2014 De verjaardag van Bjarne Gosse
Twee weken later was de dag daar: Bjarnes verjaardag. De kamer die veertien dagen geleden nog gevuld was met de intense, warme aanwezigheid van Thomas, voelde nu kil en veel te groot. Het was oktober 2014, en buiten tikte een gure herfstregen tegen de ramen.
Op de keukentafel lag een ongeopende stapel verjaardagskaarten van familie en vrienden. Bjarne zat op de bank, met zijn knieën opgetrokken tegen zijn borst, starend naar het scherm van zijn telefoon. Het display bleef donker. Geen bericht. Geen felicitatie. Niets.
Eigenlijk zouden ze nu in een knus hotelletje in de Ardennen zitten. Thomas had het weken geleden allemaal bedacht als verrassing voor Bjarnes verjaardag. Bjarne sloot zijn ogen en voelde de bekende, brandende brok in zijn keel. Het contrast tussen wat had moeten zijn en de harde realiteit van vandaag was bijna ondraaglijk. Thomas had niet alleen zijn hart gebroken; hij had ook deze dag, die een feest had moeten zijn, volledig overschaduwd.
Plotseling trilde zijn telefoon. Bjarnes hart maakte een harde sprong. Met trillende vingers ontgrendelde hij het toestel.
Het was een bericht van zijn beste vriend, Jasper:
‘Gefeliciteerd man. We staan over een uur voor je deur met bier en pizza. We laten je vandaag niet alleen zitten. Tot zo.’
Bjarne ademde diep in en legde de telefoon weg. De pijn en het intense gemis van Thomas waren nog lang niet weg. Thomas had gekozen voor een ander leven, een leven met een vrouw, en had Bjarne achtergelaten met een gapend gat. Maar toen Bjarne naar de dichte voordeur keek, besefte hij dat er straks mensen zouden aanbellen die er wél onvoorwaardelijk voor hem waren. Hij veegde een eenzame traan van zijn wang, stond langzaam op van de bank en besloot de deur open te doen voor de toekomst.
Precies een uur later klonk de deurbel. Bjarne schrok op uit zijn gedachten. Het geluid sneed scherp door de stilte van het lege huis. Hij slikte de brok in zijn keel weg, rechtte zijn schouders en liep naar de gang.
Toen hij de deur opende, stonden Jasper en Sophie op de stoep. Jasper hield twee grote, dampende pizzadozen vast en Sophie droeg een kratje bier onder haar arm. Ze droegen allebei een belachelijk, feesthoedje op hun hoofd. Er viel geen geforceerd "gefeliciteerd". Sophie keek Bjarne één seconde aan, zag de kringen onder zijn ogen, en zette het krat neer om hem meteen in een stevige knuffel te trekken.
"We zijn er, bink," fluisterde ze in zijn haar.
Bjarne hield zich groot, maar de warmte van haar omhelzing liet de opgekropte spanning van de afgelopen twee weken direct los. Hij liet zijn hoofd even op haar schouder rusten en ademde diep in.
Binnen veranderde de kille woonkamer al snel van sfeer. Jasper zette een playlist op met muziek die ze vroeger luisterden, kraakte de eerste biertjes open en schoof de pizzadozen naar het midden van de salontafel. Precies op de plek waar Thomas twee weken geleden zijn glas had neergezet.
"Kijk," zei Jasper, terwijl hij een glas voor Bjarne inschonk. "We gaan vanavond niet doen alsof er niks aan de hand is. Wat Thomas heeft gedaan is een enorme klap, zéker nu. Het is oké als je je klote voelt."
"Ik snap het gewoon nog steeds niet," zei Bjarne "Drie maanden lang was alles perfect. En ineens kiest hij voor een vrouw, alsof wat wij hadden een soort experiment was. Een fase. Dat doet nog het meeste pijn."
Sophie ging naast hem zitten en legde een hand op zijn arm. "Wat jullie hadden was echt, Bjarne. Dat kon je aan alles zien. Dat hij nu deze keuze maakt voor zijn toekomst, zegt alles over zijn eigen worsteling en zijn eigen proces, maar hélemaal niks over jouw waarde. Jij hebt hem oprecht liefgehad, en dat is iets om trots op te zijn, hoe hard het nu ook is."
Bjarne keek naar zijn twee vrienden. De pijn in zijn borst verdween niet, en de gedachte aan de Ardennen bleef steken. Maar toen Jasper een slechte grap maakte over de ananas op de pizza en Sophie hem dwong om ook een feesthoedje op te zetten, voelde hij voor het eerst in veertien dagen weer een lichte glimlach op zijn gezicht verschijnen. Hij was Thomas kwijt, maar hij was niet alleen.
Jasper en Sophie keken elkaar ongemakkelijk aan boven de pizzadozen. De feestelijke sfeer in de kamer verdween in één klap. Jasper zette zijn bierflesje neer, schraapte zijn keel en nam het woord. "Bjarne... we moeten je iets vertellen. We wilden je verjaardag niet verpesten, maar we kunnen het ook niet langer geheimhouden."
Toen Sophie het hoge woord eruit goot, leek de tijd stil te staan: over precies twee maanden, in december, zouden ze samen naar Australië emigreren. Het visum was rond, de tickets waren geboekt.
Hoe tragisch was het voor Bjarne dat juist zijn twee beste vrienden van plan waren om over twee maanden naar Australië te emigreren.