huis binnen, vertelt me hoe geweldig ik ben, en ondertussen breek je mijn hart alsof het niks is!"
Thomas reikte uit en legde zachtjes een hand op Bjarnes knie. "Ik wilde dit niet over de telefoon doen. Je verdient het dat ik hier sta, dat ik je in de ogen kijk. Het breekt mijn hart ook, Bjarne. Echt waar."
Bjarne trok zijn been wild terug, alsof de aanraking hem brandde. Hij stond abrupt op, liep weg naar het raam en draaide zich met betraande ogen om. "Jouw hart? Jij maakt een keuze, Thomas. Jij beslist om weg te lopen. Ik heb die keuze niet. Ik sta hier met lege handen. Alsjeblieft... ga gewoon weg."
Thomas stond langzaam op van de bank. Zijn hele lichaamstaal straalde verslagenheid uit. "Bjarne, het spijt me…"
"Niet nu, Thomas," onderbrak Bjarne hem, zijn stem trillend maar beslist. Hij wees met een trillende hand naar de gang. "Ga nu gewoon."
Thomas knikte kort, slikte zijn laatste woorden in en liep met zware stappen de gang in. Het geluid van de voordeur die zachtjes in het slot viel, markeerde het definitieve einde van hun intense herfst van 2014. Bjarne bleef alleen achter in de kamer.