De maand januari 2014
De kou van januari sneed door de straten van de Oosterparkbuurt toen Bjarne de deur van de boekenwinkel openduwde. Het vertrouwde belletje rinkelde boven zijn hoofd. Het was een bewuste keuze om vandaag te gaan; de mislukte poging van de vorige keer zat hem nog steeds dwars. Hij had uitgezocht op welke dagen Jeroen Splinterman wel werkte. Vandaag moest het gebeuren.
Tot zijn opluchting stond Jeroen inderdaad achter de toonbank. Hij was verdiept in een stapel binnengekomen literaire tijdschriften. Bjarne liep resoluut op hem af, hield zich even op bij de tafel met poëzie en stapte toen naar voren. Bjarne complimenteerde Jeroen met zijn recente online succes en de gedichten van de dag. Snel stuurde hij het gesprek naar het korte verhaal over Jeroens ervaringen als privédetective. Bjarne legde de kwestie rondom Violette aan hem voor. Was die Russische spion uit haar verhalen een product van haar fantasie, of liep er echt iemand rond?
Jeroen legde zijn pen neer en keek Bjarne indringend aan. "Schrijvers verkeren vaak in de gevarenzone tussen feit en fictie, Bjarne," antwoordde hij rustig. "Maar als je wilt, kan ik mijn oude netwerk eens bevragen. Kijken of die spion ergens een digitaal of fysiek spoor heeft achtergelaten."
In de vroege avond zat Bjarne in zijn atelier. De drie schildersdoeken staarden hem nog altijd wit en onbeschilderd aan. Het Havermout schrift lag gesloten op de hoek van de tafel. Het krachtige tikken van de regen tegen de ramen werd plotseling onderbroken door een harde, gehaaste klop op de buitendeur.
Het was Violette. Ze droeg een donkere regenjas en haar ademhaling was versneld. Ze stapte direct over de drempel, zonder haar jas uit te doen. "Hij is niet langer alleen een personage op papier, Bjarne," zei ze met een trillende stem. "Ik werd net gevolgd vanaf het Muiderpoortstation. De man uit mijn verhalen is hier in de stad."
Bjarne sloot de deur achter haar en probeerde haar natte regenjas aan te pakken, maar Violette weigerde hem uit te trekken. Ze ijsbeerde door de ruimte, langs de drie lege schildersdoeken die er in het lamplicht extra kaal uitzagen.
"Ga zitten, Violette," zei Bjarne op kalme toon. "Je trilt helemaal. Ik zet thee."
"Ik hoef geen thee, Bjarne," antwoordde ze gejaagd. Ze bleef abrupt staan en trok een verfrommelde blocnote uit haar handtas. "Kijk dan. Ik heb hem gezien op het perron. Hij droeg precies die grijze wollen jas die ik in hoofdstuk vier beschrijf. En toen hij zijn sigaret aanstak, zag ik zijn hand. De littekens op zijn knokkels, exact zoals ik ze heb verzonnen."
Bjarne keek naar de nerveuze letters op het papier. Haar handschrift was bijna onleesbaar geworden van de haast. "Het kan toeval zijn," probeerde hij haar gerust te stellen. "Mannen met grijze jassen en littekens lopen er wel meer rond in Amsterdam. Je bent te diep in je eigen verhaal gedoken."